«Σπανίως ένας πολιτικός έχει μιμηθεί τόσους πολλούς και τόσα πολλά. Ο κ. Τσίπρας μιμείται την πολιτική Σαμαρά, τους τρόπους του Βενιζέλου και το στιλ του Ανδρέα. Τον μόνον που δεν μιμείται ο κ. Τσίπρας είναι τον σύντροφο Τσίπρα που πιστέψαμε, που βοηθήσαμε, που αγαπήσαμε. Η ντροπή που βαραίνει πολλούς από εμάς για όλο αυτό είναι το ελάχιστο. Η οδύνη, όμως, που βοηθήσαμε να βαραίνει σήμερα, απ' όλο αυτό, κόσμο και κοσμάκη είναι ανεξιλέωτη…». [ Στάθης Σταυρόπουλος ]

  «Μία Βουλή λοιπόν που αποτελεί «μονοκαλλιέργεια», δηλαδή εξ ορισμού φυσική ανισορροπία, δε μπορεί παρά να σημαίνει πια πως πλησιάζουμε στο τέλος της παράστασης, στο τέλος εποχής αυτής της αρρωστημένης κοινωνίας την οποίαν εκφράζει.

Διότι η εποχή αλλάζει εδώ και πολύν καιρό, η διαδικασία είναι σε πλήρη εξέλιξη αλλά οι μόνοι που δεν το έχουν πάρει ακόμη πρέφα είναι οι πολιτικοί και κοινοβουλευτικοί εκφραστές της κοινωνίας, αφού, όπως απεδείχθη περίτρανα, εκπροσωπούν μονάχα το κομμάτι της που έχει από καιρό παραδοθεί στη μοίρα του και αποσυντίθεται.

Το υπόλοιπο τμήμα της κοινωνίας όμως, πιο υγιές και διόλου ευκαταφρόνητο, αφού είναι πλέον ίσως και μεγαλύτερο από αυτό που έχει έκφραση κοινοβουλευτική, θα αναγκαστεί να εκφραστεί πολιτικά αλλιώς, μιας και στέρεψαν πια οριστικά οι έστω και φρούδες μέχρι πρότινος κομματικές του ελπίδες». [ Γιάννης Μακριδάκης ]

  «Ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός, μπορεί να λειτουργεί μόνο αν απομακρύνει τον πολίτη από τις αποφάσεις. Όταν στη θέση του πολίτη βάζει ειδικούς και τεχνοκράτες που αποφασίζουν για το καλό των πεινασμένων. Είναι διαφορετικό τώρα να αποφασίζουν οι πεινασμένοι και μάλιστα για το αν θέλουν να πεινάνε.

Οι «δημοκρατίες των αγορών» λειτουργούν με σχήματα που εμφανίζονται ως αξιώματα. Έχουν γονατίσει την Ελλάδα χρησιμοποιώντας αυτά τα σχήματα ως απαράβατους κανόνες επιβίωσης του πολίτη. Ξαφνικά με το δημοψήφισμα ο πολίτης ξαναμπαίνει στο προσκήνιο και γίνεται κέντρο αποφάσεων. Οι κανόνες και τα στερεοτυπικά αξιώματα δεν μπορούν να λειτουργήσουν γιατί το θέμα αποκτά τη σωστή διάσταση που είναι ο άνθρωπος.

Αυτός είναι ο λόγος που η απόφαση για δημοψήφισμα έχει δημιουργήσει πανικό στο «μέτωπο της λογικής» και το προσωπικό της τρόικας εσωτερικού. Οι άνθρωποι, οι πολίτες, ακυρώνουν τους κανόνες-αξιώματα που τους επιτρέπουν να λειτουργούν χωρίς έλεγχο και μπαίνουν στο προσκήνιο για να αποφασίσουν.

Η αντίδραση στο δημοψήφισμα δεν είναι κίνηση πολιτικής επιβίωσης αλλά η προσπάθεια να αποφευχθεί ο κίνδυνος να ξαναμπούν οι κάτοικοι αυτής της χώρας στο επίκεντρο σοβαρών αποφάσεων παραμερίζοντας τα σχήματα αντιπροσώπευσης και κυρίως τα στερεότυπα της ομηρίας τους». [ Κώστας Βαξεβάνης ]

  «Και μην ξεχνάς πως οι Έλληνες - τουλάχιστον οι περισσότεροι - νοιάζονται μόνο για τα χρήματα. Ελευθερία δεν ξέρουν τι σημαίνει, και δεν τους αφορά». [ Πιτσιρίκος ]

  «Δεύτερον, ότι επίσης προϊόν μιας σφόδρα μεροληπτικής φαντασίας είναι ο θρησκειοπολιτισμικός χάρτης που σκαρώνουμε για να βολέψουμε τα ιδεολογήματά μας. Θρησκεία αμιγώς φωτεινή ουδέποτε υπήρξε, ό,τι κι αν ορίζουν οι Γραφές της. Όπως δεν υπήρξε και πολιτισμός εξαρχής και μέχρι τέλους υψηλός και άμωμος.

Η ελληνορωμαϊκή κληρονομιά, πνευματικός γονιός της Δύσης όπως θέλουμε να λέμε, δεν έχει λίγα ψεγάδια, ακριβώς επειδή ήταν προϊόν της Ιστορίας και όχι της μεταφυσικής. Εφόσον λοιπόν επιμένουμε στο μοτίβο της σύγκρουσης των πολιτισμών, οι πολέμιοι δεν είναι ο δυτικός πολιτισμός και ο αφροασιατικός ή ο χριστιανικός και ο μουσουλμανικός.

Αντίπαλοι είναι ο πολιτισμός της ελευθερίας, της αλληλεγγύης, της ανοχής, της δημοκρατίας από τη μια, η κουλτούρα της βίας, της μισαλλοδοξίας, της απολυταρχίας, της θεοληψίας και θεοκρατίας από την άλλη. Καθαρά είναι και τώρα τα στρατόπεδα, όχι όμως γεωγραφικά ή φυλετικά προσδιορισμένα· ξεχνιέται άραγε ο θεόληπτος - πλην τυπικά εμφορούμενος από τον πολιτισμό της Δύσης - Τζορτζ Μπους, για να δοθεί ένα μόνο δείγμα από το βαθύ σκοτάδι που υπάρχει μέσα σε ό,τι δοξολογείται σαν φωτεινό;». [ Παντελής Μπουκάλας ]

  «Η Βουλή οφείλει να προστατεύει τους βουλευτές της και να μην τους αφήνει έκθετους σε μηνύσεις λόγω της βουλευτικής τους δραστηριότητας. Αυτή και μόνο είναι η έννοια και η προστασία της ασυλίας. Ασυλία δεν σημαίνει πως κάποιος βουλευτής πατάει άνθρωπο με το αυτοκίνητο μεθυσμένος και δεν ψηφίζεται η άρση του. Το έχουμε δει και αυτό. Την μετατροπή δηλαδή ενός θεσμού προστασίας της ελεύθερης λειτουργίας του βουλευτή σε ακαταδίωκτο.

Το αίτημα άρσης ασυλίας για τον Άδωνη Γεωργιάδη, έγινε μετά από καταγγελίες πολίτη για φοροδιαφυγή ή κάτι σχετικό. Το γεγονός πως η Εισαγγελία διαβίβασε τη δικογραφία με αίτημα άρσης του βουλευτή σημαίνει πως διέκρινε αποχρώσες ενδείξεις για πιθανή τέλεση αδικήματος. Διαφορετικά θα είχε βάλει τη μήνυση στο αρχείο. (…)

  «Αν θέλουμε όντως ν' αποφύγουμε μια μελλοντική επανάληψη της ναζιστικής τραγωδίας, καλό είναι άλλωστε να μην ξεχνάμε μια πικρή αλήθεια: ότι το χιτλερικό καθεστώς δεν πρόκυψε εξ ουρανού ή από παρθενογένεση, αλλά ως η ποιοτική αναβάθμιση κάποιων δημοφιλέστατων μέχρι τότε συντηρητικών ιδεολογημάτων και στερεοτύπων, σύμφυτων με την ιμπεριαλιστική επέκταση των αμέσως προηγούμενων δεκαετιών, που οι ναζί προέκτειναν απλώς μέχρι την έσχατη λογική τους συνέπεια». [ Τάσος Κωστόπουλος ]

  Σύμφωνα με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και τον υπουργό Οικονομικών της Ελλάδας, «το μνημόνιο και η τρόικα τελείωσαν» αλλά «ζητήσαμε την παράτασή του γιατί μας είχαν στήσει παγίδα θανάτου».

Αυτό μάλιστα θεωρείται «μια πρώτη νίκη σε έναν πόλεμο που συνεχίζεται». Αναρωτιέται κάποιος πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι η ήττα και, κυρίως, πως θα είναι (ότ)αν χαθεί ο πόλεμος…

Πάνος Μαραγκός

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood