«Οι σκιτσογράφοι της Charlie Hebdo δεν άφηναν τίποτα όρθιο. Από τις θρησκείες μέχρι τον φασισμό, και από τον Ολάντ μέχρι τον οποιονδήποτε, άλλαζαν τα φώτα σε όλους. Και καλά έκαναν. Αυτό που δεν μπορούν πολλοί να καταλάβουν είναι πως οι δολοφονημένοι σκιτσογράφοι του Charlie Hebdo, με τον χαμό τους, έσπρωξαν μπροστά τις κοινωνίες. Άνοιξαν τον διάλογο για θρησκείες και προκαταλήψεις. Ήξεραν πως είναι στόχοι αλλά δεν σταμάτησαν. Όταν ένας άνθρωπος είναι πρόθυμος να πεθάνει για να είναι πιο ανοιχτή και ελεύθερη η κοινωνία, οι κοινωνίες προχωρούν». [ Πιτσιρίκος ]

  «Μπορούμε όμως να είμαστε Σαρλί Εμπντό όπως είναι αναρίθμητοι μουσουλμάνοι, στη Γαλλία και παντού, που νιώθουν και οι ίδιοι πληγωμένοι από τις σφαίρες των τζιχαντιστών». [ Παντελής Μπουκάλας ]

  «Για όποιον δεν το έχει αντιληφθεί ακόμα - και ο Σαμαράς είναι ένας από αυτούς -, η Ελλάδα δεν ξημερώθηκε ξαφνικά στον Φεβρουάριο του 2015. Υπήρξε μια ολόκληρη πορεία, για να φτάσει η χώρα στη σημερινή κατάσταση.

Η χρεοκοπία του 2010 δεν ήταν ένα φυσικό φαινόμενο - δεν ήταν σεισμός, βροχή ή πλημμύρα - αν και αντιμετωπίστηκε ως τέτοιο. Η διόγκωση του χρέους που ακολούθησε την χρεοκοπία, όπως και η καταστροφή της ζωής εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων, δεν ήταν φυσικό φαινόμενο.

Για την χρεοκοπία του 2010 και τα όσα ακολούθησαν, υπάρχουν πολιτικοί που είναι υπεύθυνοι. Και ο Αντώνης Σαμαράς είναι ένας από αυτούς. Αν δεν είναι ο κυριότερος υπεύθυνος, είναι σίγουρα ο πιο γελοίος. Είναι αυτός που υποτίμησε τη νοημοσύνη των Ελλήνων περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον». [ Πιτσιρίκος ]

  «Ο μόνος άξιος συμβολισμός είναι να μην ποδοπατείς αυτά που εκπροσωπείς. Δεν ξέρω τι στο διάολο πιστεύουν οι επικοινωνιολόγοι, αλλά θέλω να πιστεύω ότι ο κόσμος δεν είναι τόσο ηλίθιος. Όση Καισαριανή και όσο πολιτικό όρκο και να του δώσεις, πάντα θα καταλαβαίνει πού το πας, και θα φερθεί ανάλογα.

Αυτό το «ανάλογα» μπορεί να είναι αρκετό για να παραμείνεις στην εξουσία, όπως έκαναν στο παρελθόν πολλοί άλλοι, χωρίς να τους θεωρούν οι ψηφοφόροι πρότυπα ηθικής και εντιμότητας. Αλλά θα είναι κρίμα να καταντήσει εκεί τόσο σύντομα ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αν δεν υπάρχει κάτι που μου διαφεύγει εντελώς σε αυτή την επιλογή, πρόκειται απλώς για λάθος. Θετική συμβολική σημασία έχουν μόνο οι κινήσεις και τα πρόσωπα που ταιριάζουν στις αξίες που εκπροσωπείς. Όλα τα υπόλοιπα είναι συλλογισμοί κρυφοί, σκοτεινοί, αλλά προπαντός εντελώς αδιάφοροι». [ Κωνσταντίνος Πουλής ]

  «Οι αγορές δεν είναι τίποτα άλλο από την πιο ακραία έκφραση του καπιταλισμού, που λειτουργεί ως ιπποδρομιακό στοίχημα και ανακυκλώνεται μαζί με τη στενή ομάδα ανθρώπων που ανακυκλώνει. Δεν δημιουργεί τίποτα παραγωγικό. Μέσα από μια ελιτίστικη κυνική συμπεριφορά μεταφέρει όργανά του από το πολιτικό σύστημα στην οικονομική σκακιέρα, και αντίστροφα, για να ικανοποιήσει συγκεκριμένα συμφέροντα.

Τραπεζίτες γίνονται υπουργοί και υπουργοί περνάνε όταν τελειώνει η αποστολή τους στη διοίκηση των οργάνων της οικονομικής ελίτ, σε μια αέναη προσπάθεια αναδιανομής του πλούτου και συγκέντρωσης σε χέρια ελάχιστων. Από κάτω επικρατεί η λιτότητα, την οποία βαφτίζουν προσαρμογή, δημοσιονομική σταθερότητα, ανταγωνιστικότητα. Ο μοναδικός τρόπος για να πειστούν τα θύματά της να την αποδεχθούν είναι να πιστέψουν πως είναι ένοχοι και κινδυνεύουν με τα χειρότερα». [ Κώστας Βαξεβάνης ]

  Ίσως, ποιος ξέρει, μετά από πολλές δεκαετίες ελεύθερου κοινοβουλευτικού βίου σ' αυτόν τον τόπο,  την «ευρεία συναίνεση και αποδοχή» ακόμη και στο επίπεδο των συμβολισμών, να μην την υπαγορεύει η αναζήτηση στον στυγνό πολιτικαντισμό, αλλά στο Ήθος και στο Πνεύμα. Ίσως…

  «Αυτή η πολιτική της άρνησης περιθωριοποιεί το Κόμμα. Το καθηλώνει σε ποσοστά θλίψης. Γιατί είναι τραγικό το ΚΚΕ να εμφανίζεται πίσω από το φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής και ένα ευκαιριακό τυχοδιωκτικό κομματίδιο, όπως είναι το Ποτάμι.

Και είναι αρκετοί εκείνοι που πιστεύουν σ' ένα σύγχρονο ΚΚΕ, που θα απελευθερωθεί από την ομφαλοσκόπηση και θα σταματήσει πλέον να ασχολείται με… «εικονομαχίες» και «εικονολατρίες»… Δεν έχει ανάγκη από ιεροεξεταστές, αλλά από την προσφορά φωτισμένων στελεχών που πάντα διέθετε και διαθέτει. Κι ούτε είναι αποδεκτό οι φιλοδοξίες του να στοχεύουν σε ένα μισό τοις εκατό.

Διαφορετικά θα συρρικνωθεί σ' ένα ιδιότυπο κλαμπ υπάκουων, που θα ασκούν το κομματικό τους καθήκον και θα ονειρεύονται μια εκτός πραγματικότητας αλλαγή. Και βέβαια θα επιβεβαιώνονται από την ασφάλεια που προσφέρει η αποστασιοποίηση από τη δοκιμασία. Αυτό όμως είναι ένας ακαδημαϊσμός, δεν είναι πολιτική. Γιατί η πολιτική προϋποθέτει ρίσκο και το ρίσκο άμεση συμμετοχή στο γίγνεσθαι». [ Άρης Σκιαδόπουλος ]

  «Είναι η μοίρα των χαμένων και ιδιαίτερα αυτών που δεν έχουν την ευπρέπεια να αποδεχθούν την ήττα, να σέρνονται πίσω από την άμαξα της ιστορίας, μέσα στις λάσπες που δημιούργησαν οι ίδιοι.

Στη Νέα Δημοκρατία, ένα κόμμα δηλαδή όπου κανένας δεν είχε το ανάστημα όχι μόνο να αντιταχθεί στα μέτρα που οδηγούσαν τη χώρα στον όλεθρο αλλά ούτε καν στην προσπάθεια του Σαμαρά να μετατρέψει το κόμμα του Καραμανλή σε ακροδεξιό κόμμα, ξαφνικά υπάρχει δημοκρατική και συνειδησιακή αναταραχή. (…)

Ούτε αυτοκριτική κάνουν, ούτε κριτική. Κλεφτοπόλεμο φατριών και δελφίνων μόνο, που θέλουν να κληρονομήσουν το κόμμα. Αγώνα προσωπικής επιβίωσης στο νέο σύστημα που τους είναι ξένο. Την ώρα που ο Σαμαράς οδεύει στον προσωπικό του Πολιτικό Χειμώνα, τον οποίο είχαμε προβλέψει, τα στελέχη της ΝΔ, κάνουν σαν χαρωπές πεταλούδες την Άνοιξη που μόλις ανακάλυψαν το ζεστό ευεργετικό ήλιο.

Θα είναι μεγάλο λάθος του Σύριζα να πιστέψει πως η μεταστροφή αυτή είναι εγγύηση για την αλλαγή της πολιτικής. Είναι απλώς η υποκρισία του φταίχτη που δεν θέλει να πληρώσει τίποτα. Ή αλλιώς, το πήδημα από το καράβι που βουλιάζει». [ Κώστας Βαξεβάνης ]

  «Για το σενάριο των πιο σκληρών προκαταλήψεων πρόκειται. Της απόλυτης βεβαιότητας πως η μη λευκή επιδερμίδα είναι πολύ χαμηλότερης ποιότητας, στο κατώφλι ακόμα του ανθρώπινου είδους, περίπου ένα λάθος του Θεού, τον οποίο κατά τα λοιπά λατρεύουν φανατικά και επικαλούνται μονότονα οι λευκοί εγχρωμοφάγοι.

Με βάση τα στοιχειωδέστερα των κοινωνικών μαθηματικών που αγαπούν οι ρατσιστές όλου του κόσμου, οι «κατώτερες» φυλές - μελαψοί, κάπως σκούροι, κίτρινοι, ερυθρόδερμοι - είναι αναλώσιμες. Και δεν τις ρωτάς όταν τις σημαδεύεις. Όπως δεν ρωτάς τον χάρτινο στόχο σου στο σκοπευτήριο, όπου περνάς τις ώρες σου, υπηρεσιακές και ελεύθερες, για να τελειοποιήσεις τη φονική σου ικανότητα.

Δεκαοκτάχρονος; Δωδεκάχρονος; Εννιάχρονος; Τι σημασία έχει; Όποια κι αν είναι η ηλικία του, ως μη λευκός είναι ένας δυνάμει εγκληματίας, ένας κακοποιός υπό διαμόρφωση, που σίγουρα θα καταλήξει στη φυλακή, αργά ή γρήγορα. «Το λένε και οι στατιστικές, δεν το βλέπετε;», αυτό είναι το κύριο λευκό επιχείρημα. Μόνο που οι στατιστικές ούτε τις οικονομικές ανισότητες συνυπολογίζουν ούτε τον κοινωνικό αποκλεισμό». [ Παντελής Μπουκάλας ]

  «Ο πόλεμος δεν είναι σε εισαγωγικά. Είναι κανονικός πόλεμος στις ζωές μας και στα μυαλά μας. Δεν αισθάνομαι ότι μου κλαίγεται κάποιος. Δεν βλέπω γκρίνια, βλέπω παράπονο. Είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Όταν δεν σου επιτρέπουν να ζήσεις, η μόνη λύση είναι να αντιδράσεις.

Έχουμε έρθει σε αυτό τον κόσμο για να ζήσουμε, όχι για να κάνουμε τρεις δουλειές για να βγάλουμε 600 ευρώ. Και οικογένεια με 600 ευρώ - σε αυτή την κοινωνία - δεν κάνεις. Παντρεύτηκαν δυο φτωχοί και γέννησαν έναν ζητιάνο. Χώρια που για το παιδί σου θα είσαι ή απών ή διαλυμένος από την κούραση. Δηλαδή, ένας ξένος.

Μην περιμένετε τίποτα από καμία κυβέρνηση. Η τύχη μας είναι στα χέρια μας. Στα χέρια που πρέπει να ενωθούν, για να νικήσουμε». [ Πιτσιρίκος ]

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood