«Γράφονται άπειρες αναλύσεις για την διαπραγμάτευση της Ελλάδας με τους Ευρωπαίους «εταίρους», και για το τι πρόκειται να γίνει. Εγώ θα το θέσω όσο πιο απλά μπορώ: Το θέμα είναι αν στο τέλος ο Αλέξης Τσίπρας θα φορέσει γραβάτα ή αν θα κάνει τους Ευρωπαίους ομολόγους του να βγάλουν τις δικές τους. Δηλαδή, η ουσία της υπόθεσης είναι αν θα τον ντύσουν ή αν θα τους γδύσει». [ Πιτσιρίκος ]

  «Η σάτιρα είναι πάντα κατά της εξουσίας. Τα αστειάκια για τραγουδιστές, μοντέλα και τηλεπαρουσιαστές δεν είναι σάτιρα. Η σάτιρα στοχεύει ψηλά. Επίσης, εκτός από την εξουσία, στοχεύει στην ουσία. Πάντα». [ Πιτσιρίκος ]

  «Οι δυνάμεις στις Η.Π.Α. και στη Δυτική Ευρώπη, οι οποίες επιδιώκουν να αποφύγουν την μιλιταριστική παράνοια, ρισκάρουν να αποσοβηθούν με κάτι που μπορεί να αποκληθεί ως μπαράζ πολέμων. Το ΝΑΤΟ και ό,τι αυτό συμβολίζει σήμερα ενσαρκώνει έναν πολύ σοβαρό κίνδυνο, καθώς αναπαριστά την αξίωση των δυτικών χωρών να παρεμβαίνουν παντού στο όνομα δυτικών ερμηνειών της γεωπολιτικής πραγματικότητας. Αυτό μπορεί μόνο να οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη, άκρως επικίνδυνη, σύγκρουση. Η αποκήρυξη του ΝΑΤΟ ως δομή, θα ήταν ένα πρώτο βήμα προς την εκλογίκευση και την επιβίωση του κόσμου». [ Immanuel Wallerstein ]

  «Στη Βουλή των Ελλήνων, εκτός από αυτές τις τέσσερις εκδοχές ψήφου (ναι, όχι, λευκό, αποχή), βλέπουμε να επιλέγεται όλο και συχνότερα το «παρών». Αλλά αυτή η λεξούλα εκφράζει πράγματι κάποια πολιτική βούληση, και μάλιστα με τη σαφήνεια που απαιτείται; Είναι όντως ψήφος ξεκάθαρη, κατηγορηματική, υπεύθυνη, ή ένας ακίνδυνος μεσοβέζικος τρόπος, ένα κουτοπόνηρο τέχνασμα ώστε ο «παρών» να τα έχει καλά με όλους και κυρίως με τον εαυτό του;

Σίγουρα, κάποιες φορές αυτός που καλείται να ψηφίσει, νιώθει να ασφυκτιά μέσα στο δεδομένο πλαίσιο των εκδοχών ψήφου που έχει στη διάθεσή του. Και πολύ θα ήθελε αντί για μια μονολεκτική απάντηση, να καταθέσει στην κάλπη δοκίμιο ολόκληρο με τις σκέψεις, τους ενδοιασμούς, τους φόβους και τις προσδοκίες του. Αυτό όμως συμβαίνει κάπου αλλού. Όχι στη Βουλή μας.

Στη Βουλή μας, λοιπόν, το «παρών» σημαίνει «δεν είμαι εδώ, δεν θέλω να είμαι εδώ αυτή τη στιγμή, ας λύσουν οι άλλοι το πρόβλημα». Στην προκειμένη περίπτωση, ο βουλευτής δεν αντέχει να πάρει την ευθύνη που του αναλογεί, την οποία ωστόσο μάς κάλεσε να του αναθέσουμε όταν κατέβηκε υποψήφιος. Βουλευτής, ναι, πλην όμως ούτε βουλή θέλει να έχει ούτε βούληση. Προτάσσει έτσι το σώμα του («είμαι παρών») και πνίγει το όποιο πνεύμα του. Πουθενά αλλού το «παρών» δεν δηλώνει τόσο καθαρά την απουσία». [ Παντελής Μπουκάλας ]

  «Η αλήθεια όμως είναι ότι αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα βάσει της πραγματικότητας που αναγνωρίζουμε. Όσοι παραμένουν να ενημερώνονται από τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων ή διαβάζουν τις «μεγάλες» εφημερίδες δεν μπορούν παρά να σχηματίζουν μια διαφορετική άποψη για την πραγματικότητα». [_Κώστας Εφήμερος ]

  Είναι τουλάχιστον - και επιεικώς… - σχήμα οξύμωρο, να κατηγορείς επί 2,5 χρόνια τους άλλους για «κατάφορη προσβολή των θεσμών και του πολιτεύματος» και να προτείνεις με τη σειρά σου για το «ύψιστο πολιτειακό αξίωμα» τον Δημήτρη Αβραμόπουλο

  Οι μειώσεις των μισθών, την τελευταία πενταετία, όχι μόνο δεν αύξησαν την παραγωγικότητα, αλλά επιπλέον δεν έριξαν τις τιμές των προϊόντων, οι οποίες παρέμειναν σε δυσανάλογα υψηλά επίπεδα. Τα δε περιθώρια κέρδους των επιχειρήσεων - κυρίως των βιομηχανιών - διευρύνθηκαν. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει ειδική μελέτη της Τράπεζας της Ελλάδας.

(…) Συγκεκριμένα, από την εξέταση των ενδεικτικών τιμών 20 βασικών αγαθών στα σουπερμάρκετ στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ολλανδία και το Λουξεμβούργο προκύπτει το συμπέρασμα ότι η Ελλάδα στην πραγματικότητα έχει το ακριβότερο καλάθι αγαθών, διότι οι Έλληνες καταναλωτές χρειάζονται μεγαλύτερο ποσοστό από τον μισθό τους σε σχέση με τους καταναλωτές των άλλων τριών χωρών για να αγοράσουν την ίδια ποσότητα αγαθών. Αναλυτικότερα στο The Press Project.

  «Διότι αφού ζητάμε «επιστροφή», σημαίνει ότι επιθυμούμε μιαν «ανάπτυξη» ίδια με αυτή που είχαμε κατά τα έτη πριν την χρεοκοπία και ίδια με αυτήν που πρεσβεύει και επιδιώκει με τις πολιτικές της η Ευρώπη και το διεθνές χρηματοοικονομικό στάτους.

Ζητούμε δηλαδή να επιστρέψουμε σε μιαν «ανάπτυξη» που δεν υφίσταται ως τέτοια, που είναι αφενός συνώνυμη του γιγαντισμού, των πολυεθνικών συμφερόντων και της περιβαλλοντικής καταστροφής, αφετέρου δε αιτία επαναλαμβανόμενων ανά τακτά χρονικά διαστήματα αδιεξόδων με την μορφή χρηματοοικονομικών κρίσεων.

Όσο λοιπόν δεν θέτουμε εμείς οι ίδιοι άλλον ορισμό της ανάπτυξης, την οποίαν επιθυμούμε και όσο δεν προτείνουμε άλλες αναπτυξιακές προτάσεις, ήπιες, που να σέβονται τον πραγματικό και διαρκή πλούτο μας ως χώρα, ο οποίος δεν είναι παρά μόνον οι άνθρωποι και τα άλλα πλάσματα, οι φυσικοί μας πόροι, το τοπίο μας και η πολιτιστική μας κληρονομιά, όσο δεν στρεφόμαστε προς πολιτικές σμίκρυνσης και δεν επαναστήνουμε το αξιακό σύστημα της κοινωνίας μας, επικοινωνώντας το ταυτόχρονα και στο εξωτερικό, δεν μπορούμε παρά να είμαστε δεμένοι στο άρμα του καταναλωτισμού που ουσιαστικά μεταθέτει το αδιέξοδο στις επερχόμενες γενιές μέχρι να αυτοκαταστραφεί κανιβαλιστικά». [ Γιάννης Μακριδάκης ]

  «Ο ΣΥΡΙΖΑ, βεβαίως, δεν πρόκειται να ασκήσει κατά κανένα τρόπο αριστερή πολιτική. Θα ασκήσει πολιτική μέσα στο αστικό πλαίσιο, αλλά μέσα στο αστικό πλαίσιο μπορεί να ασκηθεί πολιτική ανακούφισης των ασθενέστερων λαϊκών στρωμάτων αλλά και όλων των Ελλήνων.

Θα ξαναπώ ότι δεν συνιστά αριστερή πολιτική το να βάλεις αφορολόγητο όριο στα 12.000€. Δεν συνιστά αριστερή πολιτική να πεις ότι είναι 751€ ο κατώτερος μηνιαίος μισθός. Ούτε το ότι θα πάρουν 13η σύνταξη οι κάτω των 700€. Όμως, εάν και εφόσον γίνουν αυτά μαζί με παράλληλη αντικατάσταση του ΕΝΦΙΑ από φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας, είναι προφανέστατο ότι ο κόσμος θα ανακουφιστεί και θα ελπίζει». [ Γιώργος Δελαστίκ ]

  «Μας λένε ότι θα σκίσουν τα μνημόνια. Εγώ σας λέω ότι τα σκίζω τα μνημόνια επί 2 χρόνια, μήνα-μήνα, εβδομάδα-εβδομάδα, μέρα-μέρα, σελίδα-σελίδα, λεπτό με λεπτό». Αντώνης Σαμαράς, 23.05.14.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood