Από τότε που ξεκίνησε η προσφυγική κρίση, διαβάζω πολλές απόψεις για την μαντίλα και τη θέση της γυναίκας στον αραβικό κόσμο. Δεν ισχυρίζομαι ότι είμαι ειδικός, αλλά τυχαίνει να έχω εργαστεί και ζήσει ένα μεγάλο διάστημα σε αραβική χώρα, να έχω επισκεφθεί αρκετές ακόμα και να έχω έναν ευρύ κύκλο φίλων αραβικής καταγωγής.

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω τι πιστεύω για τη μαντίλα. Θεωρώ ότι είναι απόφαση της γυναίκας αν θα τη φορέσει και κανενός εξωτερικού παρατηρητή. Θα πει κάποιος ότι συχνά της επιβάλλεται και δεν είναι επιλογή. Όντως υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις, αλλά για τη μεγάλη πλειοψηφία δεν ισχύει και σε κάθε περίπτωση η ελευθερία της επιλογής διαφέρει από χώρα σε χώρα.

Η εμπειρία μου με έχει διδάξει ότι το αν μια γυναίκα θα φοράει ή όχι μαντίλα δεν δηλώνει το αν και πόσο είναι καταπιεσμένη. Και σε τελευταία ανάλυση, οι δυναμικές μιας μουσουλμανικής κοινότητας είναι διαφορετικές και η ελευθερία της γυναίκας είναι συχνά κάτι που το δυτικό μάτι - εκπαιδευμένο σε άλλα ερεθίσματα - δεν μπορεί πάντα να διακρίνει.

Αυτό, όμως, που μπορώ να πω είναι ότι όντως η θέση της γυναίκας στον αραβικό κόσμο παραμένει προβληματική και αυτό είναι κάτι που δεν σχετίζεται με τη μαντίλα. Ζώντας αρκετό καιρό στη Μέση Ανατολή συνειδητοποίησα ότι η γυναίκα παραμένει μια αιώνια αδύναμη έφηβη, την οποία τα ανδρικά μέλη της οικογένειας (και της κοινωνίας) οφείλουν να διδάξουν και να προστατέψουν. Έτσι το νεαρό κορίτσι δεν ωριμάζει επί της ουσίας και περνάει από την προστασία (εξουσία) του πατέρα ή αδερφού, στην προστασία του συζύγου και ενίοτε και της πεθεράς (η οποία στις αραβικές οικογένειες έχει εξουσία στη νύφη).

Όλα αυτά βέβαια δεν είναι στατικά αλλά αλληλεπιδρούν και εξελίσσονται και ενίοτε παίρνουν διαφορετικές μορφές. Το θετικό είναι ότι οι νέες κοπέλες μορφώνονται και συχνά αμφισβητούν την απόλυτη ανδρική κυριαρχία. Υπάρχει, όμως, μια σύγχυση στις σύγχρονες αραβικές κοινωνίες (σε χώρες π.χ. όπως η Ιορδανία), όπου τα ερεθίσματα από τη σεξουαλική απελευθέρωση της Δύσης τα οποία εισπράττουν οι νέοι άνδρες (ζούμε σε ένα παγκόσμιο χωριό εξάλλου), συγκρούονται με τις παραδοσιακές αντιλήψεις και συχνά αυτό βγαίνει σε βάρος των νέων γυναικών.

Ξέρω ότι η εικόνα που δίνω είναι μπερδεμένη. Έτσι, όμως, είναι και οι αντιλήψεις και το να λέμε ότι δεν υπάρχει καταπίεση των γυναικών στις αραβόφωνες και μουσουλμανικές κοινότητες, απλά για να είμαστε «πολιτικά ορθοί» μέσα στην προσφυγική κρίση, είναι απλά ανώριμο. Η όποια αλλαγή θα έρθει μέσα από τις ίδιες τις γυναίκες φυσικά και δεν είναι δική μας δουλειά να κάνουμε κριτική. Μπορούμε με το παράδειγμα και τη συζήτηση να δείξουμε ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης, αλλά το αν θα το δεχτεί ο άλλος είναι δικό του θέμα.

Από facebook.com.

* Ο τίτλος στο προσωπικό σχόλιο της Φρ. Μεγαλούδη δόθηκε από τον ιστότοπο «Αξιοπρέπεια και Αντοχή».

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood