- Γιατί δεν είστε χριστιανός;

Επειδή δεν βλέπω καμία απόδειξη μέσα στα χριστιανικά δόγματα. Έχω εξετάσει τα υπάρχοντα επιχειρήματα για την ύπαρξη του θεού και κανένα από αυτά δεν μου φαίνεται να έχει λογική βάση.

- Νομίζετε ότι υπάρχει πρακτικός λόγος στην ύπαρξη μιας θρησκευτικής πίστης σε πολλούς ανθρώπους;

Λοιπόν, δεν μπορεί να υπάρχει ένας πρακτικός λόγος στο να πιστεύεις σε κάτι που δεν είναι αληθινό. Αυτό το αποκλείω σαν αδύνατο. Κάτι, είτε είναι αληθινό είτε δεν είναι. Αν είναι αληθινό πρέπει να το πιστεύεις. Αν δεν είναι, δεν πρέπει. Κι αν δεν μπορείς να εξακριβώσεις αν είναι αληθινό ή όχι, τότε πρέπει να αναβάλλεις την κρίση σου.

Μου φαίνεται ότι είναι μια θεμελιώδης ατιμία. Μια θεμελιώδης εξαπάτηση της διανοητικής ακεραιότητας: το να επιμένεις σε μια πίστη επειδή νομίζεις ότι είναι χρήσιμη κι όχι επειδή νομίζεις ότι είναι αληθινή.

- Πως βλέπετε αυτούς τους ανθρώπους που θεωρούν πως κάποιο είδος θρησκευτικού κώδικα τους βοηθά να ζήσουν τη ζωή τους, τους δίνει ένα πολύ αυστηρό πακέτο κανόνων, του τι είναι «καλό» και του τι είναι «κακό»;

Αυτή είναι μια γενικώς λανθασμένη αντίληψη και συνήθως κάνει περισσότερη ζημιά παρά καλό. Πιθανότατα, αυτοί, θα ήταν ανυπόμονοι να ανακαλύψουν μία ηθική που να έχει νόημα στη ζωή τους, εφόσον εγκαταλείψουν την παράλογη, κληρονομική και γεμάτη ταμπού ηθική που πηγάζει από βάρβαρες εποχές.

  Οι πολιτικές του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού σε παγκόσμια κλίμακα έχουν διαστάσεις πολεμικής, λένε οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ, και ο «πόλεμος» με πέτρες και ρόπαλα ενάντια σε όσους προσπαθούν να τον επιβάλλουν έχει ήδη αρχίσει. Με αφορμή τις κινητοποιήσεις στο Σιάτλ στο γύρισμα της χιλιετίας οι σκηνοθέτες ακολουθούν τα κινήματα διαμαρτυρίας ανά τον κόσμο και καταγράφουν τις στιγμές σύγκρουσης.

Για τον κύριο εμπνευστή και σκηνοθέτη της ταινίας Rick Rowley (Η.Π.Α., 2003), οι κοινωνικές συγκρούσεις στο Μεξικό, την Αργεντινή, την Παλαιστίνη, τη Νότια Αφρική και τη Νότια Κορέα, οι μάχες του «Βορρά» στο Κεμπέκ και τη Γένοβα και ο «Πόλεμος ενάντια στην Τρομοκρατία» στη Ν. Υόρκη και το Ιράκ, αποτελούν σημεία ενός ενιαίου και παγκόσμιου κύματος αντίστασης, απέναντι στη βία της καθεστηκυίας οικονομικής και πολιτικής ηγεμονίας. Μια διαμάχη χωρίς συγκεκριμένο εχθρό, πεδίο μάχης, γεωγραφικά όρια και τέλος. Χίλιες εμφύλιες διαμάχες. Ο Τέταρτος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Οι συνταρακτικές εικόνες πόνου και αντίστασης, που χρειάστηκαν πάνω από δύο χρόνια για να συλλεχθούν από όλες τις άκρες του πλανήτη, συντίθενται σε ένα ενιαίο πλαίσιο, μέσω της αφήγησης. [ TVXS ]

  Οι μισές από τις ομιλούμενες σήμερα γλώσσες του κόσμου θα έχουν εξαφανιστεί μέχρι το τέλος αυτού του αιώνα, σύμφωνα με τις δυσοίωνες προβλέψεις της UNESCO. Πάνω από 2.000 από τις 7.000 γλώσσες παγκοσμίως έχουν πλέον λιγότερους από 1.000 γηγενείς ομιλητές, σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασε η εφημερίδα Washington Post.

Οι περισσότερες γλώσσες που κινδυνεύουν με αφανισμό βρίσκονται σε περιοχές όπως το τροπικό δάσος του Αμαζονίου, η υποσαχάρια Αφρική, η Ωκεανία, η Αυστραλία και η Νοτιοανατολική Ασία, όπως καταγράφεται στο project για τη γλωσσική πολυμορφία της UNESCO. Επίσης, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χάσουν εκατοντάδες αυτόχθονες γλώσσες, αλλά και στην Ευρώπη υπάρχουν τέτοια παραδείγματα.

Τα Κινέζικα είναι στην πρώτη θέση σε ότι αφορά τον αριθμό των κατοίκων της Γης που τα μιλούν. Ακολουθούν τα Χίντι-Ουρντού και τα Αγγλικά. Τα Αγγλικά ωστόσο είναι η γλώσσα που διδάσκεται περισσότερο σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη στον πλανήτη μας σαν ξένη γλώσσα. Τα Αγγλικά ομιλούνται σε 101 χώρες του πλανήτη σαν μητρική ή δεύτερη γλώσσα, ενώ ακολουθούν τα Αραβικά και τα Γαλλικά.

Ο ειδικός ερευνητής των υπό εξαφάνιση γλωσσών στο Πανεπιστήμιο της Αλάσκας των Η.Π.Α., Michael Krauss, εξηγεί πως: «Κάθε γλώσσα έχει την δική της αξία στο ανθρώπινο στερέωμα, διότι περιέχει μοναδικές λέξεις-έννοιες που δεν συναντιούνται σε άλλες γλώσσες. Η επίδραση της εξαφάνισής της είναι ανάλογη με την εξαφάνιση κάποιων φυτών ή ζώων από τον πλανήτη και ο «θάνατός» της σημαίνει την εξαφάνιση ενός ολόκληρου πολιτισμού και μιας ακόμη κουλτούρας».

  «Εν πάση περιπτώσει, η Ιστορία δεν σου προσφέρεται ποτέ όπως τη θέλεις ή όπως βιάζεσαι να την προσχεδιάσεις ή να την προσαρμόσεις στην κατεύθυνση που προαποφάσισε η φαντασία σου.

Προβλήματα προς επίλυση έχει να σου θέσει συνήθως και πολύ δύσκολα ερωτήματα, και όχι να σου χαρίσει ανοιχτές λεωφόρους και έτοιμες τις απαντήσεις που αναζητάς με αγωνία. Κάθε στιγμή στην απέραντη διάρκειά της είναι ανέκδοτη, πρωτότυπη, όσο κι αν δείχνει να μοιάζει με κάποια παλαιότερη, εγχώρια ή ξένη.

Λυσάρια λοιπόν δεν υπάρχουν. Ούτε και χάρτες με σημειωμένες πάνω τους τις παγίδες, τους γκρεμούς και τα βαλτοτόπια. Υπάρχουν όμως άφθονα παραδείγματα προς αποφυγήν ή προς σχετική μίμηση. Τα μελετάς, είσαι υποχρεωμένος να τα μελετήσεις, μαθαίνεις ό,τι πρέπει να μάθεις από τα παθήματα των προηγούμενων και παίρνεις τις αποφάσεις σου.

Ο δρόμος δεν σου προσφέρεται έτοιμος. Τον ανοίγεις όσο περπατάς, όπως το έχουν πει τόσοι και τόσοι σοφοί κάθε γλώσσας και εποχής. Και μόνο η ενεργός μνήμη μπορεί να αναλάβει τον ρόλο του «κελευθοποιού», όπως τον περιγράφει ο Αισχύλος στις «Ευμενίδες» του.

Τον ρόλο του οδοποιού δηλαδή, που θα εξημερώσει την άγρια γη μπροστά σου, όπως έπραξαν οι Αθηναίοι δαμάζοντας την «ανήμερον χθόνα», ώστε να φτάσει άκοπα και ακίνδυνα ο Ορέστης από την πόλη της Παλλάδας στους Δελφούς, ικέτης. «Ανήμερος χθων» είναι η Ιστορία. Αγρια γη. Τίποτ' άλλο».

 * Απόσπασμα από το ομότιτλο άρθρο στην εφημερίδα «Η Καθημερινή».

- Όποιος καταδικάζει απερίφραστα τους υπανθρώπους σφαγείς της ISIS δεν σημαίνει ότι αγνοεί τις ευθύνες του αμερικανικού ιμπεριαλισμού για την τερατογένεσή τους.

- Όποιος θεωρεί τους τζιχαντιστές απειλή για την ειρήνη και τη γεωπολιτική σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς και Μέσης Ανατολής δεν σημαίνει ότι ξεχνάει τα ιστορικά εγκλήματα του δυτικού χριστιανισμού.

- Όποιος δεν κλείνει τα μάτια στη βαρβαρότητα που επιδεικνύουν οι τζιχαντιστές απέναντι στα πολιτισμικά κατάλοιπα της κοινής μας πανανθρώπινης κληρονομιάς δεν σημαίνει ότι ταυτίζει τα εκατομμύρια των πιστών του Κορανίου με αυτή την πανούκλα (πρώτα θύματα άλλωστε είναι ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι).

- Όποιος φρίττει με τους ανελέητους και συστηματικούς διωγμούς χριστιανών (όλων των δογμάτων) στις περιοχές που ελέγχει η ISIS, δεν σημαίνει ότι ταυτίζεται με την πίστη στον χριστιανισμό.

  «Η Ρεάλ είναι κράτος εν κράτει. Αυτό ισχύει για πολλές ομάδες παγκοσμίως, ιδίως σε χώρες όπου οι νόμοι υπάρχουν για να καταπατώνται, όχι σαν τη δική μας δηλαδή.

Κεφαλαιοποιώντας τη δημοτικότητά τους, δανείζουν μέρος της ισχύος τους στην εκάστοτε κυβέρνηση, αποσπώντας ζεστό χρήμα, συγκάλυψη των ανομιών τους (υπάρχουν κι αλλού βλέπετε «ιστορικοί σύλλογοι» με «ηρωικούς λαούς» πίσω τους), γερό μερίδιο σε δημόσια έργα, διαύλους επικοινωνίας και άλλα τινά. Επιπλέον, η Ρεάλ, όπως και ο Ολυμπιακός, ο ΠΑΟΚ, ο ΠΑΟ, η ΑΕΚ, η Μπόκα Τζούνιορς, η Σάντος κ.ο.κ., είναι ιδέα (αμέσως υλοποιούμενη) και θρησκεία. Με δικό της «πιστεύω» και δικούς της ύμνους· με ιδιαίτερες τελετές μύησης και αυστηρή ιεραρχία στο πλήθος των οργανωμένων πιστών». [ Παντελής Μπουκάλας ]

  Το «Cartoon Movement» είναι μια κοινότητα γελοιογράφων από ολόκληρο τον κόσμο. Είναι ευρέως γνωστό για τα πολιτικά και δημοσιογραφικά σκίτσα που φιλοξενεί...

Τις εικόνες μπορείτε να δείτε και εδώ.

Δείτε επίσης τα σκίτσα των Ελλήνων γελοιογράφων:

Charlie Hebdo: η Δολοφονία της Σάτιρας

  «Όμως, οι γελοιογράφοι του Charlie Hebdo τί διακωμωδούσαν; Πρόσβαλαν μια θρησκεία; Την θρησκευτική ευαισθησία ή μια εξουσιαστική διαδικασία; Όταν όμως τα ανθρωποειδή «απαντούν» στο μολύβι του σκιτσογράφου με αυτό των τυφεκίων μάχης, ερωτήματα όπως το ανωτέρω έχουν αλήθεια καμία σημασία;

Ό,τι προάγει το μίσος, όσο κι αν οι πάσης φύσεως εξουσιαστές προσπαθούν να το γαρνίρουν με θρησκευτικούς, πολιτικούς κι επαναστατικούς φιόγκους, είναι πρελούδιο υποδούλωσης κι όχι απελευθέρωσης.

Το γέλιο διακωμωδούσε αυτό το μίσος (όπως κι αντίστοιχου ύφους δογματικά ιδεολογήματα) και το μίσος ήρθε να του απαντήσει με το μόνο όπλο που διαθέτει, τη μεταλλική ριπή. Κι όμως, το γέλιο σε αυτή την περίπτωση έμεινε άφοβο κι ας δεχόταν απειλές. Και το πλήρωσε με τη ζωή του». [ Anarchypress ]

  Και επειδή δεν υπάρχουν καταλληλότεροι για να πάρουν θέση απέναντι στη Δολοφονία της Σάτιρας, οι Έλληνες γελοιογράφοι πήραν τα πενάκια τους…

  Στις αρχές του καλοκαιριού χιλιάδες κρατούμενοι από τις φυλακές όλης της χώρας ξεκίνησαν απεργία πείνας διεκδικώντας την απόσυρση του νομοσχεδίου για τις ειδικές συνθήκες κράτησης. Οι κρατούμενοι, παρότι το νομοσχέδιο κατατέθηκε και υπερψηφίστηκε, πραγματοποίησαν μια από της μεγαλύτερες απεργίες πείνας στο Ελλαδικό χώρο και διήρκησε 5 μέρες.

Ιστορική ανάδρομη της απεργίας πείνας ως μέσο αγώνα

Παρόλο που από τα τέλη του 20ου αιώνα έως σήμερα σε όλο τον κόσμο αυξάνονται οι απεργίες πείνας ως έσχατο μέσο παθητικής αντίστασης και αγώνα, η ιστορία των πρώτων απεργιών πεινάς μας πάει πολύ πίσω.

Στις πρώτες απεργίες πείνας κατατάσσονται οι μαζικές νηστείες των Αμερικανών για την αμερικανική ανεξαρτησία ενώ η πρώτη απεργία πεινάς κρατουμένων καταγράφεται τέλη του 19ου αιώνα από τους Ρώσους πολιτικούς κρατούμενους στις τσαρικές φύλακες, οι όποιοι διαμαρτύρονταν για τα λευκά κελιά και την απομόνωση.

Στις αρχές του 20ου αιώνα έχουμε για πρώτη φορά, ως κατασταλτική απάντηση στην απεργία πείνας, την υποχρεωτική σίτιση στις Αγγλίδες σουφραζέτες μετά από απόφαση του υπουργού εσωτερικών της Αγγλίας, ο οποίος βρέθηκε σε κατάσταση πανικού μπροστά στη νέα αυτή μορφή διαμαρτυρίας.

Παγκόσμια γνωστές ήταν και η σειρά από απεργίες πείνας του Μαχάτμα Γκάντι απέναντι στην βρετανική κυριαρχία το 1930. Στα επόμενα χρονιά οι απεργίες πείνας γίνονται πιο μαζικές και αποφασιστικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι νεκροί απεργοί πείνας της ε.o RAF το 1974 και οι θάνατοι των μαχητών του ΙRΑ το 1981, με πρώτο αυτό του Μπόμπι Σαντς μετά από 66 μέρες απεργία πείνας.

  «Σήμερα είμαι άνθρωπος, σήμερα μπορώ να κλάψω». Η γυναίκα που προφέρει αυτά τα βαριά λόγια είναι επιζήσασα του γκέτο της Βαρσοβίας. Παρακολουθεί μια ταινία, με σκηνές από τον τόπο μαρτυρίου εκατοντάδων χιλιάδων Εβραίων, όσων πέθαναν από πείνα και επιδημίες, αφού πρώτα απανθρωπίστηκαν.

Η γυναίκα που μπορεί να κλάψει, ύστερα από 68 χρόνια, τον χρόνο της κινηματογράφησης ήταν κορίτσι δέκα ετών. Στα πεζοδρόμια του γκέτο περπατούσε πλάι σε πτώματα, δεν γυρνούσε ποτέ να τα κοιτάξει, γιατί φοβόταν μην έρθει η δική της σειρά. Τότε δεν μπορούσε να κλάψει. Τώρα είναι ευτυχισμένη που μπορεί.

«Το Γκέτο, μια ταινία που δεν έγινε ποτέ» (A Film Unfinished) είναι ένα συνταρακτικό ντοκιμαντέρ, γυρισμένο το 2010 από τη σκηνοθέτρια Yael Hersonski, με βάση το κινηματογραφικό υλικό που είχαν γυρίσει γερμανικά συνεργεία, τον Μάιο του 1942. Τριάντα μέρες γυρισμάτων, 62 λεπτά αμοντάριστων πλάνων που βρέθηκαν το 1998· στα κουτιά υπήρχε μόνο η λέξη «Das Ghetto».

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood