Την ώρα που «όλα γίνονται εύκολα και γρήγορα» με «ένα απλό κλικ», πολλοί ανάμεσά μας, σαν φαντάσματα, αλλά ζώντες ακόμη, περιμένουν. Δεν ξέρουν και πολλά, δεν μπορούν να πουν σχεδόν τίποτε, για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, χρωστώντας παντού τη ζωή τους, υποφέροντας σε μια ουρά νοσοκομείου, εφορείας, γραφείου πρόνοιας, ενός οποιουδήποτε γραφείου που τους υπόσχεται, αλλά δεν τους δίνει τίποτε.

Κατά πάσα πιθανότητα, όλοι αυτοί δε θα είναι σε θέση καν να διαβάσουν το κείμενο αυτό. Πιθανότατα να κρίνουν πως δεν το χρειάζονται κιόλας. Κι όμως, οι άλλοι, που μπορούν με εκείνο το κλικ να πληρώνουν «εύκολα και γρήγορα» τους λογαριασμούς τους και να πηγαίνουν διακοπές, ούτε που το φαντάζονται. Δεν το διανοούνται.

 

Μέσα στους γκρι λαβύρινθους της μεγαλούπολης, πριν ακόμη ξημερώσει, πριν ακόμη ξυπνήσουν οι πιο πολλοί, οι ανθρώπινες σκιές ψάχνουν τυφλές απ' τη νύστα, ένα μέρος να γραπωθούν, να μην βρεθούν στο δρόμο. Κι αν είναι στο δρόμο ήδη, να μην πεθάνουν. Και τους πονάει που ακόμη προσπαθούν.

Από εκεί που έρχονται, στις ουρές για ένα συσσίτιο, για μια θέση στην κρατική «πρόνοια», για μια οποιαδήποτε στιγμή μέσα στις βαθιές, ζεστές κόγχες του λαβύρινθου, παλεύουν να ξεχαστούν, να πείσουν τον εαυτό τους ότι κάτι στ' αλήθεια περιμένουν, ότι κάτι σημαίνουν όλα αυτά τα παράλογα που τόσο τους βασανίζουν. Περιμένουν τον ιππότη με το μαύρο άτι να έρθει γι' αυτούς, μήπως και στο δικό του βασίλειο καταφέρουν να ξαποστάσουν.

  Για πρώτη φορά Ιταλοί αλλά και ξένοι τουρίστες θα μπορούν να επισκεφτούν το καταφύγιο που είχε κατασκευάσει ο Μπενίτο Μουσολίνι για να μπορέσει να προστατευτεί από τους βομβαρδισμούς των συμμάχων.

Πριν από 74 χρόνια, ο ιταλός δικτάτορας άρχισε να χτίζει ένα δίκτυο υπόγειων χώρων, που μπορούσαν να αντέξουν οποιαδήποτε επίθεση. Ένα από αυτά τα μπούνκερ, βρισκόταν δίπλα στο σπίτι του, στη Βίλα Τορλόνια, στη Ρώμη.

Βρίσκεται σε βάθος έξι μέτρων και έχει μήκος 50 μέτρα. Ο χώρος πέρα από το διπλό χαλύβδινο περίβλημά του, έχει πόρτες ανθεκτικές σε χρήση αερίων και ειδικό σύστημα εξαερισμού. Είχε μάλιστα τρεις εξόδους κινδύνου, ώστε να μπορεί να διαφύγει ο Ντούτσε. Περισσότερα στο βίντεο του Euronews που ακολουθεί.

  Σαν σήμερα, 47 χρόνια πριν στο χωριό Λα Ιγέρα της Βολιβίας, εκτελείται από Βολιβιανούς στρατιώτες κατόπιν διαταγής της αμερικανικής κυβέρνησης, ο Ernesto Guevara de la Serna, γνωστός ανά την υφήλιο και ως «Che». Επρόκειτο για έναν από τους μεγαλύτερους επαναστάτες της παγκόσμιας ιστορίας και ένα κοινωνικό και πολιτικό σύμβολο παντοτινά διαχρονικό…

Στο βιβλίο «Cia κατά Τσε» (εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1997), οι τελευταίες στιγμές πριν τη δολοφονία του Αργεντινού ήρωα, περιγράφονται ως εξής:

«Σε συνεντεύξεις τύπου που έδωσε, ο Μάριο Τεράν δήλωσε ότι όταν μπήκε στην τάξη, βοήθησε τον Τσε να σταθεί στα πόδια του, ότι βρισκόταν καθισμένος σ' έναν απ' τους παλιούς πάγκους του σχολείου και ότι παρόλο που ήξερε ότι επρόκειτο να πεθάνει, παρέμεινε ήρεμος.

Ο Τεράν είπε ότι εντυπωσιάστηκε κι ότι δεν μπορούσε να πυροβολήσει, γιατί τα χέρια του έτρεμαν. Είπε, ακόμα, ότι τα μάτια του Τσε έλαμπαν έντονα, ότι φαινόταν να ψηλώνει, να ψηλώνει πολύ και να τον πλησιάζει. Τρόμαξε, θόλωσε η ματιά του κι άκουσε να του φωνάζουν: «Πυροβόλησε, ηλίθιε, πυροβόλησε!». Τον πότισαν αλκοόλ, αλλά και πάλι δεν μπορούσε να πυροβολήσει.

  «Οι πόλεμοι εντός των αστικών κέντρων μεγαλώνουν και περιλαμβάνουν κάθε είδους μάχες και κάθε είδους πολεμιστές. Κι οι μάχες αυτές δε φέρνουν ούτε το γκρέμισμα οποιασδήποτε εξουσίας ούτε βεβαίως την απελευθερωτική προοπτική, αλλά την εδραίωση νέων αφεντικών, που από μικρά τους χρόνια απονεκρώνονται, νοητικά και συναισθηματικά, και φέρουν μαζί τους, τους τάφους της παιδικής τους ηλικίας.

Η ελπίδα δεν έρχεται, όταν απλώς γεννιούνται νέα παιδιά, αλλά όταν γεννιούνται εν δυνάμει ελεύθεροι άνθρωποι. Αλλιώς, αναπαράγονται διαρκώς νέοι στρατιώτες, που θυσιάζονται και θυσιάζουν, χωρίς σταματημό, στο βωμό ενός πολέμου που δε θα πάψει ποτέ».

Από anarchypress.wordpress.com.

   Είσαι πλούσιος και ξιπασμένος; Είσαι… σελέμπριτι; Είσαι «σούπερ είδωλο» και πλέι μπόι; Είσαι μεγιστάνας ή σούπερ σταρ της σόου μπιζ; Μήπως είσαι απλώς σαχλαμάρας, ένας ηλίθιος και μισός ή ένα τυπικό δείγμα του «φάσιον βίκτιμ»;

Ό,τι κι αν είσαι δείξε την φιλανθρωπία σου. Φώναξε τις κάμερες, κάλεσε τους φωτογράφους, πόζαρε στους κάθε λογής παπαράτσι που δεν αφήνουν μαλακία για μαλακία που να μην την καταστήσουν δημόσιο θέαμα, και κάνε την καλή σου πράξη: Μπουγελώσου! Ξέπλυνε έτσι την βλακεία σου και την ξιπασιά σου.

Ως γνωστόν, στον κόσμο όπου το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 99% του παγκόσμιου πλούτο, στον κόσμο όπου περίπου 800 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, στον κόσμο όπου 2,5 δισεκατομμύρια (το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού) στερούνται των υποτυπωδών εγκαταστάσεων υγιεινής, η… φιλανθρωπία όλα τα επιτρέπει.

Από imerodromos.gr.

  Μπορεί να σκεφτόμαστε συχνά τους κινδύνους του μέλλοντος όταν πρόκειται για το περιβάλλον, ωστόσο, σύμφωνα με νέα έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Μετεωρολογίας, ο κόσμος μας είναι ιδιαίτερα επιρρεπής στις φυσικές καταστροφές εδώ και πολλά χρόνια.

Σύμφωνα με την έκθεση, η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα αντιμετώπισε 3.496 φυσικές καταστροφές, από πλημμύρες και καταιγίδες μέχρι ξηρασίες και κύματα καύσωνα, αριθμός σαφέστατα μεγαλύτερος σε σχέση με τις 743 καταστροφές που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70.

Σήμερα, φυσικές καταστροφές λαμβάνουν χώρα πέντε φορές συχνότερα σε σχέση με το 1970. Φαίνεται ότι οι καταιγίδες και οι πλημμύρες αποτελούν τη σημαντικότερη απειλή, ενώ οι καύσωνες είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα φαινόμενα. Αυτοί λοιπόν είναι οι οκτώ τρόποι με τους οποίους η κλιματική αλλαγή κάνει τον κόσμο μας πιο επικίνδυνο:

  1. Οι πλημμύρες αποτέλεσαν μακράν τη σημαντικότερη αιτία καταστροφών κατά την περίοδο 2000-2010, αφού αντιστοιχούν περίπου στο 80% των 3.496 καταγεγραμμένων γεγονότων της τελευταίας δεκαετίας. Η κλιματική αλλαγή επιφέρει άνοδο της θαλάσσιας στάθμης, αλλά και ακραίες νεροποντές, ενώ οι μεταβολές της θερμοκρασίας του πλανήτη αυξάνουν την καταστροφική δύναμη των τυφώνων.

Ο παγκοσμίως γνωστός Βραζιλιάνος για τα πολιτικά σκίτσα, Carlos Latuff,
σκιτσογραφεί όσα δεν χωράνε στη «γιορτή του ποδοσφαίρου»: φτώχεια, διαδηλώσεις, καταστολή…

  Όταν οι πολιτικοί «παπατζήδες», μεταβάλλουν τις έννοιες της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας σε ένα βίαιο «παιχνίδι» ανελευθερίας και καταστολής, έρχονται οι «ΜΑΤατζήδες» του κόσμου να επιβάλλουν τους κανόνες με τη βία. Βία, που μπορεί να μην «καταδικάζεται» από τους εκφραστές της, αλλά πολλές φορές απαντιέται στο πεδίο επιβολής της…

  Όλα ξεκίνησαν με την αστυνομία της Νέας Υόρκης να ζητά μέσω Twitter από τους ακολούθους της να στείλουν φωτογραφίες, οι οποίες να αναδεικνύουν τις αρμονικές σχέσεις των αρχών της πόλης με τους κατοίκους της. Η καμπάνια της NYPD (#myNYPD) εξελίχτηκε γρήγορα στο μεγαλύτερο φιάσκο της.

Άμεσα νεοϋορκέζοι χρήστες του Twitter άλλαξαν τους όρους του παιχνιδιού, στέλνοντας μαζικά φωτογραφίες άγριας καταστολής και αστυνομικής κακομεταχείρισης. Άμεση υπήρξε και η ανταπόκριση από άλλες αμερικανικές πόλεις, όπως το Τορόντο (@TorontoPolice) και το Λος Άντζελες (#myLAPD).

Στο παιχνίδι μπήκαν και χρήστες από την Ελλάδα (#myELAS), την Ισπανία (#MiPolicia), την Γερμανία (#DankePolizei) και το Μεξικό (#MiPoliciaMexicana), ενώ χρήστες από πολύ περισσότερες χώρες ανεβάζουν φωτογραφίες αστυνομικής αυθαιρεσίας. [ The Press Project ]

  Το «Αξιοπρέπεια και Αντοχή» δεν θα μπορούσε να μην καταθέσει τον δικό του φωτογραφικό οβολό σ' αυτή την προσπάθεια. Κάνοντας ένα πολύ σύντομο πέρασμα από τους «Cops» του κόσμου, θα καταλήξουμε στους δικούς μας «Mπάτσους», στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία αλλά ξέχασε να τη διδάξει στα σχολεία και τώρα οι «υπηρέτες» της ασκούν τρομοκρατία…

  Αφήνοντας κατά μέρος μια επιτυχημένη καριέρα, ο Βρετανός φωτογράφος Jimmy Nelson ξεκίνησε μια μακρά διαδρομή για να απαθανατίσει τους τελευταίους εναπομείναντες αυτόχθονες πληθυσμούς του κόσμου.

Από τα πυκνά, υγρά δάση του Αμαζονίου του Εκουαδόρ μέχρι τις ψυχρές τούνδρες της Σιβηρίας, ο Nelson αναζήτησε και πέρασε σημαντικό χρόνο με κάθε ντόπιο πολιτισμό, προχωρώντας σε μια γνήσια πραγματική προσέγγιση της ζωής τους και των παραδόσεων τους.

Με φωτογραφίες τραβηγμένες από μία κάμερα 50 ετών, το έργο του «Βefore they pass away», είναι ένα δηκτικό χρονικό της πολιτιστικής κληρονομιάς και της ανθρωπότητας, που απειλείται να χαθεί για πάντα. Η ενέργεια του αποτελεί μια απόλυτη μεταδοτική πηγή έμπνευσης.

 - Ήσασταν ένα παιδί που άλλαζε συνέχεια τόπο διαμονής. Αισθάνεστε ότι η παιδική σας ηλικία, σας βοήθησε, ώστε να οδηγηθείτε σε αυτό το παγκόσμια ταξίδι με κάποιους τρόπους;

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood