Αnimation της αμερικανικής Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA) με βάση μετρήσεις δορυφόρων και πλωτήρων στην Αρκτική από το 1987 έως το 2003. Σύμφωνα με τη NOAΑ, η άνοδος της θερμοκρασίας λόγω της παγκόσμιας θέρμανσης περιορίζει τη συσσώρευση παλιού, συμπιεσμένου πάγου, ο οποίος διακρίνεται στο animation να παρασύρεται από τα ρεύματα στον Πορθμό του Φραμ, ανατολικά της Γροιλανδίας.

Στο σύνολο του καλύμματος πάγου της Αρκτικής, το ποσοστό του ανθεκτικού πάγου ηλικίας τουλάχιστον τεσσάρων ετών μειώθηκε από το 26% το 1987 σε μόλις 7% το 2003. Ο υπόλοιπος πάγος έχει ηλικία μόλις ενός έτους και λιώνει πιο εύκολα με τον ερχομό της άνοιξης. Σε ένα είδος φαύλου κύκλου που απειλεί να επιταχύνει την κλιματική αλλαγή, το λιώσιμο του πάγου αφήνει εκτεθειμένα τα σκούρα νερά του Αρκτικού ωκεανού, τα οποία με τη σειρά τους απορροφούν περισσότερη ηλιακή ακτινοβολία και ανεβάζουν περαιτέρω τη θερμοκρασία. [ The Press Project ]

Ινδονησία - Οκτώβριος 2001

Συνολικά 353 άτομα πνίγηκαν όταν το «Siev X», με την υποψία παράνομης εισόδου, βυθίστηκε έξω από την Ινδονησία, αριθμός για τον οποίο πιστεύεται ότι είναι το μεγαλύτερο ναυάγιο με πρόσφυγες. Τα θύματα - 146 παιδιά, 142 γυναίκες και 65 άνδρες - ήταν όλα από το Ιράκ ή το Αφγανιστάν.

Η τραγωδία ήταν πολιτικά αμφιλεγόμενη στην Αυστραλία, καθώς ήρθε στο φως κατά τη διάρκεια προεκλογικής περιόδου, όταν η μετανάστευση αποτελούσε ζήτημα υψίστης σημασίας. Από τότε δημιουργήθηκε στην Καμπέρα ένα μνημείο για όλους εκείνους που πνίγηκαν.

Ιάβα, Ινδονησία - Δεκέμβριος 2011

Το ξύλινο πλοίο το οποίου μετέφερε 250 πρόσφυγες από την Ινδονησία προς την Αυστραλία, βυθίστηκε μεταξύ πελώριων κυμάτων, ύψους 13 μέτρων. Ψαρόβαρκες κατάφεραν να σώσουν 30 από αυτούς, οι υπόλοιποι όμως πνίγηκαν.

Λαμπεντούζα, Ιταλία - Απρίλιος 2011

Περίπου 200 μετανάστες πιστεύεται ότι πνίγηκαν, όταν ένα βαριά φορτωμένο πλοίο βυθίστηκε εν μέσω θυελλωδών ανέμων, στα νερά μεταξύ Ιταλίας και Λιβύης. Οι παράκτιες περιπολίες παρατήρησαν ότι υπήρχε μεγάλη δυσκολία, η παρέμβασή τους, όμως, έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα, σύμφωνα με τη μαρτυρία ενός επιζώντα.

«Το ιταλικό πλοίο ήταν πολύ μακριά από την βάρκα μας και η προσέγγισή του διήρκεσε μια ώρα, καθώς ο κινητήρας του ήταν απενεργοποιημένος», δήλωσε στην ιταλική τηλεόραση ο Abdel Karim, άνδρας 45 ετών. «Όσο πιο κοντά πλησίαζε, εξαπλωνόταν πανικός ανάμεσά μας. Εμείς μαζευτήκαμε όλοι στη μία μεριά του σκάφους μας και όταν το ιταλικό πλοίο πλησίασε πια στο ένα μέτρο, τότε ήταν που το σκάφος μας ανατράπηκε».

  Με βάση τις στερεότυπες εικόνες που έχει κάθε λαός για τον άλλο, ο Γιάνκο Τσβέντσκοφ από τη Βουλγαρία, δημιούργησε τον «Άτλαντα των Προκαταλήψεων».

Η σατιρική ιδέα δείχνει ότι για τους Γερμανούς η Ελλάδα είναι φτηνά ξενοδοχεία, για τους Ισπανούς κακό λάδι, για τους Βρετανούς αγάλματα, ενώ για τους Γάλλους θορυβώδεις, τριχωτοί άνθρωποι. Όσο για τα κλισέ των Ελλήνων, ολόκληρη η βορειοδυτική Ευρώπη είναι εργασιομανείς, η Τουρκία ανατολική Ελλάδα και οι Ρώσοι ορθόδοξοι βάρβαροι που εκπολιτίστηκαν από Έλληνες.

Όλους τους σχετικούς χάρτες μπορείτε να τους δείτε στο alphadesigner.com.

…Ενώ τα μεταναστευτικά πουλιά
ταξίδευαν από Ευρώπη προς Αφρική
οι ελπίδες πορεία πλεύσης είχαν πάρει προς τον βορρά
στοιβαγμένες σε ένα καΐκι
με μοίρα εναποτεθειμένη στα στοιχεία της φύσης.
Να φυσά
να θαλασσοδέρνει
και να ρημάζει
να ρημάζει και ν' αναποδογυρίζει
καΐκι και ελπίδες συνάμα
και να τις αφήνει να κείτονται δώθε και κείθε
χωρίς πνοή.
Στην θάλασσα της ντροπής μας
έρμαια της αλλοτρίωσης μας
τώρα πια ανέλπιδες μαλάξεις
σε κάτι ξεψυχισμένες υπάρξεις.

Του Νίκου Μ. στο pitsirikos.net.

Διαβάστε επίσης:

Λαμπεντούζα, του Serge Halimi

  Σ' έναν ηθικό κόσμο θα έπρεπε η εικοστή επέτειος από την κατάρρευση του Τείχους να είναι μέρα μνήμης και περισυλλογής. Γιατί έγιναν όσα έγιναν, πώς φτάσαμε στον διαχωρισμό του κόσμου σε δυο στρατόπεδα και στο τείχος, πώς μπορούμε να αποφύγουμε αύριο παρόμοιες τραγωδίες. Και φυσικά πώς και γιατί ο σοσιαλισμός των οραμάτων και των υποσχέσεων κατάντησε σοσιαλισμός της Στάζι και των φυγάδων, κάποιοι από τους οποίους άφησαν την τελευταία τους πνοή στην περίμετρο του Τείχους.

Στον σημερινό κόσμο των νικητών όμως, προέχει ο ρωμαϊκός θρίαμβος. Τα κομμένα κεφάλια, προφανώς προς γνώση και συμμόρφωση... Γράφουν την ιστορία όπως θέλουν και σβήνουν από την ιστορία ό,τι θέλουν. Όπως, για παράδειγμα, ότι το 1961, χρονιά του Τείχους, ο ψυχρός πόλεμος ήταν στο φόρτε του. Ότι το 1961 οι Αμερικανοί οργάνωσαν την απόβαση στον Κόλπο των Χοίρων, την οποία ακολούθησε η κρίση των πυραύλων. Ότι το 1961 ο Τζων Κέννεντι δεσμεύτηκε στο Βιετνάμ, πολλαπλασίασε την αποστολή όπλων και εφοδίων, στήριξε την αντικομμουνιστική δικτατορία της Σαϊγκόν, άρχισε ό,τι εξελίχθηκε στη μεγάλη τραγωδία. Ότι το 1961 συναντήθηκε με τον Χρουστσόφ, για να συζητήσουν, χωρίς καμιά επιτυχία, κυρίως την τύχη του Βερολίνου. Στο οποίο οι Δυτικοί είχαν επενδύσει πολλά, καθώς το ιδιόμορφο καθεστώς του προσφερόταν για κάθε είδους ψυχροπολεμική επιχείρηση.

  Εγκλωβισμένοι και δεμένοι με αλυσίδες. Άνθρωποι ψυχικά ασθενείς στις χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής. Αυτές τις εικόνες κατέγραψε ο φακός ενός φωτορεπόρτερ που βρέθηκε στην περιοχή με μια διαφορετική αποστολή.

Η συνήθης αποστολή των φωτορεπόρτερ σε μια εμπόλεμη ζώνη ή σε μια χώρα του τρίτου κόσμου που πλήττεται από συγκρούσεις, είναι να απαθανατίζουν με τον φακό τους, τις διαμάχες μεταξύ των εθνών και των διαφόρων ιδεολογιών, τις διενέξεις μεταξύ των ανθρώπων καθώς και τη σύγκρουση ανθρώπου-φύσης. Τι γίνεται όμως με τους κοινωνικά ευάλωτους;

Ο Ρόμπιν Χάμοντ, ένας φωτορεπόρτερ με καταγωγή από τη Νέα Ζηλανδία, έλαβε 30.000 επιχορήγηση από το W. Eugene Smith αναφορικά με το φωτογραφικό του έργο που είχε ανθρωπιστικό περιεχόμενο. Συγκεκριμένα ο Χάμοντ απαθανάτισε μια από τα πιο σοβαρά και αμφιλεγόμενα θέματα της Υποσαχάριας Αφρικής: τη σοβαρή κατάσταση και τις συνθήκες ζωής των ψυχικά ασθενών. «...Σε περίπτωση πολέμου, πείνας, είναι πάντα οι πιο ευάλωτοι που υποφέρουν περισσότερο, οι ψυχικά ασθενείς είναι μια μειονότητα χωρίς φωνή, καταδικασμένη σε μια ζωή δυστυχίας...», τόνισε ο Χάμοντ.

  Η ταινία «The Social Media Generation», του Shoukei Tam, αφηγείται την εξάρτηση του δυτικού κόσμου από τα social media. Το animation μικρού μήκους βασίζεται στο ομώνυμο κόμικ του Μarc Μarοn και επικεντρώνεται στο πώς η νέα γενιά ζει μια δεύτερη ζωή στην ψηφιακή πραγματικότητα σε βαθμό που δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την «cyber ταυτότητα» της.

  Η Ρίτα Πίρσον, δασκάλα επί 40 χρόνια, άκουσε κάποτε μία συνάδελφό της να λέει: «Δεν με πληρώνουν για να συμπαθώ τα παιδιά». «Ναι, αλλά τα παιδιά δεν μαθαίνουν από ανθρώπους που δεν συμπαθούν», της απάντησε.

Η ανθρώπινη επαφή στη διδασκαλία είναι κάτι που σπάνια συζητείται και ακόμα πιο σπάνια μπαίνει σε εφαρμογή. Κι όμως, είναι ένα σπουδαίο εργαλείο που καλλιεργεί τόσο την ενσυναίσθηση όσο και τη διαδικασία της μάθησης. Η Ρ. Πίρσον με την ομιλία της στα TED, παρακινεί τους δασκάλους να επικοινωνήσουν με τα παιδιά αληθινά σε ανθρώπινο και προσωπικό επίπεδο, να νιώσουν την αξία και τη σημασία της ανθρώπινης επαφής και να τη βάλουν σε εφαρμογή… [ TVXS]

Στις 10 Δεκεμβρίου 1948 υιοθετήθηκε η Οικουμενική Διακήρυξη
για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

Ανθρώπινα δικαιώματα: οικουμενικά, πανανθρώπινα, διαχρονικά, θεμελιώδη.
Τριάντα άρθρα της διακήρυξης, τριάντα απλές προτάσεις, τριάντα βίντεο.

  «Καλώς Όρισες στο Ταξίδι Φυγής, το παιχνίδι που σου δίνει την ευκαιρία να βιώσεις τι σημαίνει να είσαι πρόσφυγας». Με αυτά τα λόγια η πρώτη σελίδα του παιχνιδιού υποδέχεται τους υποψήφιους μετανάστες. Ειδοποιός διαφορά με την πραγματικότητα, ότι οποιαδήποτε στιγμή μπορείς να σταματήσεις να παίζεις.

Η Ύπατη Αρμοστία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες προχώρησε στην έκδοση αυτού του ηλεκτρονικού point and click παιχνιδιού, όπου ο παίκτης-πρόσφυγας, μέσα από μια σειρά επιλογών και ερωτήσεων, προχωράει στα μονοπάτια που βαδίζουν χιλιάδες πρόσφυγες ανά τον κόσμο, καθημερινά, χωρίς την επιλογή να τα ξαναπερπατήσουν, να ξαναπαίξουν. Πώς είναι, άραγε, η ζωή τους; Για να παίξετε το παιχνίδι πατήστε εδώ. [ Το Κουτί της Πανδώρας ]

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood