Αδιάλειπτη είναι στα ΜΜΕ η παρέλαση αρλούμπας και απατηλών στερεότυπων - είτε πρόκειται για θέματα που σε ψυχοπλακώνουν, είτε για ευτράπελα, είτε για «μεσαίες καταστάσεις». Το πιο νωπό παράδειγμα προέρχεται από μια κατ' εξοχήν ψυχοπλακωτική υπόθεση: τον φόνο των δύο αστυνομικών στου Ρέντη και τις σχετικές τηλεοπτικές συζητήσεις. Αυτές συμπεριλαμβάνουν μπόλικο λιβάνισμα στις δήθεν «θαυματουργές» ιδιότητες που είχε στη Νέα Υόρκη το δόγμα της «μηδενικής ανοχής» του δημάρχου (1994-2001) Ρούντολφ Τζουλιάνι.

Στην Ελλάδα - κι ίσως όχι μόνο - το όνομα του Τζουλιάνι βγαίνει από την τηλεοπτική ναφθαλίνη με μεγάλη ευκολία. Στα μέλη του fan club, κατά το τελευταίο τριήμερο, μπορούσε κανείς να απαριθμήσει από γλυκές τηλεοπτικές παρουσιάστριες μέχρι τον Άδωνι Γεωργιάδη που ωρύεται πως ο Ρούντολφ, αυτός ο ευλογημένος δημαρχιακός επιθεωρητής Κάλαχαν, παρέλαβε τη Νέα Υόρκη κόλαση εγκληματικότητας και την έκανε κολέγιο. Κλισέ διαδεδομένο, αλλά αβάσιμο.

Την αλήθεια θα την προσεγγίσει οποιοσδήποτε προτιμήσει να ανατρέξει σε πηγές πραγματικής πληροφόρησης, αντί να παραδοθεί στους χείμαρρους της ανακρίβειας και του «έτσι ακούμε, έτσι σας λέμε». Αν δεν έχουμε τρελαθεί ακόμη τόσο ώστε να αφορίσουμε ως «ψευτοπροοδευτικούς κουλτουριάρηδες» γνωστούς Αμερικανούς επιστήμονες και καθηγητές εγκληματολογίας, αν δικαιούμαστε να πιστέψουμε ότι π.χ. το «Crime Drop In America» (Alfred Blumstein, Joel Wallman) ή το «British Journal of Criminology» βαραίνουν παραπάνω από τους δικούς μας τηλε-φωστήρες, έχουμε και λέμε: πρώτον, η Νέα Υόρκη είχε γίνει αυτό που θα λέγαμε «ασφαλής πόλη» προτού εφαρμόσει ο Τζουλιάνι το δόγμα της «μηδενικής ανοχής».

    Το πείραμα του Asch είναι μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε την δεκαετία του '50, η οποία ανέδειξε χρήσιμα συμπεράσματα για τον τρόπο που «συμμορφώνονται» τα άτομα στις ομάδες. Μια ομάδα λάμβανε μέρος σε ένα οπτικό πείραμα όπου όλοι πλην ενός, ήταν συνεννοημένοι με τον ερευνητή. Αυτός ο ένας ήταν το πραγματικό αντικείμενο μελέτης, καθώς τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας προσπαθούσαν να τον πείσουν να συμφωνήσει με την αντίληψη της ομάδας.

Το ενδιαφέρον του πειράματος επικεντρώνεται στον βαθμό που ο ένας μπορεί να αφομοιωθεί από τους πολλούς, αλλά και οι συνθήκες μέσα στις οποίες συμβαίνει αυτό. Επίσης, το κατά πόσο το άτομο μπορεί να πειστεί πως κάνει λάθος (αφού οι πολλοί ξέρουν ποιο είναι το σωστό ή καλύτερα το επιβάλουν) και να προσαρμόσει την συμπεριφορά του. Σκεφτείτε σε τι βαθμό τα παραπάνω βρίσκουν εφαρμογή στην κοινωνία. Θυμάστε το 2+2=5 του Μεγάλου Αδελφού; Η πραγματικότητα είναι εύπλαστη.

Από strangejournal.wordpress.com.

   Πολλοί γνωρίζουν ήδη το παράδειγμα με τους πιθήκους, το ποστάρω για να το μάθουν περισσότεροι και για να αναλογιστούν πόσες φορές υποδείξαμε στον διπλανό μας κάτι, χωρίς να ξέρουμε το λόγο παρά μόνο ακολουθώντας την εντολή. Ξεκινάει ως εταιρικό παράδειγμα, όμως είναι σαφής η κοινωνική προέκταση.

Το «Πείραμα των Πιθήκων» του Harlow παρουσιάζει με καταπληκτικό τρόπο τη διαμόρφωση αλλά και τη συντήρηση της εταιρικής κουλτούρας, κανόνων και διαδικασιών όπως παραμένουν να ισχύουν μεταξύ των εργαζομένων ακόμη και όταν παύουν να υφίστανται οι λόγοι που αποτελέσουν την αρχική αιτία δημιουργίας τους.

Βάζουμε σε ένα κλουβί 5 πιθήκους και έξω από αυτό κρεμάμε μία μπανάνα. Οι πίθηκοι αρχίζουν να τη λιγουρεύονται και όταν κάποια στιγμή ανοίγουμε την πόρτα, αρχίζουν να τρέχουν προς αυτή. Τελικά μόλις ο γρηγορότερος τη φτάνει, τότε ΟΛΟΙ οι πίθηκοι καταβρέχονται με κρύο νερό.

Μετά από κάποιες επαναλήψεις, μαθαίνουν όλοι να συνδυάζουν το πιάσιμο της μπανάνας με τη συλλογική τιμωρία του καταβρέγματος με παγωμένο νερό. Εάν θέλουν να μείνουν ζεστοί και στεγνοί, καλά θα κάνουν να μην πλησιάσουν τη μπανάνα. Από εδώ και πέρα κανείς δε θα δοκιμάσει να πιάσει τη μπανάνα και δε θα χρειάζεται πλέον να τους καταβρέχουμε.

  Αν επιχειρήσουμε να ανιχνεύσουμε την προέλευση μεγάλου μέρους των υλικών με τα οποία κατασκευάζονται τα προϊόντα υψηλής τεχνολογίας, θα βρεθούμε σε αφρικανικούς τόπους μιζέριας, εξαθλίωσης και καταναγκαστικής εργασίας.

Η κύρια πηγή των πρώτων υλών στις οποίες στηρίζεται η σύγχρονη βιομηχανία της πληροφορικής εντοπίζεται στα ανατολικά της Δημοκρατίας του Κονγκό (DRC).

Σε μία από τις πιο πολυτάραχες και φονικές περιοχές του πλανήτη, όπου οι φυλετικές διαμάχες έχουν ήδη κοστίσει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, εξορύσσονται ο χρυσός, το ταντάλιο, ο κασσίτερος και το βολφράμιο, προκειμένου να πάρουν τον δρόμο τους και να μετατραπούν τελικά σε κομπιούτερ, κινητά, κονσόλες, λάπτοπ, κάμερες και κάθε είδους γκάτζετ και ηλεκτρονικό εξοπλισμό. Λες και από κάποια διαστροφή της μοίρας, τα υλικά της σύγχρονης τεχνολογίας έλκουν την καταγωγή τους από τα τρίσβαθα των ορυχείων της κακοπληρωμένης εργασίας, της παιδικής εκμετάλλευσης και της πρωτόγονης βαρβαρότητας.

  Κάθε Αφρικανός παράγει 0,3 τόνους διοξειδίου του άνθρακα τον χρόνο, έναντι 20 τόνων που παράγει κάθε Αμερικανός. Αλλά το 2020 οι πλημμύρες θα πλήξουν τουλάχιστον 75 εκατομμύρια Αφρικανούς. Και οι σοδειές θα μειωθούν στο μισό.

O Θεός είναι πολύ θυμωμένος με τη Μαδαγασκάρη, λέει ο Τοβοχερίζο Ραομπιζαόνα, εκπρόσωπος του Συστήματος Έγκαιρης Προειδοποίησης στο Αμποβόμπε, πρωτεύουσα μιας από τις περιοχές που έχουν πληγεί περισσότερο από την ξηρασία. Και είναι θυμωμένος επειδή πολλοί κάτοικοι τρώνε τον τελευταίο καιρό χελώνες, κάτι που είναι απαγορευμένο. Λόγω της έλλειψης βροχών, η σοδειά τόσο του Δεκεμβρίου όσο και του Απριλίου ήταν δραστικά μειωμένη. Ο κόσμος πουλάει έτσι τα ζώα του για να ζήσει. Κι επειδή οι νόμοι της αγοράς είναι αμείλικτοι, η τιμή των ζώων πέφτει και η τιμή του ρυζιού και της μανιόκας ανεβαίνει. Ποιος την πληρώνει; Οι χελώνες. Πολλοί πιστεύουν λοιπόν ότι ο λόγος που δεν βρέχει είναι επειδή κάποιοι απελπισμένοι τρώνε χελώνες.

Ο Kevin Carter γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου του 1960 στο Parkmore, ένα μικρό προάστιο του Johannesburg. 34 χρόνια μετά, στις 27 Ιουλίου 1994, άφησε την τελευταία του πνοή, αυτοκτονώντας με μονοξείδιο του άνθρακα στο πίσω μέρος του πατρικού σπιτιού του. Δίπλα του, ένα σύντομο σημείωμα, εξηγούσε τους λόγους που τον οδήγησαν σ’ αυτήν την πράξη.

Αρκετά νωρίς, στα 23 του χρόνια ο Carter ξεκίνησε να φωτογραφίζει για τις αθλητικές σελίδες της τοπικής Sunday Express. Λίγο αργότερα, σταμέσα της δεκαετίας του ’80, όταν κάλυπτε για το περιοδικό Star τον ξεσηκωμό στην Αφρική, είδε την καριέρα του να απογειώνεται και τις φωτογραφίες του να φιγουράρουν στο εξώφυλλο του περιοδικού Time.

Δουλεύοντας ως "κυνηγός" φωτογραφίας για το Reuters και την Sygma Photo NY και έχοντας τη θέση διευθυντή φωτογραφίας στην Mail&Gaurdian, ο Kevin αφιέρωσε την καριέρα του καλύπτοντας τις τρέχουσες διενέξεις στη Νότια Αφρική. Η φωτογραφική αποτύπωση του apartheid τού έδωσε μεγάλη δημοσιότητα. Οι δουλειές του άρχισαν να ταξιδεύουν σύντομα σε όλο τον κόσμο και να αποφέρουν αρκετά δημοσιογραφικά βραβεία.

  Κάνοντας μια σύντομη ανασκόπηση της δεκαετίας που πέρασε, κάλλιστα θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε σαν την δεκαετία που ανακάλυψε το χαρτί του πανικού, που το καλλιέργησε, το εξέλιξε, το εμπέδωσε και που μπορούμε να πούμε ότι στο έβγα της αρίστευσε και στη χρήση του...

Η δεκαετία αυτή μας εξοικείωσε με τον μαζικό κίνδυνο, υπαρκτό ή ανύπαρκτο, μας έδειξε τους δρόμους του φόβου και μας κατέστησε σαφές ότι σαν γένος, σαν πλανήτης, σαν σύμπαν κάθε άλλο παρά αλώβητοι και ασφαλείς μπορούμε να αισθανόμαστε.

Ο Φόβος ως γνωστόν είναι κακός σύμβουλος για τους ανθρώπους, αλλά καλός σύμβουλος για την εξουσία. Χειραγωγεί, παραλύει, πειθαρχεί. Αποδυναμώνει τη βούληση, τη σκέψη, τη δράση. Η εκτεταμένη όμως χρήση του Φόβου στη Δύση δεν αντανακλά παρά τη δική της τρωτότητα και υπαρξιακή αγωνία.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood