Αναμφίβολα σε ένα άρθρο γνώμης ή μία είδηση που δημοσιεύεται στα ΜΜΕ, η ουσία βρίσκεται στο καθεαυτό κείμενο. Σημαντικό αλλά δευτερεύοντα ρόλο κάποιες φορές, παίζει και ο τίτλος που επιλέγει κάνεις να χρησιμοποιήσει, καθώς και η φωτογραφία που, ενδεχομένως, προστεθεί στο κείμενο. Αυτό σαν μια γενική αρχή. Όταν, βέβαια, μιλάμε για τις επιλογές εικόνων από την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», τα δεδομένα αλλάζουν!

Εντάξει, στις απλές καθημερινές ειδήσεις χρησιμοποιούνται συνηθισμένες εικόνες (δώστε π.χ. στο google τη λέξη «κλοπή»), μιας και το ουσιαστικό ενδιαφέρον βρίσκεται κυρίως στην καταγραφή τους. Όταν, όμως, πρόκειται για πολιτική; Για «αποφασιστικές πρωθυπουργικές πρωτοβουλίες», για «εθνικά μέτωπα» και γενικώς για φτηνή (…γελοία) εξυπηρέτηση προπαγάνδας (παντός κυβέρνησης); Μα, φυσικά, τότε μιλούν τα… βλέμματα!

  Τα ΜΜΕ μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες: σε αυτά που ασχολούνται με την ενημέρωση και σε αυτά που παράγουν προπαγάνδα. Οι αναγνώστες-τηλεθεατές-ακροατές κατηγοριοποιούνται και αυτοί εύκολα σε δύο κατηγορίες: σε αυτούς που καταλαβαίνουν την προηγούμενη κατηγοριοποίηση και σε αυτούς που δεν την καταλαβαίνουν.

(...) Κοιτάξτε τα προϊόντα που μπορείτε να αγοράσετε από ένα περίπτερο και θυμηθείτε τα πριν από 20 ή 30 χρόνια. Οι σοκολάτες έχουν γίνει καλύτερες, τα κρουασάν πιο αφράτα, οι αναπτήρες έχουν αποκτήσει ασφάλεια για τα παιδιά, ακόμα και τα πατατάκια ψήνονται πια στο φούρνο. Υπάρχει μόνο ένα προϊόν του περιπτέρου που τα χρόνια το έκαναν σαφώς χειρότερο: η εφημερίδα.

Ο επαχθής «αυριανισμός» της δεκαετίας του '80 (ακραία γλώσσα, επιθετικό ύφος, λαϊκισμός, κιτρινισμός) είναι τώρα ο κανόνας στα media (media είναι η λέξη που χρησιμοποιείται για να περιγραφεί η «κακή δημοσιογραφία» έγραφε ο Γκράχαμ Γκριν). Και πώς να μην επιβληθεί ο «αυριανισμός» όταν ο εμπνευστής του είναι σήμερα μέτοχος ομίλου που θεωρείται από τους ανεξάρτητους του χώρου;

Στα χρόνια της χούντας ο μόνος τρόπος να μάθεις τι πραγματικά συνέβαινε στη χώρα ήταν να ακούσεις στα βραχέα το αδύναμο σήμα του BBC και των άλλων ευρωπαϊκών δικτύων. Ας μην βαυκαλιζόμαστε, όμως. Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας τότε αρκούνταν στην ενημέρωση που προσέφερε η κρατική τηλεόραση και ραδιοφωνία (ο προηγούμενος αρχιεπίσκοπος διάβαζε). Αργότερα, μετά την πτώση της χούντας -και κυρίως στις αρχές του '80- γίναμε όλοι αντιχουντικοί. Και μπράβο μας.

  Παραδώσαμε στη δημοσιότητα όλο το σχέδιο εξόντωσης που απεργάστηκε το παρακράτος. Σας παραδίδουμε επίσης για να κρίνετε και το γεγονός, ότι τα Μέσα Ενημέρωσης της Ελλάδας, αυτά που δεν έγραψαν ούτε λέξη για την ενέδρα εναντίον μου τον Σεπτέμβριο του 2012, δεν γράφουν ούτε τώρα που αποκαλύπτουμε ποιοί το έκαναν. Ταϊσμένοι μέχρι τα αυτιά από διαφημίσεις των τραπεζιτών εντολοδόχων, δεν αποτελούν απλώς μια δημοσιογραφική παρεκτροπή, αλλά τμήμα του ίδιου του παρακράτους.

Γράφω όμως αυτές τις γραμμές για τον Γιάννη Παπαγιάννη, διαχειριστή του blog Fimotro κατ ομολογία του πια. Το «δημοσιογραφικό» αυτό φαινόμενο, ξεπήδησε από τους υπονόμους των blogs και όχι από το ρεύμα της νέας πραγματικότητας που αυτά δημιουργούσαν. Αντρώθηκε στην trash tv και την αγκαλιά του Κουρή και στη συνέχεια απενοχοποιήθηκε με τη βοήθεια επωνύμων της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Αν δεν υπήρχαν αυτοί, ο Παπαγιάννης θα ήταν ακόμη ένας γραφικός τύπος τον οποίο οι θεατές του σε κάποιο παρακάναλο θα τον αποκαλούσαν «δημοσιογράφο» και αυτός θα διόρθωνε «πολιτικός αναλυτής παρακαλώ». Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω γιατί άνθρωποι σαν τον Νίκο Χατζηνικολάου, τον οποίο θεωρώ εξαιρετικό επαγγελματία, ανάμεσα σε εκατοντάδες ικανούς άνεργους δημοσιογράφους επέλεξε, στο παρελθόν, έναν Γιάννη Παπαγιάννη για να φιλοξενεί στο σταθμό του. Και γιατί του επιτρέπει να χρησιμοποιεί το enikos στο Fimotro προσδίδοντας κύρος σε αυτό που όλοι ξέρουν τι είναι.

Πάμε τώρα στην ουσία. Ο Παπαγιάννης ήταν ο άνθρωπος που χρησιμοποιήθηκε στο αρχικό σχέδιο εξόντωσής μου. Ανέλαβε το βάρος, να δημοσιεύσει την πλαστή απόδειξη που με εμφάνιζε ως έμμισθο της ΕΥΠ. Κινήθηκα τότε νομικά εναντίον του και οδηγήθηκε στον Εισαγγελέα όπου έγινε το εξής απίστευτο. Παρότι υπήρχε ολόκληρη δικογραφία στην οποία ο Παπαγιάννης εμφανιζόταν ως εκβιαστής του διευθυντή του Mega Παναγιωτόπουλου και είχε ταυτοποιηθεί ως διαχειριστής του Fimotro, ο εισαγγελέας διέταξε απλώς προκαταρκτική έρευνα. Ο Παπαγιάννης με μήνυσε για ψευδή καταμήνυση και ω του θαύματος, η μήνυση Παπαγιάννη έχει προωθηθεί στη Δικαιοσύνη εν αντιθέσει με τη δική μου του συκοφαντημένου που αγνοείται η τύχη της.

…«Και οι ειδήσεις, παραπλανεύτρες που ποτίζουν τις αισθήσεις.
Να μεγαλώσουν, να ωριμάσουν και να γίνουν παραισθήσεις»…

  Το τρίτο μέρος του ετήσιου (όπως καθιερώνεται) αφιερώματος, «24 ψέματα των ΜΜΕ». Ειδήσεις μικρές, ειδήσεις μεγάλες. Ειδήσεις ασήμαντες, ειδήσεις σημαντικές. Ειδήσεις διαστρεβλωμένες, ειδήσεις ψεύτικες.

Μάντεψε ποιος είναι πάντα ο στόχος

01. Ο Πύργος του Άιφελ, το Παρίσι και τα... Φιλιατρά

  Η ιστορία έχει ως εξής: Ένα περιοδικό, το «Unfollow», παρουσιάζει ένα θέμα περί λαθρεμπορίας πετρελαίου στο οποίο φέρονται ως εμπλεκόμενοι ο προμηθευτής του αμερικανικού στόλου, Δ. Μελισσανίδης και ο γνωστός και μη εξαιρετέος ολιγάρχης Σπ. Λάτσης.

Λίγα 24ωρα αργότερα ο συντάκτης του άρθρου, Λ. Χαραλαμπόπουλος, δέχεται απειλητικό τηλεφώνημα από τα γραφεία της εταιρείας του Δ. Μελισσανίδη από κάποιον που υποστηρίζει ότι είναι ο ίδιος ο Μελισσανίδης και απειλεί να σκοτώσει τον συντάκτη και την οικογένειά του και να «σκίσει» όποιον εισαγγελέα τολμήσει να ασχοληθεί με την υπόθεση. Η ΕΣΗΕΑ και ο πρόεδρός της Δ.Τρίμης παρεμβαίνουν άμεσα και καταδικάζουν το γεγονός. Την επομένη ένας ακροδεξιός σύμβουλος του πρωθυπουργού (ο οποίος σε τακτά χρονικά διαστήματα ζητά την ανάπτυξη των ενόπλων δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας), με την ιδιότητά του ως δικηγόρος του Μελισσανίδη, ζητά μεταξύ άλλων τη διαγραφή των σχολίων στην ηλεκτρονική σελίδα του περιοδικού.

Μέχρι εδώ όλα καλά. Αυτά είναι καθημερινά φαινόμενα σε όλες ανεξαιρέτως τις δικτατορίες της υποσαχάριας Αφρικής, που βρίσκονται υπό την κατοχή του ΔΝΤ. Συμβαίνουν επίσης σε πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, όπου ομάδες ολιγαρχών αφού απέκτησαν τον έλεγχο της δημόσιας περιουσίας μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, δολοφονούν τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Παρόμοια περιστατικά συναντά κανείς και σε χώρες όπως η Κολομβία, όπου παραστρατιωτικά τάγματα θανάτου επιτίθενται σε εργαζόμενους και συνδικαλιστές. Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος να μην συμβαίνουν και στην Ελλάδα του Σαμαρά, του Βενιζέλου και του Κουβέλη.

Το πρόβλημα – και ζητώ συγγνώμη αν γίνομαι κουραστικός σε αυτό το σημείο – είναι ότι αυτή η ιστορία, που θα μπορούσε να γίνει ταινία στο Χόλιγουντ, δεν καταγράφεται ούτε σε μονόστηλο στις εφημερίδες και δεν τις αφιερώνεται ούτε δευτερόλεπτο στα κανάλια.

  Αν είσαι από εκείνους τους γνωστούς «θολοκουλτουριάρηδες αριστερούς» ή κανένας θιασώτης της «πολυπολιτισμικότητας των λαών» (ως «υπαλληλάκι του Σόρος» φυσικά), θα μπορούσες να προσάψεις στον Θέμο Αναστασιάδη, χαρακτηρισμούς όπως αυτούς της «δημοσιογραφικής λέρας» ή του «επαγγελματία σκατόψυχου», καθώς και του παρουσιαστή μιας εκπομπής-ξέπλυμα της «ένοχης» δραστηριότητάς του μέσα από την κολυμπήθρα του φθηνού και σεξιστικού life-style.

Αν είσαι, όμως, από εκείνους τους αγνούς τηλεθεατές-αναγνώστες, τους νεοελληνικά απολαμβάνοντες μπάλα, τσόντα, πατρίδα, θρησκεία και οικογένεια, με ολίγη από… «αντισυστημική σάτιρα», τότε δεν μπορείς παρά να οικειοποιηθείς κι εσύ την εικόνα του Θ. Αναστασιάδη που προβάλλεται διαχρονικά από τη μεσημεριανάδικη τηλεοπτική ζώνη, ως του «δικού μας Θέμου!».

Και επειδή θέλω κι εγώ να σου αποδείξω ότι ο «Θέμος» είναι «δικός μας» δημοσιογράφος και παρουσιαστής, του «απλού μέσου Έλληνα» δηλαδή, που πολεμά αδιάκοπα «τα συμφέροντα και την εξουσία», ακολουθεί μία καταγραφή αυτών των… «αντισυστημικών θέσεων» του, όπως παρουσιάζονται στην αρθρογραφία του τα δύο τελευταία χρόνια…

  Όταν πρόκειται να «θάψουμε» κάποιον συνάδελφο, συνηθίζουμε να ξεκινάμε λέγοντας «ο τάδε είναι πολύ καλός συνάδελφος αλλά…». Ε λοιπόν, ο Γιάννης Πρετεντέρης δεν είναι καλός συνάδελφος. Καθόλου καλός συνάδελφος. Είναι ένας κομψευόμενος κύριος, καλός χειριστής της πένας περισσότερο,παρά της τηλεοπτικής εικόνας στην οποία πολλές φορές εμφανίζεται αμήχανος αν κάποιος του ζητήσει τα ρέστα, αλλά καλός δημοσιογράφος δεν είναι. Και δεν είναι όχι γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί κατανοεί κάτι συγκεκριμένο ως δημοσιογραφία. Την προώθηση μιας πολιτικής ατζέντας και μάλιστα της ατζέντας πάντα της εξουσίας. Από το βαθύ έως το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ και από την Καραμανλική ΝΔ έως τη σημερινή με την Ευαγγελική συνιστώσα, ο Πρετεντέρης έχει ένα στασίδι δίπλα στην κυρίαρχη αντίληψη.

Προφανώς και δεν αναφέρομαι στο δικαίωμά του να εκφράζει πολιτική άποψη. Είμαι υπέρ της άποψης στη δημοσιογραφία, αρκεί να είσαι τίμιος με τον αναγνώστη, τον τηλεθεατή ή τον ακροατή σου. Να κάνεις ξεκάθαρο πως είναι η άποψή σου και όχι το ρεπορτάζ, η αλληλουχία των πραγματικών γεγονότων. Επίσης είναι διαφορετικό πράγμα να πίνεις έναν καφέ με κάποιον πολιτικό και να ενημερώνεσαι, α' το να γίνεσαι το κουλουράκι στους πρωινούς καφέδες στο Μέγαρο Μαξίμου.

  Το πρωί της περασμένης Κυριακής [06.01.13], στην εκπομπή «Mega Σαββατοκύριακο», φιλοξενούνταν ο βουλευτής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Χρήστος Καραγιαννίδης, με αφορμή πρόσφατες δηλώσεις του.

Στο απέναντι τηλεοπτικό παράθυρο, όπως διαβάζουμε σε δημοσίευση του Jungle Report, μια «τυχαία» κάτοικος της περιοχής ονόματι Ελένη Παπαδοπούλου, καταγγέλλει τις «αθλιότητες» της κατάληψης στη Βίλλα Αμαλίας.

Ακολουθεί το σχετικό βίντεο-απόσπασμα...

golden-dawn  Στα ελληνικά καθεστωτικά ΜΜΕ, τα μέλη της εκλεγμένης συμμορίας της Χρυσής Αυγής ενίοτε χαρακτηρίζονται «ακτιβιστές», συντάσσονται την προεκλογική περίοδο στημένα ρεπορτάζ υπέρ τους, προβάλλονται μονταρισμένα βίντεο κατά τα οποία τα χυδαιολογήματα πεζοδρομίου των βουλευτών της οργάνωσης παρουσιάζονται ως απλοί «διαπληκτισμοί», ξεπλένεται η φασιστική δυσωδία των πράξεών τους μέσα από εκπομπές χαμηλής υποστάθμης και, βεβαίως, μέσω της χρήσης του υπερόπλου (τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα) του μιντιακού συστήματος που ονομάζεται «lifestyle».

Το ερώτημα γιατί καταβάλλεται αυτή η συστηματική προσπάθεια, απαντάται εμμέσως πλην σαφώς στο πρόσφατο άρθρο του ιστότοπου με τίτλο «Η θεωρία των άκρων» (χωρισμένο σε πρώτο και δεύτερο μέρος).

Πώς προβάλλεται, όμως, η Χρυσή Αυγή στα ΜΜΕ των άλλων χωρών; Πώς περιγράφεται η καθημερινή δράση της και πώς η σχέση της με την Ελληνική Αστυνομία; Πόσο διαφέρει η εικόνα που σχηματίζει κανείς συγκρίνοντας την ελληνική με την ξένη σχετική ειδησεογραφία; Η «Golden Dawn», όπως καθιερώνεται πλέον στον ξενόγλωσσο τύπο, σε ορισμένα χαρακτηριστικά δημοσιεύματα...

  Μόλις την περασμένη Τρίτη (11.12.12) ο ιστότοπος δημοσίευσε ένα μικρό αφιέρωμα σε σειρά ρεπορτάζ του Γιώργου Κουβαρά για τη μετανάστευση, στην παρουσίαση του οποίου αναφερόταν:

«Ο δημοσιογράφος επισκέπτεται κομβικά σημεία στο... ατέλειωτο ταξίδι των μεταναστών από την Ανατολή, το Νότο και τον Βορρά προς την Ευρώπη, καταγράφοντας τις συνθήκες παρακολούθησης των ανθρώπινων κυμάτων από τις εκάστοτε κρατικές αρχές, αλλά και τις προσωπικές ιστορίες των ατόμων που αναζητούν μια καλύτερη ζωή, επιλέγοντας ωστόσο έναν τρόπο που τους φέρνει τόσο κοντά με τον θάνατο»...

Χθες Κυριακή (16.12.12), διαβάσαμε στο tvxs.gr: «H σορός ενός ακόμη μετανάστη εντοπίστηκε την Κυριακή στις ακτές της Λέσβου, ενώ οι έρευνες συνεχίζονται, καθώς αγνοούνται ακόμη άλλα έξι άτομα, μεταξύ των οποίων και παιδιά. Η βάρκα στην οποία επέβαιναν ανατράπηκε το πρωί της Παρασκευής, με αποτέλεσμα μέχρι στιγμής να έχουν βρει τραγικό θάνατο 21 άτομα».

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood