Επειδή φασισμός δεν είναι μόνο η συμμορία της Χρυσής Αυγής αλλά και οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες και οι εκδότες που την εξέθρεψαν.

Επειδή η οικονομική κρίση που ευνοεί την ανάπτυξη του φασισμού και του ναζισμού είναι μπροστά μας και όχι πίσω μας.

Επειδή ολόκληρη η Ευρώπη βυθίζεται στο σκοτάδι της άκρας δεξιάς.

Οι δημιουργοί του «Debtocracy» και του «Catastroika» επιστρέφουν με ένα νέο ντοκιμαντέρ.

Θέλουμε να σας διηγηθούμε μικρές, άγνωστες ιστορίες από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του φασισμού και τις διασυνδέσεις του με τα οικονομικά συμφέροντα κάθε εποχής. Θα ταξιδέψουμε από την Ιταλία του Μουσολίνι, στην Ελλάδα της κατοχής, του εμφυλίου και της δικτατορίας και από τη ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ στο σήμερα. Το νέο ντοκιμαντέρ θα συνεχίσει στα βήματα του Debtocracy και του Catastroika, όπου περιγράψαμε τα αίτια της κρίσης χρέους, τις επιπτώσεις του μνημονίου, την κατάλυση της δημοκρατίας και το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της χώρας.

  Η Κριμαία, η αυτόνομη δημοκρατία της Ουκρανίας, έχει βρεθεί τις τελευταίες εβδομάδες στο μέσον μίας κρίσης χωρίς προηγούμενο, από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Αυτή η κρίση έχει φέρει τη Ρωσία απέναντι στην Ουκρανία και τη Δύση.

Η χερσόνησος της Κριμαίας βρίσκεται στα νότια της Ουκρανίας, στη Μαύρη Θάλασσα. Στα ανατολικά, οι ακτές της ακουμπούν σχεδόν τη Ρωσία. Η έκταση της είναι περίπου ίδια με αυτή του Βελγίου.

Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2001, το 58.8% του πληθυσμού δηλώνει ρωσικής καταγωγής, 22.4% δηλώνουν Ουκρανοί και 12.1 Τατάροι. Προερχόμενοι από τις μεγάλες στέπες της κεντρικής Ασίας, οι Τατάροι ήταν ακόμα μία από τις βασικές εθνότητες της Κριμαίας στην αρχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1944 ο Στάλιν τους απέλασε μαζικά στη Σιβηρία και την Κεντρική Ασία με την κατηγορία ότι συνεργάζονταν με τη ναζιστική Γερμανία.

Το 1954 ο Χρούστσοφ, ο ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης κατά το μεγαλύτερο μέρος του Ψυχρού Πολέμου, αποφάσισε την ένωση της Κριμαίας με την Ουκρανία. Ένα δώρο για την επέτειο των 300 χρόνων τότε από την Ένωση της Ουκρανίας με τη Ρωσία. Εκείνη την περίοδο κανείς δεν φανταζόταν, ωστόσο, ότι χρόνια αργότερα η Ουκρανία συμπεριλαμβανομένης και τη Κριμαίας θα γινόταν ανεξάρτητη. Το 80% περίπου του πληθυσμού στη Κριμαία είναι ρωσόφωνοι. Το 77% θεωρεί τη ρωσική ως μητρική γλώσσα, ενώ μόνο το 10,1% την ουκρανική. Το συντριπτικό 78,2% της Κριμαίας στις προεδρικές εκλογές του 2010 ψήφισε το Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ενώ μόλις το 17,3% τη Γιούλια Τιμοσένκο.

  Μία χώρα, οι Η.Π.Α., η Ε.Ε. και η Ρωσία. Έλληνες και ξένοι σκιτσογράφοι απ' όλο τον κόσμο, αποτυπώνουν τις εξελίξεις στην Ουκρανία με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο...

 

01. Τάσος Αναστασίου

  Ιστορίες για πολιτικούς που μιλούσαν με το Θεό και πίστευαν ότι τους απαντά. Ιστορίες από το θρησκευτικό Μεσαίωνα που επανέρχονται στις κοινωνίες της Δύσης. [ Infowar ]

  Ούτε υπέρ της προσωπολατρίας είμαι, ούτε θιασώτης της μετάλλαξης μιας επαναστατικής και απελευθερωτικής θεωρίας σε αυταρχικό δόγμα.

Όμως αυτό που έχει αποδείξει η Ιστορία (του Μεσοπολέμου, του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, αλλά και των τελευταίων 25 χρόνων μετά την πτώση του Τείχους), είναι ότι όπου γκρεμίζεται ένα άγαλμα του Λένιν, ένας μικρός Χίτλερ κάνει την εμφάνισή του.

Όπου ρίχνονται στην πυρά τα σύμβολα που κάποτε κινητοποίησαν εκατομμύρια ανθρώπων κατά της φασιστικής απειλής, κάποια άλλα σύμβολα, τα σύμβολα του μίσους, του αίματος και της ανθρώπινης κακοδοξίας, ανεμίζουν θριαμβευτικά.

Αλλά και το ανάποδο: όπου καρφώνεται ένα κόκκινο λάβαρο, ένα ναζιστικό κτήνος ξεψυχάει.

Πέρα λοιπόν από τις όποιες γεωπολιτικές και κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις, και χωρίς καμιά υποχρέωση να λάβουμε θέση υπέρ κάποιας από τις αντιμαχόμενες δυνάμεις, αυτή είναι μια εικόνα που θα πρέπει να κρατήσουμε από τη σημερινή φλεγόμενη Ουκρανία.

(Φωτογραφία κάτω: Εκατοντάδες πολίτες στο Charkiv της Ουκρανίας προσπαθούν να προστατεύσουν το άγαλμα του Λένιν.)

  Πριν από τριάντα χρόνια, όσοι ξέφευγαν από το καταπιεστικό πολιτικό σύστημα των χωρών τους ως υποψήφιοι εξόριστοι γίνονταν αποδέκτες επαίνων από τις πλούσιες χώρες και τον Τύπο. Εκτιμούσαν ότι οι πρόσφυγες είχαν «διαλέξει την ελευθερία», δηλαδή τη Δύση. Ένα μουσείο στο Βερολίνο τιμά τη μνήμη 136 φυγάδων που χάθηκαν ανάμεσα στα 1961 και 1989, προσπαθώντας να διασχίσουν τo τείχος που έκοβε την πόλη στα δύο.

Εκατοντάδες χιλιάδες Σύριοι, Σομαλοί, Ερυθραίοι, οι οποίοι σήμερα «διαλέγουν την ελευθερία», δεν τυγχάνουν υποδοχής με την ίδια θέρμη. Στη Λαμπεντούζα, στις 12 Οκτωβρίου, χρειάστηκε γερανός για να φορτώσει σε ένα πολεμικό καράβι τις σορούς περίπου 300 ανθρώπων. Το τείχος του Βερολίνου αυτών των boat people ήταν η θάλασσα, η Σικελία το νεκροταφείο τους. Μεταθανάτια κέρδισαν την ιταλική υπηκοότητα.

Ο χαμός τους φάνηκε να εμπνέει τους Ευρωπαίους πολιτικούς. Για παράδειγμα, στις 15 Οκτωβρίου, ο Μπρις Ορτεφέ, πρώην υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας, εκτίμησε ότι οι ναυαγοί της Λαμπεντούζα υποχρεώνουν να δοθεί απάντηση σε «μια επείγουσα κατάσταση: να κάνουμε κάτι ώστε οι κοινωνικές πολιτικές των χωρών μας να γίνουν λιγότερο ελκυστικές». Και τα έβαλε με τις «ασωτίες» που ελκύουν τους πρόσφυγες στις ακτές της Γηραιάς Ηπείρου: «Η δημόσια ιατρική περίθαλψη επιτρέπει στα άτομα που έχουν έρθει στο έδαφός μας, χωρίς να σέβονται τους κανόνες μας, να λαμβάνουν δωρεάν φροντίδα, ενώ οι Γάλλοι πληρώνουν έως και 50 ευρώ».

  Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα κατά της Φτώχειας [17.10.13] βρίσκει τους φτωχούς φτωχότερους. Η επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος εξακολουθεί να μην αξιοποιείται για την ευημερία των πολλών. Σε έναν κόσμο όπου η τεχνολογία μπορεί να ικανοποιήσει το σύνολο των ανθρώπινων αναγκών, είναι περιττή μια ημέρα αφιερωμένη στην καταπολέμηση της φτώχειας.

Σε μία περίοδο κατά την οποία ο αριθμός των εκατομμυριούχων και της συνολικής τους περιουσίας σπάει όλα τα ρεκόρ, είναι παράδοξο να μιλάμε για φτώχεια, πόσω μάλλον για κρίση. Και όμως, το 2013, η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Φτώχειας βρίσκει τις κοινωνίες, τόσο στον «αναπτυσσόμενο» όσο και στον «αναπτυγμένο» κόσμο, φτωχότερες και τους πλούσιους πλουσιότερους. Η Δύση διανύει ακόμη μία χρονιά κρίσης, ενώ η Ελλάδα φέρεται καθηλωμένη στον παγκόσμιο πάτο…

(…) Ας μην σπεύσουμε να απαλλάξουμε τις πολιτικές ηγεσίες από την ευθύνη τους απέναντι στην κοινωνική πλειοψηφία, αποδίδοντας αυτή την αποτυχία σε περιορισμένες ικανότητες. Η εξήγηση για την αύξηση της φτώχειας κρύβεται στη φετινή κατάταξη του περιοδικού Forbes: για πρώτη φορά στα χρονικά φιλοξενεί συνολικά 1.426 άτομα, πλήθος που συνιστά ιστορικό ρεκόρ.

Τους προηγούμενες μήνες, την ίδια ώρα που οι φτωχοί γίνονταν φτωχότεροι, 210 άνθρωποι σε ολόκληρη την υφήλιο έκαναν τη μετάβαση από το κλαμπ των πολυεκατομμυριούχων σε αυτό των δισεκατομμυριούχων, με αποτέλεσμα ο συνολικός αριθμός των τελευταίων να ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Όσο για τον συνολικό τους πλούτο, οι εν λόγω 1.426 εκλεκτοί ελέγχουν περίπου 5,4 τρισ. δολ. Για κάθε έναν που είδε την περιουσία του να μειώνεται το 2013, υπήρξαν άλλοι... τέσσερις που είδαν τις δικές τους να αβγατίζουν. Τα κροκοδείλια δάκρυα για την αύξηση της φτώχειας, δεν αρκούν για να λύσουν το κουβάρι των διαπλοκής και της βαθιάς σύνδεσης των πολιτικών ηγετών με τις οικονομικές ελίτ.

Από thepressproject.gr.

  «Όσοι δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας» διακήρυττε ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος όταν οι αμερικανικές δυνάμεις με τη βοήθεια των συμμάχων εκδημοκράτιζαν το Ιράκ. Δέκα χρόνια αργότερα και η ιστορία επαναλαμβάνεται, πρώτα στη Λιβύη, έπειτα στο Μάλι, και προσεχώς στη Συρία. Οι βρώμικοι πόλεμοι των ΗΠΑ και των συμμάχων τους δεν σοκάρουν πλέον κανένα. Από τη Λατινική Αμερική μέχρι την ΝΑ Ασία το βιβλίο της παγκόσμιας διπλωματίας είναι γραμμένο με αίμα.

Ο κομμουνιστής Αφρικανός

Στις 30 Ιουνίου του 1960 το Κονγκό κερδίζει την ανεξαρτησία του από τους Βέλγους και ο 35χρονος ήρωας της επανάστασης Πατρίς Λουμούμπα γίνεται ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας. Δώδεκα εβδομάδες αργότερα ο Λουμούμπα θα εκδιωχθεί από την κυβέρνηση και τέσσερις μήνες μετά, στις 17 Ιανουαρίου 1961 θα βρει φριχτό θάνατο στα χέρια των αντιπάλων του. Ο νεαρός ηγέτης, που βρισκόταν ήδη σε κατ' οίκον περιορισμό από τον Σεπτέμβριο του 1960, θα συλληφθεί μαζί με δύο συνεργάτες του από Βέλγους στρατιώτες, οι οποίοι θα τους δέσουν με σχοινιά σε δύο δέντρα και θα τους εκτελέσουν. Για να σβήσουν κάθε ίχνος, οι Βέλγοι θα τεμαχίσουν τους νεκρούς και αφού τους κάψουν με οξύ θα κρατήσουν μόνο τα δόντια και τις σφαίρες που τους σκότωσαν. Η δολοφονία του Λουμούμπα, μια από τις σημαντικότερες πολιτικές δολοφονίες του 20ου αιώνα, θα σφραγίσει τη μοίρα του Κονγκό ανεξίτηλα. Χρειάστηκαν όμως σαράντα χρόνια και η δημοσίευση κρυφών εγγράφων του Πενταγώνου για να επιβεβαιωθούν οι υποψίες και να αποκαλυφθεί η αλήθεια της φριχτής δολοφονίας.

  «Μετά το σκάνδαλο με τις αποκαλύψεις του WikiLeaks, την καταδίωξη του Julian Assange, τον εγκλεισμό στην απομόνωση και τη δίκη του whistle-blower Bradley Manning, τον αγώνα για τα PIPA/SOPA και την τραγική αυτοκτονία του ακτιβιστή Aaron Swartz.

Ένας ακόμα νέος άνθρωπος, ο Edward Snowden, βγαίνει μπροστά, θυσιάζοντας κυριολεκτικά, καριέρα, οικογένεια, και το μέλλον του, αποκαλύπτοντας το μεγαλύτερο πρότζεκτ μαζικής παρακολούθησης αθώων πολιτών παγκοσμίως! To «PRISMA» της ΝSΑ των ΗΠΑ είναι εδώ. Για το καλό μας, εννοείται»…

  Επτά πολιτικές που θεωρούνταν αδιανόητες πριν από μερικούς μήνες αλλά πραγματοποιήθηκαν στην περίπτωση της Ελλάδας και της Κύπρου παρουσιάζει ο zerohedge.

1) Δεν γίνεται αναδιαπραγμάτευση δημοσίου χρέους σε χώρες της ΕΕ.
2) Οι μεγαλοκαταθέτες δεν συμμετέχουν σε bail-in (διάσωση εκ των έσω)
3) Οι καταθέσεις είναι ιερές.
4) Η φορολογία δεν μπορεί να αποτελεί μέσο τιμωρίας των καταθετών.
5) Στην ευρωζώνη δεν μπορεί να υπάρχει έλεγχος στη ροή κεφαλαίων.
6) Το ενδεχόμενο εξόδου μιας χώρας από την ευρωζώνη δεν υφίσταται.
7) Η ΕΕ μπορεί να στηρίζεται στο γεγονός ότι το ΔΝΤ θα προσφέρει οικονομική βοήθεια χωρίς να έχει προηγηθεί κούρεμα.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood