«Η Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν η πιο διχαστική και καταστροφική πρωθυπουργός της σύγχρονης εποχής. Μαζική ανεργία, κλεισμένα εργοστάσια, κατεστραμμένες κοινότητες, αυτή είναι η κληρονομία της. Ήταν μια μαχήτρια και ο εχθρός της ήταν η βρετανική εργατική τάξη. Στις νίκες της αυτές την βοήθησαν οι διεφθαρμένοι πολιτικοί ηγέτες του Εργατικού Κόμματος και πολλών Συνδικάτων. Η σημερινή άθλια κατάσταση οφείλεται στις πολιτικές που αυτή άρχισε. Το βηματισμό της τον ακολούθησαν κι άλλοι πρωθυπουργοί, με πρώτο τον Τόνι Μπλερ. Εκείνη ήταν ο οργανοπαίχτης κι αυτός ήταν η μαϊμού που χόρευε.

Θυμηθείτε τότε που αποκαλούσε τον Μαντέλα τρομοκράτη κι έπινε το τσάι της με τον βασανιστή και δολοφόνο Πινοτσέτ. Πώς να την τιμήσουμε, όπως της αξίζει; Να ιδιωτικοποιήσουμε την κηδεία της. Να την βγάλουμε σε δημοπρασία και να την αναθέσουμε στη φθηνότερο μειοδότη. Αυτό θα ήθελε και η ίδια». Ken Loach

  «Επί μήνες Σαμαράς και Βενιζέλος συμπορεύονται με τους εκβιασμούς της Γερμανίας, τους εμφανίζουν ως αναγκαία και μοναδική πολιτική λύση, τους επιβάλουν με τον χειρότερο τρόπο (αλήθεια γιατί δεν είχε ΜΑΤ και δακρυγόνα στην Κύπρο;) και στη συνέχεια αυτοχαρακτηρίζονται σωτήρες δείχνοντας όποιον διαφωνεί μαζί τους ως «προδότη» του Έθνους. (...)

Ναι, ο γερμανικός παράγοντας μπορεί να τιμωρήσει την Κύπρο αλλά διαλύει το προφίλ που έχουν ανάγκη οι υποτακτικοί του για να κυβερνούν την Ευρώπη. Πώς αλήθεια θα κυβερνήσει ο Σαμαράς μια Ελλάδα φωτογραφιζόμενος με τον Αττίλα 3 της Κύπρου; Η Μέρκελ λοιπόν, ψάχνει ένα πλάνο Β, για να ξεφύγει από την παγίδα που έστησε η συμπεριφορά της και οι διαβεβαιώσεις του Αναστασιάδη στο πρόσωπό της, πως όλα θα πάνε καλά». [ Κώστας Βαξεβάνης ]

«Ακόμη και η μικρή Κύπρος μπορεί να ρίξει το ντόμινο. Και δεν το θέλουν. Γι' αυτό απειλούν, εκβιάζουν αλλά τελικώς διαπραγματεύονται. Διαφορετικά θα είχαν αφήσει την ελάχιστη οικονομία της Κύπρου να καταρρεύσει. Αλλά δεν αφήνουν ούτε αυτή». [ Κώστας Βαξεβάνης ]

Κι αφού κάνουμε κλικ στην παραπάνω εικόνα, διαβάζουμε ένα από τα σχετικά άρθρα του Γιώργου Δελαστίκ κι ακούμε, επίσης, μία σύντομη ανάλυση των εξελίξεων στην Κύπρο και την Ε.Ε. από τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου. Όλα αυτά μαζί με άλλα τόσα, σε 14 σκίτσα...


Βενεζουέλα: Ένας ενοχλητικός γείτονας


  Ούγκο Τσάβεζ. Οι οπαδοί του τον λάτρεψαν, η αντιπολίτευση της χώρας του τον μίσησε θανάσιμα. Οι ΗΠΑ υποστήριξαν τρεις προσπάθειες για την ανατροπή του, μεταξύ των οποίων κι ένα πραξικόπημα που απέτυχε την τελευταία στιγμή. Τελευταία, ένας ακροδεξιός τηλεπαρουσιαστής, υποψήφιος για το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού κόμματος στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, κάλεσε την CIA να τον δολοφονήσει.

Ποιός πραγματικά ήταν και τι πίστευε ο πρόεδρος της Βενεζουέλας που στη Λατινική Αμερική θεωρείται ένα νέο είδος Τσε Γκεβάρα; Για να δώσει απάντηση στα ερωτήματα, ο Στέλιος Κούλογλου συνάντησε τους συμμάχους και τους αντιπάλους του Τσάβεζ. [ TVXS ]

  Είναι ένα ακόμη παιχνίδι της τύχης, και της ιστορίας: αυτό που δεν πέτυχε το πραξικόπημα το 2002, η εχθρική στάση της Ουάσιγκτον που τροφοδότησε για χρόνια την λυσσασμένη αντίδραση της αντιπολίτευσης και των ΜΜΕ, οι τέσσερις προεδρικές εκλογικές και τα δημοψηφίσματα στα οποία θριάμβευσε, το κατάφερε ο καρκίνος. Ο 58χρονος χαρισματικός ηγέτης της Βενεζουέλας δεν υπάρχει πια και οι διεργασίες που ξεκίνησαν με την εκλογή του το 1998 σε όλη την Λατινική Αμερική, τίθενται πλέον σε δοκιμασία.

Οι αντίπαλοι του Τσάβες και τα διεθνή ΜΜΕ, που ακόμη και όταν δεν εκτελούσαν αποστολή επέμεναν να τον κρίνουν σαν να κυβερνούσε την Ελβετία, τον παρουσίαζαν σαν ένα αδίστακτο λαϊκιστή, καλυμμένο δικτάτορα. Η αλήθεια είναι ότι ακόμη και την εποχή της παντοδυναμίας του Τσάβες, η μεγάλη πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης, γραπτών και ηλεκτρονικών, εξακολούθησαν να ανήκουν σε μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα και υποστήριζαν φανατικά την αντιπολίτευση. Είναι άλλωστε αυτά τα κανάλια που οργάνωσαν το 2002 το πρώτο τηλεοπτικό πραξικόπημα στην ιστορία, χωρίς να υποστούν στην συνέχεια σχεδόν καμία κύρωση για την κατάλυση του Συντάγματος και το βιασμό της δημοκρατίας, που οργάνωσαν και ανοιχτά υποστήριξαν.

Είναι αλήθεια ότι ο Τσάβες δεν ήταν ένας τυπικός πρόεδρος Δημοκρατίας, με βάση τα δυτικά στάνταρτ. Αλλά μήπως είναι η Βενεζουέλα μια κανονική χώρα; Πρόκειται για μια από τις πλουσιότερες χώρες του πλανήτη, αλλά όταν ο Τσάβες ανέλαβε την προεδρία το 55% των νοικοκυριών ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας. Σύμφωνα με την οικονομική επιτροπή του ΟΗΕ η φτώχεια έπεσε κατά 21 μονάδες στα χρόνια του, χώρια τα προγράμματα εναντίον του αναλφαβητισμού και ιατρικής περίθαλψης, όταν εκατομμύρια Βενεζουελανοί είδαν γιατρό για πρώτη φορά στη ζωή τους. Είναι αυτοί οι απόκληροι της κοινωνίας που κατέβηκαν στους δρόμους επαναφέροντας τον φυλακισμένο από τους πραξικοπηματίες ηγέτη τους στην εξουσία το 2002. Και παρά τα 13 χρόνια στην εξουσία και την δηλωμένη ασθένεια του, τον επανεξέλεξαν πανηγυρικά στην προεδρία τον Οκτώβριο του 2012, με ποσοστό 54%.

  Οι άνδρες με πολιτικά ή κοινωνικά αξιώματα που φέρουν εξουσία σε άλλους ανθρώπους, σε μια εποχή απομόνωσης, αποξένωσης όπως η σημερινή, γίνεται η χειρότερη μορφή λήθης για τους ίδιους.

Η ενασχόληση με το πρόγραμμα, με τη διευθέτηση αναγκών και προτεραιοτήτων, κυβερνητικών σχεδίων, ή κοινοτικών εντολών ή ακόμη συμβολαίων για τη διευθέτηση του Α ή Β πλάνου διασφάλισης οικονομικού ενδιαφέροντος ζητημάτων, ακόμη ο φόβος της αντίδρασης από την κοινωνία, σε συνδυασμό με την ολοένα και πάντα αυξανόμενη τάση αποτυχίας των σχεδίων, λόγω τυφλότητας του εξουσιαστή, λόγω της ανατροπής που η ίδια η φύση επιβάλει, υφαίνει σιγά σιγά έναν ιστό δυστυχίας, μιζέριας, στον εξουσιαστή, μια παθητική στο τέλος αποδοχή των συντηρητικότερων πρακτικών, μέχρι την εξόντωση του «αδαή» λαού, με χρήση βίας, κρατικής τρομοκρατίας, ισοπέδωσης. Είναι η λογική του: «αφού το πιστεύει η Μέρκελ πως μπορεί όχι εγώ»; Είναι άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με το λαό, ή αν κάποτε είχαν την έχασαν.

Πιστεύουν για τους καλλιτέχνες πως έχουν ταλέντο, είναι μάγοι, τα καταφέρνουν έτσι από τη φαντασία τους, οι συγγραφείς γράφουν ιστορίες νομίζουν από το κεφάλι, δεν ξέρουν, δεν διανοούνται πως οι συγγραφείς έχουν ζήσει ότι γράφουν, οι δυνατοί συγγραφείς, έχουν φτάσει σε οριακές καταστάσεις-συνθήκες της ανθρώπινης υπόστασης-διαβίωσης για να μπορέσουν να δουν την αλήθεια και τις δεκάδες όψεις της, εκφάνσεις, ήρωες τόσο ευαίσθητους και τόσο καταραμένους, όμως αληθινούς, με ζωή όχι εύκολη, ζωή που σχεδιάζει ένα παράθυρο, λίγο όνειρο, ένα άνθος που φυτρώνει μέσα στο δρόμο, τόσο εξιδανικευμένο, ζωή με σκοπό την ουσία της ζωής, που ποτέ δεν παράτησαν το στόχο τους για δέκα ψωροπεντάρες, που σπατάλησαν την περιουσία του πατέρα τους για να πιάσουν το αίμα που έβρεχε σπάνια ο ουρανός, το χαμόγελο της αγαπημένης, το λίκνισμα της χαράς, τη βροντή της δύναμης του μικρού παιδιού.

Έτσι η τέχνη προχωρούσε πάντα αέναα, και έτσι τόσο φτηνά, μικρόψυχα, η εξουσία καθόριζε τις τύχες των ανθρώπων. Αφήνοντας στο τέλος απαξίωση, τόση για το λαό, όση και για τον εξουσιαστή, δυστυχία και πόνο για πολλά χρόνια μετά, χαμένες ευκαιρίες ευτυχίας, γνώσης. Ζητούμενο είναι αλλά δεν το ζητάμε πια, το τέλος της εξουσίας από άνθρωπο σε άνθρωπο. Και όσο κι αν τρομάζουν ακόμα κάποιοι, το κράτος την ασκεί με βία, με τρομοκρατία και εμείς οι πολίτες την αναπαράγουμε στα ετοιμόρροπα σπίτια μας.

  Με αφορμή την πρόσφατη «αποχώρηση» των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ, παρουσιάζεται το πρώτο βίντεο δημιουργίας του aksioprepeiakantoxh.com. Περιλαμβάνει εικόνες από την εμπόλεμη καθημερινότητα στις χώρες του Αφγανιστάν και του Ιράκ μετά την στρατιωτική εισβολή των Η.Π.Α και του ΝΑΤΟ εδώ και μια δεκαετία.

Χιλιάδες στρατιώτες και άμαχος πληθυσμός έπεσαν και πέφτουν νεκροί, ενώ πολλοί περισσότεροι τραυματίζονται ισοβίως, στο επαίσχυντο όνομα των «ειρηνευτικών πολέμων για τον εκδημοκρατισμό των κοινωνιών». Αφορμή, το φάντασμα της «τρομοκρατίας». Αιτία, το πετρέλαιο, τα ναρκωτικά, το χρήμα.

  Ανίκανοι ή ικανοί, όλοι τους κρύβονται πίσω από το όνομά της. Όσο πιο γοργά οι ευρωπαϊκές χώρες παρασύρονται στη δίνη μιας οικονομικής καταστροφής τόσο πιο συχνά οι άνθρωποι που κρατούν στα χέρια τους τις τύχες αυτών των χωρών αισθάνονται την ανάγκη να μας δώσουν εξηγήσεις. Ανίκανοι ή ικανοί, άσχετοι ή ειδικοί, οι εξηγήσεις τους περιορίζονται απαράλλαχτα σε αυτήν τη μικρή φράση: «Φταίει η κρίση».

Η κρίση προκαλεί την ανεργία, την ύφεση, τη μείωση των επενδύσεων, τη φυγή των κεφαλαίων, τις πολιτικές της λιτότητας, τα ανθρώπινα δράματα. Η κρίση φταίει για τα ελλείμματα, για τις ανατροπές των εμπορικών ισοζυγίων, για την υστερία των αγορών, για τη βύθιση των χρηματιστηρίων, για την καταστροφή των τραπεζών. Η κρίση ανατρέπει όλες τις πολιτικές. Ποιός φταίει που οι νοτιοευρωπαϊκές χώρες βρέθηκαν στο χείλος του γκρεμού; Η κρίση. Ποιός φταίει που τα αφεντικά κάνουν απολύσεις; Η κρίση. Ποιός φταίει που ο δικαστικός κλητήρας μάς χτυπάει την πόρτα; Η κρίση. Για όλα φταίει η κρίση.

Όσο όμως και αν αναρωτηθούμε τι ακριβώς είναι αυτή η παντοδύναμη και πανταχού παρούσα «κρίση», που δεν περνάει μέρα δίχως να μιλήσουν γι' αυτήν οι πολιτικοί ηγέτες μας, οι ειδικοί τους και τα μέσα ενημέρωσης, κανείς δεν θα βρεθεί να μας φωτίσει. Σαν να γίναμε ξαφνικά τρόφιμοι σε ένα απέραντο άσυλο άγνοιας, εκείνοι ακριβώς που θα έπρεπε να μας φωτίζουν, έχουν μετατρέψει μια πολύπλοκη αλλά απόλυτα εξηγήσιμη πραγματικότητα σε ένα ασύλληπτο φάντασμα, σαν να θέλουν έτσι να μας πουν ότι ήταν περίπου μοιραίο να υποκύψουμε σε αυτό.

Στην απορία γιατί, για παράδειγμα, το όπιο μάς ρίχνει σε βαθύ ύπνο, οι σοφοί του παρελθόντος απαντούσαν: «Quia virtutem dormitivam habet» (Επειδή κλείνει μέσα του μια ναρκωτική δύναμη). Κεκοσμημένη επαίσχυντα με άφθονα βραβεία Νομπέλ, η λεγόμενη φιλελεύθερη οικονομική επιστήμη είναι σήμερα τόσο προηγμένη όσο και η αλχημεία της εποχής του Νοστράδαμου - ή ίσως και λιγότερο από τόσο. «Η κρίση, η κρίση...» επαναλαμβάνουν οι σοφοί της.

Η κρίση είναι σήμερα η νέα «ναρκωτική δύναμη», ξεκαθαρίζει τα πράγματα στην εφημερίδα «Ντεκρουασάνς» ο Αλέν Ακαρντό, καθηγητής της κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μπορντό και συνεργάτης του κοινωνιολόγου Πιερ Μπουρντιέ. Είναι μια ψευδής εξήγηση που στην πραγματικότητα αποκρύπτει πως κάθε οικονομική κρίση είναι στην ουσία η κατάσταση ενός συστήματος που οι εσωτερικές αντιφάσεις του, η σύγκρουση του κόσμου του κεφαλαίου με τον κόσμο της εργασίας, έχουν φτάσει σε ένα σημείο αξεπέραστης οξύτητας, σε ένα ανεπανόρθωτο αδιέξοδο από τα οποίο δεν μπορεί να βγει κανείς παρά μονάχα με τη ρήξη.

Για κάθε κρίση του συστήματος, όσα και αν λένε σήμερα οι μαθητευόμενοι μάγοι του, η εξήγηση που είχε δώσει κάποτε ο Γκράμσι παραμένει αξεπέραστη: «Η κρίση έρχεται όταν το νέο θέλει να γεννηθεί και όταν το παλιό δεν θέλει να πεθάνει».

Από tanea.gr.

Διαβάστε επίσης:

Η κρίση αυξάνει τους... πλούσιους!

Οι "μνημονιακοί διαννοούμενοι"

  Η ιστορία-στρατιωτική δικτατορία του Μουαμάρ Καντάφι ολοκληρώθηκε με τον θάνατό του στις 20.10.11. Σε δύο παλαιότερα κείμενα του ιστότοπου (εδώ και εδώ) καταγράφησαν οι γεωπολιτικοί-οικονομικοί λόγοι, για τους οποίους η ένοπλη εξέγερση μέρους του λιβυκού λαού, μετατράπηκε αστραπιαία σε «ανθρωπιστική επέμβαση» (=στρατιωτική εισβολή) Αμερικανών, Γάλλων, Βρετανών και λοιπών «συμμάχων» επί λιβυκού εδάφους.

Ακολουθούν ορισμένα αποσπάσματα από το άρθρο του Άρη Χατζηστεφάνου «Ο νέος χάρτης του πετρελαίου στη Λιβύη», στο οποίο περιγράφονται αναλυτικά τα οικονομικά σχέδια και οι βλέψεις Ευρωπαίων και Αμερικανών «ανά την υφήλιο εκδημοκρατιστών»…

«(...) Ο κόσμος του πετρελαίου είχε εγκαταλείψει οριστικά τον Καντάφι και το μόνο που χρειαζόταν πλέον ήταν η ενίσχυση των νατοϊκών βομβαρδισμών, ώστε να επιτευχθεί η πολυπόθητη αλλαγή καθεστώτος στη Λιβύη.

Όπως προκύπτει από τηλεγραφήματα Αμερικανών διπλωματών, τα οποία ήρθαν πρόσφατα στο φως μέσω του WikiLeaks, η Ουάσιγκτον επιθυμούσε εδώ και χρόνια την απομάκρυνση του Καντάφι, καθώς το διπλωματικό άνοιγμα που είχε πραγματοποιηθεί το 2004, επί προεδρίας Μπους, δεν είχε αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα για τις αμερικανικές εταιρείες. Στα τηλεγραφήματά τους ανώτατοι διπλωμάτες μιλούσαν για «ενεργεια­κό εθνικισμό» του καθεστώτος και σημείωναν με νόημα ότι ο Καντάφι είχε απειλήσει αρκετές φορές να εθνικοποιήσει εγκαταστάσεις ξένων επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνταν στο χώρο της ενέργειας.

   Σε προηγούμενη ανάρτηση [ Κτηνώδης "ανθρωπισμός" ] είδαμε το γενικό πλαίσιο των αιτιών που επέφερε την στρατιωτική εισβολή των «Δυτικών Συμμάχων» στις ενδολυβικές συγκρούσεις. Σε άρθρο του  Ρούσσου Βρανά διαβάζουμε τα εξής αποκαλυπτικά δεδομένα: «Ήταν την περασμένη Τρίτη, υποστηρίζουν οι «Τάιµς της Ασίας», όταν σε συνέντευξή του στη γερμανική τηλεόραση, ο Καντάφι ξεκαθάρισε πως οι δυτικές πετρελαϊκές εταιρείες θα πρέπει να ξεχάσουν τα λιβυκά πετρέλαια.

Είπε: "∆εν εµπιστευόµαστε τις εταιρείες τους που συνωµότησαν εναντίον µας. Τα πετρελαϊκά µας συµβόλαια θα πάνε σε ρωσικές, κινεζικές και ινδικές εταιρείες", δηλαδή σε χώρες - µέλη της BRIC. ∆εν είναι λοιπόν τυχαίο που οι τέσσερις από τις πέντε αποχές στο ψήφισµα 1973 του ΟΗΕ προήλθαν από αυτές τις χώρες (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα)».

Λίγο πιο κάτω προσθέτει: «Η Λιβύη είναι η µεγαλύτερη πετρελαϊκή οικονοµία της Αφρικής, πιο µεγάλη ακόµη και από τη Νιγηρία και την Αλγερία. (…) Όταν ο Καντάφι απείλησε τις µεγάλες δυτικές εταιρείες, κατέστησε σαφές πως το παιχνίδι σύντοµα θα τελείωνε για τη γαλλική Total, την ιταλική ENI, τη βρετανική BP, την ισπανική Repsol, την ExxonMobil, τη Chevron, την Occidental Petroleum, την Hess και την Conoco Phillips, όχι όµως και για την κινεζική CNPC, η οποία απορροφά το 11% των λιβυκών εξαγωγών πετρελαίου.

Το 85% του λιβυκού πετρελαίου καταλήγει σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ύστερα από αυτό το «Who is who» γίνεται κατανοητό γιατί τα µεγάλα ευρωπαϊκά και αγγλοαµερικανικά πετρελαϊκά συµφέροντα έπρεπε να αναλάβουν ηγετικό ρόλο στην «ανθρωπιστική επέµβαση. (…) Καθεµιά από τις χώρες που αντιπροσωπεύουν αυτά τα συµφέροντα έσπευσε να εξασφαλίσει µια θέση στη µετά Καντάφι εποχή».

   Πώς ακριβώς μετατρέπεται κάποιος μέσα σε ελάχιστες μέρες από «ηγέτης» σε «αιμοσταγής δικτάτορας»; Τί ακριβώς είναι «η συμμαχική προστασία απέναντι στη μαζική σφαγή του εξεγερμένου λιβυκού λαού»; Άραγε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες ο Καντάφι δεν ήταν ο τύπος «που συνοδεύεται από γυναίκες σωματοφύλακες» και χαριεντιζόμασταν με την εικόνα δημοσιοκάφροι και τηλεθεατές;

Άραγε δεκάδες σφαγές δεν διαπράττονται καθημερινά στη Γάζα, τη Σομαλία, στο Σουδάν, σε διάφορα μέρη του πλανήτη; Εκεί γιατί δεν υπήρξε και δεν υπάρχει «συμμαχική επέμβαση»;;; Και δηλαδή θα ρίξουν οι σύμμαχοι τον διδάκτορα και μετά; Αποχωρούνε ή εγκαθίσταται για ακόμη μία φορά ο… «πετρελαϊκός εκδημοκρατισμός»;

Τις απαντήσεις τις διαβάζουμε στον Γ. Δελαστίκ: «Η υποκρισία ΗΠΑ-ΕΕ είναι απύθμενη. Αποφάσισαν να επιτεθούν κατά του Καντάφι δήθεν για να προστατεύσουν τους ένοπλους αντιπάλους του, αλλά την ίδια στιγμή σφυρίζουν αδιάφορα για το γεγονός ότι η Σαουδική Αραβία εισέβαλε με τανκς και στρατό στο Μπαχρέιν και εξοντώνει τους πραγματικά άοπλους διαδηλωτές που είναι όλοι συγκεντρωμένοι σε μια πλατεία! Οι σκοταδιστές μονάρχες της Σαουδαραβίας και του Μπαχρέιν είναι όργανα των ΗΠΑ, οπότε κανένας δεν εξανίσταται για τη συμπεριφορά τους. Έχουν το ελεύθερο από την Ουάσιγκτον, το Λονδίνο ή το Παρίσι να σφάζουν με την άνεσή τους τους υπηκόους τους.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood