Όταν η Ποίηση των βιβλίων, συναντά την ποίηση της Μουσικής...

Ποιήματα που γράφτηκαν σε τόσο μακρινό παρελθόν (ιδιαίτερη προσοχή στη χρονολογία έκδοσης της εκάστοτε συλλογής) κι όμως ακούγονται τόσο σύγχρονα της εποχής μας.

Τα υπόλοιπα 3 μέρη του αφιερώματος ακολουθούν στη συνέχεια αυτής της δημοσίευσης.

40 ποιήματα.
22 ποιητές.
26 φωνές.

Τότε και τώρα - B.D. Foxmoor
Στίχοι - Μουσική: B.D. Foxmoor | Δίσκος: No Sponsors (2007)

Σε θυμάμαι να τραγουδάς για όσους σκέφτονται,
να γράφεις για όσους αντιστέκονται,
να παίζεις μουσική κι εμβατήρια,
να φτύνεις αίμα στα κρατητήρια,
να φωνάζεις κι από τ’ άδικο να πνίγεσαι,
να πεθαίνεις, να αντέχεις, ν’ αγωνίζεσαι
να ονειρεύεσαι, να ονειρεύεσαι.

Και τώρα να σιωπάς, να πουλάς και να δίνεσαι,
να σαπίζεις, να ξερνάς και ν’ αφήνεσαι,
να κυβερνάς, να χτυπάς, να υποκλίνεσαι,
να ‘κονομάς, να ευλογάς και ν’ αμύνεσαι,
να γράφεις απλώς να περνάει ο καιρός,
να δικάζεις σα να ‘σαι θεός,
να σιωπάς, να πουλάς και να δίνεσαι,
να σαπίζεις, να ξερνάς και ν’ αφήνεσαι.

Κοριτσάκι - Ηλίας Βαμβακούσης
Στίχοι - Μουσική: Ηλίας Βαμβακούσης | Δίσκος: Κάποια μέρα (2013)

Σε είδα πρώτη φορά με ένα φόρεμα άσπρο
στην πλατεία να περνάς μπροστά απ’ όλους κι απ’ όλα.
Απ’ τις αφίσες που χτύπαγε ο αέρας το βράδυ
κι απ’ τα παιδιά που ζητούσαν έναν κόσμο σωστό.

Ίσως ήσουν γυναίκα, ίσως και να σουν η αύρα
που αφήνει στα δέντρα ένα θρόισμα αγνό.
Όμως σίγουρα ήσουν έρωτας και σημάδι
που δε σβήνει ο χρόνος ούτε ο δόλιος καιρός.

Άγιοι - Γιάννης Χαρούλης
Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου | Μουσική: Μανώλης Πάππος
Δίσκος: Μαγγανείες (2012)

Σα να μη γεννήθηκαν ποτέ,
σα να 'ταν ένα ψέμα,
άνθρωποι που δώσαν τη χαρά,
που 'φτασε και σε μένα.

 Άγιοι που δεν θα γιορταστούν
γιατί δεν θα τους βρουν τη μέρα που ταιριάζει,
άμυαλοι που πέσαν στην φωτιά
για να 'χει τ' όνειρο φωλιά για να κουρνιάζει.

Τι με κοιτάς - Σπύρος Γραμμένος
Στίχοι - Μουσική: Σπύρος Γραμμένος | 
Δίσκος: 16 (2016)

Τι με κοιτάς; Δεν με γνωρίζεις;
Είμαι εγώ που τη ζωή μου την ορίζεις,
εγώ που πέθανα στα καταφύγια,
που βρήκα θάνατο μια μέρα ακαριαίο,
που ένιωσα πείνα στη ζωή μου την επίγεια,
εγώ που πνίγηκα μια νύχτα στο Αιγαίο.

Τι με κοιτάς μ’ αυτά τα μάτια;
Είμαι εγώ που σου γκρεμίζω τα παλάτια,
εγώ που θα ‘ρχομαι στον ύπνο σου τα βράδια
να σου ζητάω αγκαλιές και τρυφερότητα,
που όσο ζούσα δεν τα χάρηκα τα χάδια,
μα έγινα πρώτο θέμα στην επικαιρότητα.


Σκίτσο: Emrah Arikan

  «Ο έρωτας είναι η αξιότερη και πιο αληθινή στη φύση διαδικασία, θα ήθελα, λοιπόν, να απενοχοποιεί, να ευλογεί, να γεμίζει την καρδιά αθωότητα, καλοσύνη, παιδικότητα». [ Πέτρος Θεοτοκάτος ]

  Υπάρχει ο έρωτας που δεν περιμένει το ημερολόγιο για να εκφραστεί, αλλά καθημερινά κάνει τις ευχές πράξεις και τις προσφέρει χωρίς αφορμή ως δώρα. Που συστέλει και ενθαρρύνει, που αφήνεται και εμπνέει, που συντροφεύει και οδηγεί. Που κρύβεται, αδημονεί και εκρήγνυται. Στη στιγμή και την αναζήτηση, στην ενατένιση και την προσμονή, στη σκέψη και την επαφή. Ο έρωτας, δηλαδή, που ανακαλύπτεις και στα τραγούδια του Πέτρου Θεοτοκάτου…

  «Αισθάνομαι την πραγματικότητα με σωματικό πόνο. Γύρω δεν υπάρχει ατμόσφαιρα, αλλά τείχη που στενεύουν διαρκώς περισσότερο, τέλματα στα οποία βυθίζομαι ολοένα. Αναρχούμαι από τις αισθήσεις μου. Η παραμικρότερη υπόθεση γίνεται τώρα σωστή περιπέτεια. Για να πω μια κοινή φράση, πρέπει να τη διανοηθώ σ’ όλη της την έκταση, στην ιστορική της θέση, στις αιτίες και τα αποτελέσματά της. Αλγεβρικές εξισώσεις τα βήματά μου». [ Φυγή - Κ. Καρυωτάκης ]

Του έρωτα - Μακρινά Ξαδέρφια 
Στίχοι - Μουσική: Θοδωρής Κοτονιάς | Δίσκος: Καλό ταξίδι (2008)

Ποιος μπόρεσε και κράτησε
τον έρωτα στα χέρια,
που ‘χει ατσάλινα σπαθιά
και κοφτερά μαχαίρια;

Που ‘χει φτερά και χάνεται
και πως να τον επιάσεις;
Θα σου ματώσει την καρδιά
και το μυαλό θα χάσεις.

  «Δε λες κουβέντα». Πρόκειται για τη νέα δουλειά του Thomas Kunstler. Είναι μια animation ταινία εμπνευσμένη από την Ελλάδα του μεσοπολέμου, το κυνήγι από την αστυνομία,  τον έρωτα, τη μουσική και τα ρεμπετάδικα, και την ασυμβίβαστη μουσική. [ TVXS ]

Κάθετος ορίζοντας - Βαβυλώνα
Στίχοι: Φύλακας - Μουσική: Βαβυλώνα | Δίσκος: Τα τέρατα παίζουν ακόμα (2001)

Παίζουμε για όσους κατοικούν πάνω σ’ αυτή τη γη,
την ίδια γη με εμάς.
Για όλους αυτούς που υπάρχει κάθετος ορίζοντας
και ζούνε μέχρι το τέλος ελπίζοντας πως κάποια μέρα
όλοι θα δουν πως αναπνέουμε τον ίδιο αέρα,
ότι μας γέννησε μητέρα μια ουράνια σφαίρα
σε μια οικογένεια χωρίς ιεραρχία,
όλα τα χρώματα θα μπουν στα ίδια δοχεία.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood