Το συγκρότημα «Θέρος» δημιουργήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 2000. Mουσικά καταφέρνει να συνδυάσει την ελληνική παραδοσιακή μουσική με σύγχρονες μουσικές φόρμες, από την παγκόσμια έως τις παρυφές του ροκ, με αποτέλεσμα έναν εντελώς προσωπικό και σημερινό ήχο.

Αποτελείται από τους Αριστείδη Χατζησταύρου (φωνή, κιθάρες), Γιάννη Οικονόμου (φωνή, τζουράς, κρουστά) Ουρανία Λιαρμακοπούλου (τσέλο, φλάουτο, φωνή), Γιώργο Κοντογιάννη (λύρα, κρουστά), Άρης Μπαλατσούκα (κιθάρα), Δημήτρη Μουτάφη (μπάσο), Ιάσωνα Τάτση (τύμπανα).

- Το 2002 κυκλοφορεί το cd με παραμύθια του περιοδικού «Μετρό», «Μια φορά κι έναν καιρό…», με μουσική δική τους και σε αφήγηση των τραγουδιστών-τραγουδοποιών, Δ. Σαββόπουλου, Ν. Παπάζογλου, Β. Παπακωνσταντίνου, Δ. Τσακνή, Λουδοβίκου των Ανωγείων και άλλων.

- Το 2005 κυκλοφορούν την πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά τους σε παραγωγή του Παύλου Παυλίδη, ο οποίος συμπράττει και με ένα δικό του τραγούδι, ενώ στο δίσκο συμμετέχουν και οι Φ. Δεληβοριάς και Μ. Φριντζήλα.

- Το 2006 ντύνουν μουσικά τη σειρά ντοκιμαντέρ της ΕΤ1, «Μνήμες», σε σκηνοθεσία του Στράτου Στασινού.

Το συγκρότημα έχει εμφανιστεί σε πολλές μουσικές σκηνές της Αθήνας και της επαρχίας, καθώς και σε φεστιβάλ, συνεργαζόμενο με καλλιτέχνες όπως Σ. Μάλαμας, Θ. Παπακωνσταντίνου, Χειμερινοί Κολυμβητές.

  Ο Πέτρος Θεοτοκάτος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1967, σπούδασε κλασσική κιθάρα στο Εθνικό Ωδείο και έκανε τα πρώτα του βήματα στη μουσική ως τραγουδιστής σε ροκ συγκρότημα. Οι επιρροές του ξεκινούν από το ροκ των '70s, το πανκ, την αγγλική σκηνή των '80s, την αμερικάνικη των '90s και ακόμη τη minimal, την ambient.

Γράφει για τον πόλεμο, τον έρωτα, τον θάνατο, τα αδιέξοδα του σύγχρονου ατόμου στην οικογένεια, στις σχέσεις, στην εργασία, στη σκέψη, την ταχύτητα και την παράνοια του δυτικού πολιτισμού, οργανικές συνθέσεις, ηλεκτρονικά κομμάτια χωρίς λόγια.

- Το 1998 συμμετέχει στο «Rockwave Festival», ενώ κυκλοφορεί και το «Hardboiled Instrumentals», μια ορχηστρική παραγωγή που περιλαμβάνει διασκευασμένα τα κομμάτια του πρώτου δίσκου του και είναι μία προσπάθεια της τότε εταιρίας του για προβολή στο εξωτερικό, κυρίως στις ΗΠΑ, όπου έτυχε πολύ καλής κριτικής.

- Tο 2001 συνεχίζει τις σπουδές στη μουσική και απομακρύνεται από τη δισκογραφία, στην οποία επιστρέφει το 2009.

- Από τον Σεπτέμβριο του 2011 διατηρεί το προσωπικό του blog, «ως μια επικοινωνιακή διέξοδο, ένα παράθυρο, από όπου μπορώ να πετάξω στον κόσμο τετράδια, δοκίμια, μουσικές, ό,τι άλλο καίγομαι να μοιραστώ».

- Από τον Οκτώβριο του ’12 έως τον Απρίλιο του '13, επιμελήθηκε τη διαδικτυακή ραδιοφωνική εκπομπή «Γραμμική indie», το αρχείο της οποίας μπορείτε να βρείτε εδώ.

Ο Πέτρος Θεοτοκάτος είναι ένας άνθρωπος - καλλιτέχνης, που μπορεί να δημιουργεί το ίδιο ουσιαστικά με νότες, με στίχους και με λέξεις.

Οι «De Facto» είναι ένα συγκρότημα που μετράει συνολικά περισσότερα από 20 χρόνια ζωής και 13 χρόνια δισκογραφικής παρουσίας στην ελληνική ποπ/ροκ σκηνή.

Στα τέλη της δεκαετίας του '80, στην Έδεσσα, οι τέσσερις παιδικοί φίλοι και συμμαθητές, Πέτρος Παρασκευάς (κιθάρα/τραγούδι), Δημήτρης Πουλιάκης (τύμπανα), Χρήστος Τρεσίντσης (πιάνο/πλήκτρα/φωνητικά) και Πέτρος Μίσκος (μπάσο/φωνητικά), με όχημα το γυμνασιακό αγγλόφωνο συγκρότημα «Jailbreak» και με καύσιμο την αγάπη τους για την καλή ποπ/ροκ μουσική, ξεκινούν να παίζουν ζωντανά στην Έδεσσα και στις γύρω πόλεις, ως επί το πλείστον διασκευές αλλά και δικές τους συνθέσεις.

- Το 1990 βρίσκει τους τέσσερις φίλους στη Θεσσαλονίκη, όπου και αποφασίζουν τη στροφή στον ελληνικό στίχο. Ταυτόχρονα αλλάζουν το όνομα του συγκροτήματος σε «De Facto», σηματοδοτώντας μία ουσιαστική αλλαγή στη μουσική τους πορεία.

- To 2004 τερματίζεται η συνεργασία του συγκροτήματος με την «Legend Records».

- Το 2006 αποχωρούν από το συγκρότημα, σε φιλικό κλίμα, οι Δημήτρης Πουλιάκης και Χρήστος Τρεσίντσης. Το 2007 προσχωρεί στο συγκρότημα ο Αλέξανδρος Αποστολάκης, σημαντικότατος και καθιερωμένος ντράμερ, που στην πολύχρονη παρουσία του στα δρώμενα της ελληνικής μουσικής σκηνής, έχει να επιδείξει συνεργασίες με καταξιωμένα ονόματα, όπως τους «Blues Wire», τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, τον Διονύση Σαββόπουλο κ.α.

Δίνουν αναρίθμητες συναυλίες σε όλη τη χώρα, συνεχίζοντας να είναι ενεργοί και κάνοντας αυτό που ξέρουν καλύτερα: να συνθέτουν, να ηχογραφούν και να παίζουν τα τραγούδια τους, ζωντανά, μπροστά στο κοινό τους.

  Το παρακάτω τραγούδι - σε στίχους και μουσική του Βασίλη Νικολαΐδη - κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στον δίσκο «Ατασθαλίες» το 1993. «Η ιστορία της Μαρίας» δεν είναι παρά η ιστορία της Ελλάδας από την Κατοχή στον Εμφύλιο και από εκεί στα μεταπολεμικά χρόνια που ακολούθησαν…

«Η πόλη δεν είναι η ζούγκλα της ασφάλτου, είναι ο ανθρώπινος ζωολογικός κήπος». Ντέσμοντ Μόρις

Η πλήξη και η ασφυξία, η ηρεμία και η φυγή, η παρατήρηση και τα όνειρα, τα συναισθήματα και ο έρωτας, το παρελθόν και η νοσταλγία. Η μουσική που γράφουν οι πόλεις. Χαώδεις και επαρχιακές. Ένα ταξίδι με νότες σε όλη την Ελλάδα…

«Μια πόλη γίνεται ολόκληρος ο κόσμος όταν κάποιος αγαπάει έναν από τους κατοίκους της». Λόρενς Ντουρέλ

  «Η τηλεόραση μπορεί να ψυχαγωγεί, μπορεί να πληροφορεί, μπορεί ακόμα και να εμπνέει. Όλα όμως εξαρτώνται από τη θέληση των ανθρώπων που δουλεύουν σ' αυτή. Αλλιώς είναι μόνο λαμπτήρες και καλώδια μέσα σε ένα κουτί». [ Έντουαρντ Μάροου ]

Τι γίνεται, όμως, όταν η ψυχαγωγία ταυτίζεται με τα σάπια πρότυπα του «life style», η πληροφόρηση με την εξουσιαστική προπαγάνδα και η έμπνευση με την αποχαύνωση; Πώς αντιδρούμε και πώς το αντιμετωπίζουμε; Ποιά τα δικά μας καλώδια και ποιοί οι δικοί μας λαμπτήρες;

«Σε φυσικό επίπεδο η δικτατορία αντιπροσωπεύεται από το συρματόπλεγμα. Σε διανοητικό επίπεδο από τις κεραίες των τηλεοράσεων». [ Ολιβιέρο Τοσκάνι ]

  Γεννήθηκε το '67, όταν το μαύρο πέπλο της χούντας είχε αρχίσει να σκεπάζει τον ελληνικό ουρανό και η λέξη ελευθερία φάνταζε με ουτοπία. Στην Μεταπολίτευση τα πράγματα άλλαξαν. Όχι μόνο στην πολιτική και στην κοινωνία, αλλά και στην Τέχνη. Η έκφραση δεν διωκόταν πια. Τουλάχιστον απροκάλυπτα. Με τον καιρό όλο και περισσότερες φωνές ακούγονταν, ακόμα κι αν δεν άρεσαν γι' αυτά που έλεγαν, όπως εκείνες των ροκάδων.

Το «Φλου» του Σιδηρόπουλου αποτέλεσε την απαρχή μιας νέας γενιάς καλλιτεχνών. «Τον είχα λιώσει θυμάμαι», μου λέει και δεν ξεχνά πως ήταν ο βασικός λόγος που τον «κέρδισε» ο ελληνικός στίχος. Δεν ταυτίστηκε όμως με τον «Πρίγκιπα». Ο Πέτρος Θεοτοκάτος περί ου ο λόγος διαμόρφωσε το δικό του στυλ και με το πρώτο του άλμπουμ το 1997 κέρδισε σύντομα την εκτίμηση του κοινού. Επέστρεψε δύο χρόνια αργότερα, με νέο δίσκο και τίτλο «η ελευθερία δε νικιέται», επιλέγοντας να μη συμβαδίσει με τις απαιτήσεις των δισκογραφικών εταιρειών που έψαχναν νέα χιτ και φυσικά νέα κέρδη.

Το 2013, 14 χρόνια μετά, η ελευθερία βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο. Τα δικαιώματα καταπατώνται και τα κεκτημένα παύουν να υφίστανται. Όπως δηλώνει, όμως, στο 3pointmagazine.gr, ο Π.Θ., η «ελευθερία ούτε αυτή τη φορά θα νικηθεί». «Από εμάς εξαρτάται», τονίζει και μιλά για τη θέση της Τέχνης σήμερα.

Ένα μουσικό ταξίδι στον κόσμο με τους στίχους, τη μουσική και τη φωνή των B.D. Foxmoor και Sadahzinia (Active Member).

Από μια παράξενη βόλτα «στο κέντρο της Αθήνας», μεταφερόμαστε «στο ξακουστό Παρίσι το χιλιοτραγουδισμένο» κι από εκεί κατευθείαν βιώνουμε ένα από «τα πρωινά στη Βαγδάτη». Στη συνέχεια, πάμε «μέχρι το Γκουαντανάμο να πάρουμε τη φωτιά» και αποβιβαζόμαστε στη Νέα Ορλεάνη, όπου «το αμερικάνικο όνειρό σου, έγινε τάφος ορθάνοιχτος για τον αδερφό σου»...

«Το μυαλό σου σε μια γύρα», λοιπόν!

  Τι σημαίνει σήμερα η μουσική; Ποιά τα πρόσωπα και τα προσωπεία της; Πού ζει η αληθινή μουσική στις μέρες μας; Ο Νίκος Κυπουργός ακολουθεί τα ίχνη των ήχων σε μία εποχή, που η μουσική είναι ταυτοχρόνως εκκωφαντικά παρούσα και καλά κρυμμένη. Η εκπομπή είναι ένα ταξίδι στα μυστικά της μουσικής από τη δημιουργία και την ερμηνεία, μέχρι την τεχνολογία και την εκπαίδευση, από τις αίθουσες, όπου παράγεται και παίζεται η μουσική, μέχρι τους δρόμους και τα σχολεία.

Μία διαδρομή με οδηγό όχι τη διδασκαλία, αλλά το βίωμα και το αίσθημα. Μέσα από τις συζητήσεις με επιλεγμένους καλεσμένους συνομιλητές, μέσα από τα λόγια και τις σιωπές, οι αναζητήσεις γύρω από τη μουσική βρίσκουν απαντήσεις, παραμένοντας συγχρόνως αναπάντητες, στο τέλος κάθε επεισοδίου. Μιλούν: Γιάννης Αγγελάκας, Φοίβος Δεληβοριάς, Μάνος Ελευθερίου, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Τζίμης Πανούσης, Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Λένα Πλάτωνος, Μαρία Φαραντούρη κ.α.

  Μου συμβαίνει κάθε τόσο... Είμαι με τον ασφαλιστή για το αυτοκινητάκι, πόσο έχει η ασφάλεια, τι μπορεί να κάνει, θα σου βάλω και ρυμούλκηση, 1,75 ευρώ μόνο και τέτοια, ΟΚ. Κάποια στιγμή όμως, τι το ήθελε ο άνθρωπος; Άκουσα ένα τραγούδι, μου λέει, το πρωί στο ράδιο, που έλεγε «εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά» και συμπληρώνει, πω ρε φίλε τι κατάθλιψη πρωί-πρωί.

Ο Αποστόλης έχει τέσσερα παιδιά, καταλαβαίνω πως δεν έχει χρόνο να ψάχνει την ελληνική ροκ σκηνή, αλλά να μην ξέρει την Κατερίνα Γώγου; Του εξηγώ πως έχουν τα πράγματα και πως το κομμάτι έχουν μελοποιήσει οι δικοί μας Magic de Spell. Όμως επιμένει, όχι μα είναι κατάθλιψη αφού το άλλαξα αμέσως, λέει, μα πρωί-πρωί, ρε παιδί μου;

Είδες όμως του απαντάω πως σου έμεινε ο στίχος; Ναι, λέει, γιατί μου έκανε τόσο αρνητική εντύπωση, και το βλέμμα μου σκανάρει ξανά τη φυσιογνωμία του, κοντούλης με ξυρισμένο κεφάλι, οργανωμένος εξαιρετικά, πουλάει και αυτοκίνητα, δουλεύει όλη τη μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ, έχει οικιακή βοηθό στο σπίτι.

Αποφασίζω ταχύτατα, έτσι γίνονται αυτά, να μην τον διαολοστείλω, του λέω λοιπόν αποφασίζοντας πως θα του βγάλω την πίστη μέχρι να καταλάβει τι παίζει εδώ πέρα, πως αν του έμεινε ο στίχος είναι γιατί είναι πραγματικά στίχος, είναι ποίηση και έχει τη δύναμη να καρφώνεται στον εγκέφαλο, και όχι μόνο αυτό αλλά να τον κάνει να ρωτά τον εαυτό του, τη συνείδηση του, τι είναι ζωή, είμαι ευτυχισμένος; Είμαι εγώ; Είμαι αυτό, θέλω να το αλλάξω; Μπορεί και όχι, αλλά μπορεί και ναι… Με τα πολλά ο Αποστόλης παραιτείται, ίσως για να μη χάσει τον πελάτη, δεν ξέρω. «Θα το ξανακούσω το κομμάτι μου λέει και θα σου πω».

Αυτά για όσους νομίζουν ότι όλα έχουν ειπωθεί, έχουν γραφτεί και δεν έχει δουλειά ένας ονειροπόλος το 2013, που υποτίθεται ότι ο πολιτισμός είναι στο απόγειο της δημιουργικότητας. Στο απόγειο της απόγνωσης είναι. Αφιερωμένο λοιπόν στον Αποστόλη!!!

Από petrostheotokatos.blogspot.gr.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood