Πάντα η μουσική ήταν σύμμαχός μου. Έβαζε φτερά στη φαντασία μου, νοηματοδοτούσε τη ζωή μου, μπορούσε να κάνει όμορφη μια ασπρόμαυρη μέρα. Κάτι για το πρωί, κάτι για ένα χαμόγελο, μια δύσκολη στιγμή, μια κενή ώρα, μια ανάμνηση που πασχίζει να ξαναζωντανέψει, μια ευχή που παραμένει ευχή. Πως ένα τραγούδι μπορεί να σε ταξιδέψει εκεί που οι λέξεις σιωπούν. Και πως σιωπώ όταν ακούω μια μελωδία φτιαγμένη από εμπειρίες και συναισθήματα πιο δυνατά και από τους χτύπους μιας καρδιάς που θέλει να ζήσει.

Και είναι όλα αυτά που με απομακρύνουν από τη μουσική που δηλητηριάζει τους πολλούς. Που δεν έχει απαντήσεις, ούτε νόημα. Μόνο μια μυρωδιά από πλαστικό, τραγούδια κλώνοι, εύκολα. Εύκολα πολύ για να με πάνε κάπου που μπορώ να νιώσω νικητής απ' τη φθορά. Τραγούδια που φθείρουν. Όχι δε μπορώ να δεθώ με δακρύβρεχτα τραγούδια πλαδαρά. Δε μπορώ να νιώσω συγκίνηση όταν μου τραγουδάνε στόματα που ακούνε και καταλαβαίνουν λιγότερα από ότι ένα παιδί με όνειρα που μιλάει απλά και αγαπάει τη ζωή.

Είναι σύντομο ταξίδι η ζωή και υπάρχουν φάροι που ξεχωρίζουν στο απέραντο πολύ. Αν αναζητάς το ωραίο θα σε συγκινεί και το ωραίο, θα καταλάβεις με τον καιρό γιατί το ωραίο είναι τόσο μεγάλο, πιο μεγάλο από τον ίδιο τον άνθρωπο. Θα αλλάζεις κατεύθυνση όταν η ασχήμια θα σου στήνει παγίδες. Το ωραίο, το απλό, το ανθρώπινο θα είναι οδηγός σου. Μη χάνεις χρόνο να σχολιάζεις την ασχήμια, άλλαξε αμέσως δρόμο και συνέχισε τη διαδρομή σου. Μικρή η ζωή για κακή μουσική.

Από dinatomirmigi.blogspot.gr.

  Ό,τι έχει βγει το «a-political correct» και είμαι ενθουσιασμένος με την υποδοχή του από φίλους και ένα νωθρό πάντα μουσικό κατεστημένο. Όμως ο Δεκέμβρης φέρνει τα πάνω κάτω.

Είναι Σάββατο 6 του μήνα που μαθαίνω την είδηση για τη δολοφονία του Αλέξη, κατεβαίνω με μία φίλη, βραδάκι, στο κέντρο. Η διάθεση μου δεν είναι να σπάσω τίποτα, είναι το δέος μπροστά στο φόνο, στην έσχατη βία της εξουσίας. Κατεβαίνω να μοιραστώ τη θλίψη μου, την αγανάκτηση, το σοκ. Βγαίνοντας από το σταθμό του μετρό στην Ομόνοια, ήδη η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική, καπνογόνα και σπασμένα γυαλιά.

Προχωράμε προς το πολυτεχνείο, σε όλο το δρόμο πυρπολυμένοι κάδοι, κόσμος, όχι ο συνηθισμένος κόσμος των επεισοδίων, ούτε μπάχαλα τίποτα. Απλά παιδιά, με καθώς πρέπει ρούχα, mainstream, «υγιείς» φάτσες, παππούδες, γιαγιάδες.

Στο Πολυτεχνείο η κατάσταση είναι επικίνδυνη, δεν μπορούμε να μπούμε φυσικά, παντού μπάτσοι, κλούβες, αλλά και «διάλογοι» με τον κόσμο. Η οργή είναι τόσο μεγάλη που οι γριές κι οι γέροι βρίζουν και φτύνουν τους μπάτσους κατάμουτρα. Πιάνουμε την κουβέντα με ανθρώπους στους γύρω δρόμους, περνάει η ώρα, τα πράγματα κάπως ηρεμούν, επιστρέφουμε στο σπίτι.

Τις ημέρες που ακολούθησαν, συνειδητοποιώ τη σύνδεση του «Θα χαθώ» με τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, και τη μεγάλη επίδραση που ασκεί το τραγούδι στα νέα παιδιά, χιλιάδες σχόλια στο you tube, 700.000 χιλιάδες επισκέψεις. Η αστυνομία αργότερα κατεβάζει το τραγούδι, για να ξανανέβει μετά από λίγο από άλλο χρήστη, και οι επισκέψεις 1.200.000 αυτή τη φορά.

Άπειρα βίντεο με εκτελέσεις διασκευές από πολλά παιδιά, με κιθάρα, acapela, χορωδίες, ηλεκτρικές μπάντες. Το τραγουδάνε στις πορείες, έχει γίνει κάτι σαν ύμνος, κι αρχίζει να μπαίνει πάλι σιγά σιγά στο ραδιόφωνο, μέχρι να το σταματήσουν ξανά οι υπεύθυνοι, μαζί με το δικό μου και άλλα τραγούδια ελληνικών ανήσυχων συγκροτημάτων.

Όλα αυτά συμβαίνουν ταυτόχρονα με την απεγνωσμένη προσπάθεια του Κούγια να αποδυναμώσει το έγκλημα του Κορκονέα στα κανάλια με συνεντεύξεις και επιχειρήματα που κανείς δεν πιστεύει. Η νεολαία ασφυκτιά, δεν έχει μέλλον, το γνωρίζει καλά. Όμως το θέμα αδυνατεί, φτάνει η Άνοιξη και το μεγάλο τεχνητά δημιουργημένο σχέδιο που οργανώνεται είναι η κοινωνική εξαθλίωση που βέβαια μπαίνει σε εφαρμογή με την κρίση, και τα μνημόνια.

  Ξεκίνησε η διάθεση του νέου μου δίσκου «Monologues (2012)», ένα άλμπουμ χωρίς λόγια, ηλεκτρονικής μουσικής, προς τέρψιν ακοής και ονειροπολήσεων...

Λίγα λόγια για το άλμπουμ: Ξεκίνησα να πειραματίζομαι με τα συνθεσάιζερς και τους υπολογιστές από το 1991 όταν πρώτη φορά αγόρασα ένα ATARI 1040 STE. Μέχρι σήμερα, σε όλες τις παραγωγές που έχω κάνει χρησιμοποίησα τα ηλεκτρονικά σε ένα ρόλο υποστήριξης, σε κιθαριστικούς δίσκους, με εξαίρεση το a-political correct (2008) που είναι το πρώτο ορχηστρικό άλμπουμ μου.

Στους «Μονολόγους (2012)», ήθελα η μουσική να είναι αυτόνομη χωρίς την ανάγκη των λέξεων ή άλλων βοηθημάτων. Έτσι, πιστεύω πως κατάφερα ένα υλικό που είναι ηλεκτρονικό - πειραματικό αλλά όχι ιδιαίτερα χορευτικό ή μπιτάτο με την έννοια της σύγχρονης χρήσης της ηλεκτρονικής μουσικής στα κλαμπ, δεν είναι techno, δεν είναι house.

Είναι περισσότερο πολύπλοκο, στοχαστικό, με κάποια μινιμαλιστική διάθεση, ωστόσο μπορεί κάποιος να βρει την παλιά καλή και πάντα δύσκολη για να είναι ενδιαφέρουσα, τριμερή ασματική μορφή ΑΒΑ. Αν θα έπρεπε οπωσδήποτε κάπου να το κατατάξω, θα έλεγα πως ανήκει στη γενική κατηγορία της electronica.

Κυρίαρχη σκέψη μου είναι πως αυτή η μουσική πρέπει να φτάσει σε όσο το δυνατόν περισσότερους φίλους, έτσι, το δίσκο μπορείτε να κατεβάσετε ελεύθερα από εδώ σε μορφή mp3 υψηλής ποιότητας (256 kbps).

Ανακοίνωση 10.05.13

  «Παίδες, η «Γραμμική Indie» ολοκλήρωσε την πρώτη, αρχική της παρέμβαση στο ελληνικό web ραδιόφωνο και είναι ανάγκη να σταματήσει προσωρινά τις εκπομπές, για καλλιτεχνικούς λόγους. Με σεβασμό και αγάπη στην ουσιαστική - μη κομφορμιστική μουσική, σύντομα θα είμαστε πάλι κοντά σας, από νέα «συχνότητα», να μοιραστούμε μαζί σας όποια νέα, ανήσυχη μελωδία, όποιον ζωντανό - ανθρώπινο ήχο!!! Ευχαριστώ όλους τους συνεργάτες, το Δημήτρη, το Μάριο, τον Λεωνίδα για τη σημαντική τους συνεισφορά!!! Πέτρος Θεοτοκάτος»

O Πέτρος Θεοτοκάτος στο Zougla LiveRadio!
«Γραμμική indie»: μια εκπομπή για την εναλλακτική μουσική.

Κάθε Σάββατο στις 18:00, στο ραδιόφωνο του zougla.gr, o Πέτρος Θεοτοκάτος παρουσιάζει
καλλιτέχνες και συγκροτήματα που επέδρασαν αποφασιστικά στη διαμόρφωση του σύγχρονου,
παγκόσμιου, αστικού ήχου... Νέες κυκλοφορίες, συναυλίες, ελληνική σκηνή!

Επισκεφθείτε τη σελίδα της εκπομπής στο Facebook.

Καλή ακρόαση!!! [ petrostheotokatos.blogspot.gr ]


Αρχείο εκπομπών


Σάββατο 20.04.13

Κατεβάστε την εκπομπή εδώ.

  Ήταν ένα βίντεο του Robert Miles: «children» και αυτή η συγκινητική φωτογραφία του κοριτσιού που κοιτάζει ανέμελα τον κόσμο έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου. Ήταν η επίμονη διαπίστωση εκατοντάδων κολλημένων τσιχλών στα πεζοδρόμια της Καλλιθέας. Μετά έπαθα αυτό που λέμε καταιγισμό ιδεών – εικόνων που τις κατέγραψα στο χαρτί σαν μια άσκηση αυτόματης γραφής και η μουσική μπήκε πολύ εύκολα αργότερα. Τα παιδιά έγιναν πατημένες τσίχλες, έχω μια εμμονή με τη δυσκολία της παιδικής ηλικίας που πιστεύω πως έτσι κι αλλιώς είναι τέτοια, σε κάθε οικογενειακή κατάσταση. Στο τέλος άφησα την κιθάρα μόνη της σε μια μακριά ονειρώδη φράση να συμπληρώσει τα ανείπωτα.

Τίτλος: Πατημένες τσίχλες
Στίχοι-Μουσική: Πέτρος Θεοτοκάτος
Δίσκος: Η ελευθερία δεν νικιέται (1999)

Το βίντεο είναι μια ιδέα και δημιουργία του ιστότοπου...

  Ο τρίτος μου δίσκος («Τα όνειρα του μικρού ψαριού»), είχε το concept με τα μεταλλαγμένα παιδιά που έστειλαν οι γήινοι στον Άρη να δουλέψουν στη μυστική αποστολή «Terra Forming», της μετατροπής δηλαδή του πλανήτη σε κατοικήσιμο περιβάλλον για τους ανθρώπους.

Ο ρόλος των media, λοιπόν, εδώ κάτω στη γη είναι το θέμα του κομματιού, απλές σκέψεις που όλοι κάνουμε για την τηλεόραση και τη δολοφονική της επιρροή.

Βεβαίως είχα και την τύχη να γνωρίσω κάνα δυο τέτοιους τηλεορασάνθρωπους στη ζωή μου, και κατάλαβα αμέσως πόσο άρρωστοι άνθρωποι είναι, πόσο δούλοι του χρήματος, πόσο δολοφόνοι και οι ίδιοι, των συνεργατών και υφισταμένων τους.

Ένα θα σου πω, πριν το meeting, κάποια στελέχη της εταιρίας έπιναν ένα ποτήρι κρασί για να αντέξουν την πίεση και τις προσβολές. Σου μιλάω για άθλιο χώρο. Κάποιοι άλλοι ζητούσαν άδεια, πήγαιναν στην τουαλέτα ξέρναγαν και επέστρεφαν. Όλοι βεβαίως με ηρεμιστικά, αγχολυτικά και άλλα.. Φρικτός χώρος, με Υes Man άτομα, γλύφτες, σπιούνους και ότι άλλο φανταστείς.

Ο στίχος που αγαπώ περισσότερο: «εκείνη τη μέρα οι καλοί άνθρωποι, έκλαψαν για τον εαυτό τους»...

Τίτλος: Τηλεορασάνθρωπος
Στίχοι-Μουσική: Πέτρος Θεοτοκάτος
Δίσκος: Τα όνειρα του μικρού ψαριού (2001)

Το βίντεο μια ιδέα και δημιουργία του ιστότοπου...

Οι εκλογές στη «Δημοκρατία» τους είναι σαν το ζάπινγκ στην τηλεόρασή σου: έχεις την ψευδαίσθηση ότι εσύ επιλέγεις αυτό που θέλεις, αλλά στην πραγματικότητα επιλέγεις κάτι ανάμεσα από αυτά που σου επιβάλλουν εκείνοι.

Συμμετέχοντας σε μια διαδικασία εξαρχής διαστρεβλωμένη (βλ. ρόλο ΜΜΕ) και με προκαθορισμένο αποτέλεσμα (βλ. εκλογικούς παρα-νόμους), δεν κάνεις τίποτα περισσότερο από το να νομιμοποιείς - προ παντός - στη συνείδησή σου, όλο αυτό το ανήθικο «δημοκρατικό τσίρκο» της απίστευτης υποκρισίας, της εκμετάλλευσης και της εκποίησης ανθρώπων και ζωών.

Δεν γνωρίζω «αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο θα ήταν παράνομες», αλλά σίγουρα η Σκέψη και η Πράξη που μπορούν να αλλάξουν τα πάντα, βλέπουμε καθημερινά, με κάθε αφορμή και τρόπο, να περνούν στο «έκνομο περιθώριό» τους...

  Ήταν 1995 χειμώνας, βράδυ σκαλίζοντας στην κιθάρα το ρυθμό από ένα τραγούδι της Tracy Chapman (For my lover) που ακουγόταν πολύ τα προηγούμενα χρόνια. Σκεφτόμουν λοιπόν το κλίμα των στίχων για ένα δικό μου τραγούδι, γιατί στην προκειμένη περίπτωση είχα ρυθμό είχα συγχορδίες, είχα μελωδία όχι όμως στίχους.

Μια ιδέα ήταν η περιγραφή ενός τύπου περιθωριακού σχεδόν ο οποίος σε μια δόση μελαγχολίας συνειδητοποιεί την κατάσταση του, πως δεν έχει που να πάει, είναι μόνος του ε; Όμως δεν απογοητεύεται, σκέφτεται πως μπορεί να ταξιδέψει με το μυαλό του, εκεί που ίσως δεν θα έφταναν ποτέ τα πόδια του. Στα έγκατα της σοβαρότητας, της σκέψης των πραγμάτων όχι για να βρει λύσεις, πως θα μπορούσε άλλωστε;

Αλλά για να αποκτήσει εκείνη την απαραίτητη διάθεση που σε κάνει ήρεμο και γαλήνιο, αποφασισμένο για τη στάση που σου αρμόζει να κρατήσεις σε μια ζωή που πρέπει εσύ να δημιουργήσεις τον εαυτό σου όχι μέσα από τις συναναστροφές αλλά από τη ρεαλισμό και τη συνέπεια στις εσωτερικές σου ανάγκες.

Το κόστος είναι μεγάλο ίσως, αλλά η τραγικότητα που αποκτά ο άνθρωπος του δίνει τη σημασία που του αρμόζει, την ειδική βαρύτητα, τον κάνει στο τέλος να αυτοανακαλύπτεται και να βρίσκει τη χαρά στη δημιουργία.

Τίτλος: Δεν έχει που να πάει
Στίχοι-Μουσική: Πέτρος Θεοτοκάτος
Δίσκος: Το πιστόλι στο πιάτο (1998)

Το βίντεο μια ιδέα και δημιουργία του ιστότοπου...

 Ανοίγω το ραδιόφωνο και για άλλη μια φορά αναρωτιέμαι γιατί να παίζει κομμάτια δίχως ουσία, επαναλαμβανόμενα, χωρίς έμπνευση, χωρίς νόημα και με τόσο εύπεπτο περιορισμένο λεξιλόγιο; Πως γίνεται δισκογραφικές με παραγωγές σκουπίδια να βρίσκουν ακόμα το δρόμο για τα αυτιά των πολλών; Μια κοινωνία που την φορτώνουν με τόσα προβλήματα έχω την εντύπωση ότι έχει αφήσει τη μουσική της παιδεία σε δεύτερο ρόλο, δεν αντιλαμβάνεται όμως ότι η πολιτισμική φθορά είναι μεγάλη.

Η μουσική είναι τρόπος ζωής και έκφρασης. Με τη μουσική ταξιδεύεις, ξεπερνάς πιο εύκολα ένα πρόβλημα και κουβαλάς μέσα σου μια μελωδία ή ένα στίχο. Μέσα στη σκέψη σου ανακατεύονται και τα ακούσματά σου και χωρίς να το ελέγχεις σε κάνουν πιο ήρεμο, πιο επιθετικό, πιο δυνατό, πιο αισιόδοξο και όμως τελικά στην εποχή μας πιο εύκολο, πιο συμβιβασμένο και πιο βουτηγμένο στη σκοτεινή σου άγνοια.

Όταν η μουσική που σου διδάσκει το ραδιόφωνο είναι μια επίδειξη μόδας και υπεροχής, με στίχο των δέκα λέξεων και μουσική χοντροκομμένη και κακοποιημένη, πως εσύ μετά να ξεχωρίσεις το ωραίο; Η μουσική είναι και συνήθεια, θέλει χρόνο για να την κατανοήσεις να την νιώσεις, θέλει χρόνο να τη συνδυάσεις με στιγμές σου καθημερινές και να γίνει κομμάτι της ζωής σου που σου δίνει χαρακτήρα και στήριγμα πάντα όταν το ζητήσεις.


Τι ζητάς πάλι εδώ, Μάνο;
- Θέλω πελάτη.
- Χωρίς Πυξίδα;
- Μου φτάνει να κοιτάζω Την οθόνη τ’ ουρανού.
- Πιστεύεις αλήθεια ότι Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ;
- Υπάρχει σίγουρα Η εικόνα του χειμώνα.
- Κι Ακόμα τίποτα δεν είδες, αδερφέ.
- Το ξέρω. Κρατάω όμως αυτή εδώ τη Φαλτσέτα και θυμάμαι
Μια βραδιά στο Λεβερκούζεν κι εκείνο το παράξενο Λιμάνι του Άμστερνταμ.
- Όμως Κάνε κάτι και για ‘σένα, ρε φίλε.
Έι μαν κοίτα μπροστά κι άσε τους άλλους.
- Πήρε να νυχτώνει, Το σαξόφωνο βυθίστηκε στον ύπνο και σταμάτησε.
- Έχεις δίκιο, Βράδιασε, τα ξαναλέμε.

Γεια χαρά, Μάνο...

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood