Φέρνω και ξαναφέρνω στο μυαλό
την τελευταία σου εικόνα πριν φύγεις.
Τη στιγμή πριν με αφήσεις.
Προσπαθώ να σε κρατήσω ζωντανό.
Προσπαθώ να παγώσω την ώρα
να μείνει η εικόνα σου σε αυτό το κενό της ώρας.
Φέρνω και ξαναφέρνω την εικόνα σου στο μυαλό.
Σε επαναλαμβανόμενο replay σε παγώνω

…Στην καρδιά σου βάλαν' φρένα,
το μυαλό σου παίρνει βύσμα,
για χιλιάδες σαν εσένα
θα αρκέσει μία πρίζα…

Μπαταρία - Νικόλας Άσιμος

  Η ιαπωνική πολυεθνική εταιρεία «Softbank» σε συνεργασία με την γαλλική εταιρεία «Aldebaran Robotics», κατασκεύασε ένα ακόμη ρομπότ με τεχνητή νοημοσύνη, που είναι σε θέση να αντιλαμβάνεται το 70% όσων του λέει ένας άνθρωπος. Ανταποκρίνεται στα ανθρώπινα συναισθήματα και τα καταλαβαίνει, όπως ισχυρίζονται οι εκπρόσωποι της εταιρείας, εκφράζοντας ασεβείς πόθους.

Το νέο ρομπότ, ονόματι «Pepper» (Πιπέρι), έχει κυρίως προορισμό να επανδρώσει - ή μάλλον να ρομποτοποιήσει - πολλά καταστήματα, αρχής γενομένης απ’ την ίδια την εταιρεία και τα καταστήματά της στην Ιαπωνία. Με μια σύγχρονη «μηχανή συναισθημάτων» μπορεί να αποθηκεύει και να χρησιμοποιεί ανθρώπινα συναισθήματα, καθώς είναι σε θέση να τα αναγνωρίζει. Σύμφωνα με τις παραπάνω περιγραφές, δηλαδή, φαίνεται ν’ αντιγράφει και να μιμείται απλώς ανθρώπινες συμπεριφορές και εκφράσεις.

Η αξία του, που θα ξεπερνά τα 2.000 δολάρια, είναι… ανυπολόγιστη, αφού, σύμφωνα με τους κατασκευαστές του, θα επικοινωνεί όπως οι φίλοι κι οι συγγενείς με τον άνθρωπο. Από τη στιγμή μάλιστα που σε πολλά μέρη του κόσμου και ιδιαίτερα στην Ιαπωνία ο πληθυσμός γερνάει, αλλά χωρίς να διδάσκεται, η ζήτηση για τα ρομπότ αναμένεται να αυξηθεί ακόμη περισσότερο. Η αύξηση αυτή αναμένεται να προέλθει όχι μόνο από τις επιχειρήσεις που επιθυμούν να αντισταθμίσει την έλλειψη εργατικού δυναμικού και την αύξηση του μισθολογικού κόστους, αλλά και από τα νοικοκυριά, που αναζητούν μια εναλλακτική λύση για την πληρωμή των εργαζομένων φροντίδας για τα ηλικιωμένα μέλη τους.

  «Όταν διασχίζετε το δρόμο πρέπει να προσέχετε πολύ, εξηγούσε σε μια ομάδα μαθητών ο Κολομβιανός εκπαιδευτικός Γκουστάβο Γουίλτσες.

- Ακόμα κι αν το φανάρι είναι πράσινο, ποτέ να μην περνάτε το δρόμο, χωρίς να κοιτάξετε πρώτα δεξιά αριστερά.

Ο Γουίλτσες διηγήθηκε στα παιδιά ότι κάποτε τον είχε χτυπήσει ένα αυτοκίνητο και τον είχε αφήσει πεσμένο μέσα στη μέση του δρόμου. Ξαναζώντας την τραγωδία που παραλίγο να του στοιχίσει τη ζωή, ο Γουίλτσες σκυθρώπιασε. Τα παιδιά όμως άρχισαν τις ερωτήσεις:

- Τι μάρκα ήταν το αυτοκίνητο, κύριε; Είχε κλιματισμό; Είχε ηλεκτρική ανοιγόμενη σκεπή; Είχε φανούς ομίχλης; Πόσους κυλίνδρους είχε ο κινητήρας του;».

Εντουάρντο Γκαλεάνο, Παιδικός κόσμος (απ' το Ένας κόσμος ανάποδα)

Τα παιδιά, όταν μεγαλώνουν, έχουν μαζί τους ένα σακούλι, σαν αυτό που είχαν οι κυνικοί. Δε λείπει από μέσα ούτε η ειρωνεία ούτε η πίεση ούτε ο πόλεμος, που μάζεψαν μέσα του από νωρίς. Κι όταν τα παιδιά έγιναν οι μεγάλοι, εκπροσώπησαν επάξια τα αποκτήματά τους, που τους τα 'δωσαν από μικρά οι δικοί τους γονείς κι οι γονείς των γονιών τους.

Το σακούλι μεγαλώνει και μεγαλώνει. Και όταν έρχεται η ώρα να βγάλουμε από μέσα του κάτι, για να το προσφέρουμε στον κόσμο, στέκουμε σκεφτικοί, αποσβολωμένοι. Τώρα, τι έχει εδώ μέσα που να αξίζει να δώσουμε; Τι μάθαμε και τι πήραμε εμείς; Να το πετάξουμε διστάζουμε και φοβόμαστε∙ μια ζωή το φορτώναμε. Να το μοιραστούμε αδύνατο∙ γεμάτο πενία και αθλιότητα, που έμαθε να χωράει στην τσέπη μας.

  «Το πτώμα μιας 66χρονης Γερμανίδας, η οποία είχε πεθάνει πριν από 6 μήνες και πλέον, βρέθηκε μέσα στο διαμέρισμα όπου διέμενε, μπροστά σε μια τηλεοπτική συσκευή που βρισκόταν ακόμη σε λειτουργία.

Η γυναίκα πέθανε από φυσικά αίτια, φορώντας ένα νυχτικό και βλέποντας τηλεόραση. Υπήρχε ένα έντυπο με τα τηλεοπτικά προγράμματα του Σεπτεμβρίου πλάι της»…

  Ποιος είναι πιο οδυνηρός θάνατος; Ο βιολογικά οριστικός ή ο ψυχικά διαρκής; Πόσοι θάνατοι επέρχονται καθημερινά μπροστά στην τηλεόραση; Πόσα πεθαμένα δευτερόλεπτα σκέψης, δημιουργίας, έκφρασης, σωριάζονται πάνω στον καναπέ μας;

Πόσα μονταρισμένα συναισθήματα βιώνουμε με πρόγραμμα, του Σεπτεμβρίου, του Οκτωβρίου, του χειμώνα μας ολόκληρου; Συγκίνηση, χαρά, ηδονή, όλα στη συσκευασία κατάλληλης εικόνας και μουσικής υπόκρουσης. Όλα μέσα μας μα τόσο μακριά μας. Όλα τόσο τεχνητά αληθινά.

Πουλάνε δάκρυα και τα καταναλώνουμε. Πουλάνε γέλιο και το καταναλώνουμε. Πουλάνε οργή και την καταναλώνουμε. Γιατί; Δεν μας αρκούν τα συναισθήματα του περιβάλλοντός μας; Κι αν δεν μας αρκούν, τι κάνουμε γι' αυτό;

Για να αισθανθείς, χρειάζεται να αφεθείς. Να βγεις απ' την ασφάλεια της ψυχικής απραξίας, να ρισκάρεις και να αντιμετωπίσεις. Θυμόμαστε πότε το κάναμε τελευταία φορά; Πόσο δύσκολο ήταν; Σίγουρα, πάντως, πολύ λιγότερο εύκολο από το χωρίς προσωπική ευθύνη ζάπινγκ των συναισθημάτων μας...

  Υ.Γ: Έχετε σκεφτεί ποτέ τη δική μας εικόνα στον καναπέ; Τι μπορεί να... βλέπει η τηλεόρασή μας όταν καθόμαστε απέναντί της;

Έλεγχε πάντα από πριν πόσο διαρκούσε η ταινία που θα έβλεπε.
Και σταματούσε να τη βλέπει γύρω στο δεκάλεπτο πριν τελειώσει.
Αν ήταν σινεμά έφευγε, αν την έβλεπε σπίτι έφευγε κι απ' αυτό.
Έτσι· για να φεύγει.
Έτσι· γιατί για κάτι πρέπει να ξεχωρίζει κανείς.
Ήταν έφηβος όταν είδε για τελευταία φορά ταινία ως το τέλος της.
Έκτοτε είχε να επαίρεται
πως είχε δει χιλιάδες ταινίες
αλλά κυρίως
πως του έλειπαν χιλιάδες τελευταία δεκάλεπτα.
Με όλη αυτή την εκκρεμότητα
να σωρεύεται στους ώμους του ταινία την ταινία,
περπατούσε έξω από τα σινεμά ή έξω από το σπίτι του
και προσπαθούσε να φανταστεί
τι να γινόταν άραγε στο τέλος
της δικής του ζωής
που άλλη άξια λόγου ιδιαιτερότητα
δεν είναι να πεις πως είχε.

Από old-boy.blogspot.gr.

* Ευχαριστώ τη «Β.» για το υπέροχο σκίτσο.

  Μόλις χθες πληροφορήθηκα, ότι σε κατάστημα καλλυντικών διανέμεται συμβουλευτικά στις γυναίκες πελάτισσες ο «Οδηγός ομορφιάς». Αλίμονο σ' όσες τον αγνοούσαν μέχρι σήμερα και σ' όσες συνεχίζουν να τον αγνοούν, που ανίδεες ή πλανεμένες, θα συνεχίζουν να πορεύονται στα «μονοπάτια της ασχήμιας»…

  Δεν ξέρω αν όσα δείχνει στο πρώτα της είκοσι δευτερόλεπτα αυτή η διαφήμιση είναι αυθεντικά ή όχι. Για τέτοια τα προβάλλουν και εκ πρώτης όψεως τέτοια μοιάζουν να είναι, αλλά ακόμα και να μην είναι, ακόμα και να είναι σκηνοθετημένο το σκηνικό ή να πρόκειται για ηθοποιούς, η χυδαιότητα παραμένει ίδια κι απαράλλακτη:

η εργασιακή ανασφάλεια και ο τρόμος των κακών ειδήσεων, της απόλυσης ή της μείωσης μισθών ή της οποιασδήποτε άλλης βλαπτικής μεταβολής των εργασιακών συνθηκών, ως πρώτη ύλη διαφήμισης.

Η ανησυχία πριν την ανακοίνωση, τα φοβισμένα βλέμματα κατά τη διάρκειά της, το ξέσπασμα ανακούφισης αμέσως μετά: λύτρωση, δεν με διώξανε, το κακό δεν ήρθε, όλα ήταν μια φάρσα στυλ Μπονάτσου και Μαστοράκη, αντίθετα πάμε και για καλαμαράκια, να 'σαι καλά αφεντικό, να 'σαι καλά αφεντικό. Έτσι άλλαξε η Ελλάδα την τελευταία τετραετία, αυτό ήταν η επιτομή των διαρθρωτικών αλλαγών της, εκεί συνέκλιναν κι οδηγούσαν όλα, στην μετατροπή των εργασιακών σχέσεων σε αυτό ακριβώς το σκηνικό, στην εγκαθίδρυση αυτού του νέου μοντέλου εργασιακών σχέσεων.

Προσπαθώ να συνηθίσω τα δυνατά γέλια της υποκρισίας.
Τον καθωσπρεπισμό και την υποτακτικότητα.
Τον μικροαστισμό και την ιδιωτεία.

Την προχειρότητα και την πονηριά της αβλεψίας.
Το εύκολο και το απαραίτητα χρηματικά προσοδοφόρο.

Την ημιμάθεια, την επιμονή και τη φασαρία των στρατιωτών της.
Την επιτηδευμένη και την ανεπιτήδευτη ανοησία.

Την ηθελημένη ή αθέλητη ανικανότητα να βλέπεις κάτι διαφορετικό πέρα από αυτό που (θες να) πιστεύεις.
Τις συζητήσεις που δεν περιέχουν προσωπική ευθύνη και τις επιτακτικές νουθεσίες.

Την ιδιοτέλεια πίσω από κάθε «καλή» πράξη.
Την καχυποψία απέναντι στα όμορφα λόγια.

Την αυτολογοκριμένη συναισθηματική έκφραση ανάλογα με την ηλικία, το φύλο και την ιδιότητα του άλλου, και όχι απλά, ξεκάθαρα και ουσιαστικά, βάσει της ανάγκης της ανθρώπινης φύσης να αισθάνεται και να εκδηλώνεται. Ελεύθερα.

Προσπαθώ να συνηθίσω.
Βρίσκομαι πάντα στο ίδιο σημείο σιωπηλής αδυναμίας να τα καταφέρω.

Σχολείο χωρίς τέχνη = στειρότητα και μονολιθικότητα.

Εκπαίδευση χωρίς ελευθερία ανάπτυξης της σκέψης και ελευθερία έκφρασης = μια θρησκευτικού τύπου ασφυξία.

Κοινωνία χωρίς όραμα, κοινωνικές ευαισθησίες, αλληλεγγύη και αντανακλαστικά και, συγχρόνως, γεμάτη πανικό και πεσιμισμό = απονέκρωση και αποτροπιαστικός εξανδραποδισμός.

Οικονομία χωρίς να λαβαίνει υπόψη τον ανθρώπινο παράγοντα = απανθρωπιά και παραλογισμός.

Μισθωτή «εργασία» χωρίς χαρά και αίσθηση δημιουργίας ή, έστω, ανάλογη του παραγόμενου έργου και του απαιτούμενου χρόνου αμοιβή = δουλειά! Δηλαδή δουλεία.

Διανόηση χωρίς εντιμότητα και ειλικρίνεια προθέσεων = στρατευμένη εκπόρνευση.

Γνώση και «ηθικές αξίες» χωρίς στοχαστικότητα, βιωματικότητα, εξαργύρωση στην πράξη και σεβασμό στη φύση του ανθρώπου και στη Φύση = γελοία φαντασίωση κι επικίνδυνα καταστροφική υπουλία.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood