Μια μέρα μπορεί και να κατορθώσουμε να γράφουμε έτσι, ώστε να μην περισσεύει ούτε μια λέξη.

Μια μέρα μπορεί και να κατορθώσουμε να αμαρτήσουμε έτσι, ώστε να μην κοκκινίζει ούτε μια έξη.

Μια μέρα μπορεί και να κατορθώσουμε να κοιτάμε προς τα πάνω έτσι,
ώστε να καίμε τις ομπρέλες μας ελάχιστα πριν βρέξει.

Μια μέρα μπορεί και να κατορθώσουμε να ευτυχήσουμε έτσι,
ώστε ο εαυτός μας να θέλει πια να το αντέξει.

Μια μέρα μπορεί και να κατορθώσουμε να αντέχουμε έτσι,
ωσάν απ' το κείμενο της ζωής μας να μην περίσσεψε λέξη.

Από old-boy.blogspot.gr.

  Ο Έρικ Ραβέλο είναι ένας Κουβανός γλύπτης, ζωγράφος και γενικότερα ένας καλλιτέχνης των σύγχρονων πολυμέσων, η δουλειά του οποίου εκτίθεται σε διεθνές επίπεδο. Στα πλαίσια αυτά και η συγκλονιστική σειρά φωτογραφιών του 2012, «Los Intocables» (Οι άθικτοι), με σύνθημα «τα δικαιώματα των παιδιών πρέπει να προστατεύονται».

Η παιδεραστία στο Βατικανό

  «Στην κοινωνία της πληροφορικής κανένας δεν σκέφτεται. Προβλέπουμε ότι θα καταργηθεί το χαρτί, εκείνο όμως που καταργείται είναι η σκέψη». Michael Crichton (συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας)

Μέσα στο επόμενο διάστημα θα κυκλοφορήσουν και εδώ οι νέες παιχνιδομηχανές (videogames). Μεγάλη υπόθεση για κάποιους, ακόμη και σε χρόνια δύσκολα σαν τα σημερινά. Τι κι αν λείπει ο άρτος απ' το τραπέζι μας; Το θέαμα όμως όχι. Μπορεί η ζωή μας να υποβαθμίζεται, οι παιχνιδομηχανές μας όμως αναβαθμίζονται σε δυσθεώρητα επίπεδα. Η υπέρ-υψηλή ανάλυση της εικόνας στις οθόνες μας (1080 p High Definition) δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή καν απ' το ανθρώπινο μάτι, το ξεπερνά· αυτή είναι η τεχνολογία του παρόντος.

  Τέτοιες μέρες οι άνθρωποι ερχόμαστε πιο κοντά. Το κλίμα είναι εορταστικό, χαρούμενο, η διάθεση πιο ανάλαφρη και με έναν τρόπο, κάπως «μαγικό», τα προβλήματα της καθημερινότητας αφήνονται για λίγο πίσω…

Και άπαντες καταλήγουμε σε μια ευχή. «Τη νέα χρονιά να είμαστε καλύτεροι άνθρωποι». Μια ευχή χιλιοειπωμένη και πράγματι όμορφη. Ποιος δεν θα ήθελε, άλλωστε, να γίνει καλύτερος… Τι θα πει, όμως, πραγματικά να είμαστε καλύτεροι άνθρωποι; Πως ορίζουμε την «έννοια» και τι είναι αυτό που θα μας κάνει «καλύτερους»; Διότι ωραίες οι ευχές, αλλά ωραιότερες οι πράξεις…

- Αν «καλύτερος άνθρωπος» είναι ο νοικοκύρης που προσπαθεί να τα έχει όλα λυμένα στην οικογενειακό του βίο, παλεύοντας καθημερινά με νύχια και με δόντια, αλλά δεν τον νοιάζουν τα άλλα «νοικοκυριά», ας μείνουμε «παλιάνθρωποι».

- Αν «καλύτερος άνθρωπος» είναι αυτός ο οποίος δεν θέλει να ασχολείται με τα κοινά γιατί «που να βάζει, τώρα, μπελάδες στο κεφάλι του», αλλά η ζωή του κυλάει ειρηνικά και τακτοποιημένα, καθ' ότι δεν προκαλεί στην καθημερινότητά του, ας μείνουμε «αλήτες».

  «Βρες το tablet που σου ταιριάζει», με προτρέπει η διαφήμιση. Άγχομαι· κάπου εκεί έξω υπάρχει μια οθόνη που μου ταιριάζει και περιμένει να την αποκτήσω! Να γίνουμε αυτοκόλλητοι σύντροφοι παντού: στην παραλία, στην καφετέρια, στο λεωφορείο, στον καναπέ και στο κρεβάτι. Να μη χάνω ούτε ψηφίδα ενημέρωσης, να βρίσκομαι συνέχεια με τους φανταστικούς ηλεκτρονικούς μου φίλους, ν’ απαθανατίζω και να δημοσιοποιώ τις ωραίες μου στιγμές την ώρα που συμβαίνουν, να υπάρχω και να προσδιορίζομαι μέσα απ’ αυτήν και να σκέφτομαι ότι με ταΐζει!

  Οι γιορτές των Χριστουγέννων πλησιάζουν. Οι δρόμοι γεμίζουν κατά χιλιάδες, ο ένας σκοντάφτει στον άλλο, τα χέρια κοκκινίζουν από τα λεπτά σχοινάκια των τσαντών που όλο και αυξάνονται. Ένα διάχυτο κλίμα ευτυχίας επικρατεί στην πόλη, σαν να ανοίγει μια παρένθεση στην αθλιότητα της καθημερινότητάς μας. Τι πραγματικά όμως κρύβεται πίσω από αυτόν τον τεχνητό μανδύα ευημερίας και χαράς;

Ένα ντοκιμαντέρ για τις γιορτές των Χριστουγέννων: τον καταναλωτισμό και τις επιπτώσεις του σε φύση και ανθρώπους, την εμπορευματοποίηση και την υποκρισία των χριστουγεννιάτικων φιλανθρωπιών. Το ντοκιμαντέρ αυτό δημιουργήθηκε από μαθητές και παρουσιάστηκε πρώτη φορά σε λύκειο της Κέρκυρας στις 23.12.10.

  Καθημερινές παρελάσεις, πρότυπα και εικόνες, συνθέτουν νεκρή πραγματικότητα, όπου όλοι γύρω μας παίρνουν μια τροπή εξωπραγματική και ψεύτικη, απομακρύνοντάς μας από κάθε τι ουσιώδες και αυθεντικό. Πρέπει να φοράμε τα προσωπεία εκείνα που αρμόζουν στις κατάλληλες περιστάσεις, φοβούμενοι να δείξουμε τι αληθινά αισθανόμαστε, σκεφτόμενοι πως θ' αντιμετωπιστούμε.

Η δημιουργικότητα όλο και ολισθαίνει και η άμεση επικοινωνία όλο και περιορίζεται. Άλλωστε το θέαμα πρέπει να χειραγωγεί και να χαλιναγωγεί τις αληθινές επιθυμίες και ανάγκες μας, μετατρέποντάς μας σε ιλουστρασιόν καλοκουρδισμένα κοπάδια ρομποτοποιημένων υπάρξεων.

Πέρα απ' την επικοινωνία διαφημιστικών σλόγκαν και τα προσωπεία-κουστούμια που μας ντύνουν, σαν γυαλιστερές φιγούρες σ' ένα ακινητοποιημένο καρτ-ποστάλ τοπίο, να προτάξουμε τις αληθινές και αυθεντικές μας επιθυμίες, κόντρα σε κάθε τι ψεύτικο που μας υποτάσσει. Να διαλύσουμε την απαστράπτουσα και φωταγωγημένη μιζέρια που η εξουσία μας επιβάλλει.

Κείμενο κολλημένο σε καρτοτηλέφωνο γύρω στο 2006.

- Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποιά θα ήταν αυτή η σκηνή;

Στα «Φτερά του έρωτα» είναι η σκηνή που τρώει στο κεφάλι τη ρομφαία ο πρωταγωνιστής και ξεκινάει το ταξίδι της ανακάλυψης του άλλου εγώ. Χαμογελαστός και ενθουσιώδης!!

- Γιατί αποδημούν τα πουλιά;

Για να συναντήσουν το μαγικό μέρος που θα τα μαγέψει, θα τα μετατρέψει σε πουλιά του Χίτσκοκ για να εκδικηθούν τους κακούς ανθρώπους...

- Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιό σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;

Αγαλματίδιο προτιμώ, αφιέρωμα επάνω στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, να χαζεύω τις ορδές των κουρασμένων νυσταγμένων διαδηλωτών…

- Πώς γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;

Οι χαραμάδες αυθαίρετα εμφανίστηκαν το 2000 π.χ. και έκτοτε παραβιάζονται συστηματικά από τα εξεγερμένα φωτόνια…

  Σε αγαπώ, σε προσέχω, μη σε πληγώσω, μη σε θλίψω, δεν τα καταφέρνω πάντοτε, προσπαθώ να είμαι ειλικρινής μαζί σου όσο γίνεται, όσο μπορείς να αντέξεις, να αντέξω. Τρέμω τη στιγμή που θα χωρίσουμε, που θα πρέπει να χάσουμε την καθημερινή μας επαφή, που θα επιστρέψω στο χάος, μικρός νάνος, Πήτερ Παν. Πάντα έχει φεγγάρι από πάνω μας όταν επιστρέφουμε με το ποδήλατο από τη βόλτα, πάντα το κοιτάμε, πόσο είναι, πως ξαπλώνει στον ουρανό ή αν στέκεται όρθιο κουτσό, τι χρώμα έχει, πότε χάνεται, πότε γεμίζει.

Τρέχουν οι μέρες. Η ταχύτητα είναι τρομερός λήθαργος, δεν βλέπω τίποτα, περνούν μέρες που δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει, ξάφνου ένας τρελός μαχαιρώνει ένα παιδί, ο κόσμος πνίγεται από τα καπνογόνα, η τάξη, ο λήθαργος, η αναπηρία αρρωσταίνουν, ανακαλύπτουν απότομα τους εγκληματίες της Χ.Α. ανακαλύπτουν την κοινή λογική, κι ο κόσμος δακρύζει μετά.

Εμείς δακρύσαμε από την αρχή, δεν παίξαμε με το φασισμό, κρατήσαμε το δικαίωμα να αναζητήσουμε την ελευθερία για τη σκέψη, την αγάπη για την καλή ζωή, κι όχι τα εμπορεύματα. Πολλές φορές χαθήκαμε, μάθαμε ο καθένας μόνος του αλλά όμορφα χωρίς μοναξιά. Περπατήσαμε στους δρόμους με τα αποβράσματα να μας σημαδεύουν, το κεφάλι ψηλά, γρήγορο βήμα, ο φόβος δεν χωρούσε μέσα μας η δεν τον πιστέψαμε ποτέ αρκετά. Ούτε και τώρα.

Δεν υπάρχουν εκπλήξεις πια, όλα βάσει σχεδίου οδεύουν στην απανθρωποποίηση. Αντίσταση, στα ψέματα των δημοσιογράφων της εξουσίας, στο μίσος που εξαπολύεται από παντού. Αποφάσεις χρειαζόμαστε, αυστηρή τήρηση των προσωπικών συμφωνιών με τους εαυτούς, έρωτα με την ομορφιά, πολλά φεγγάρια επάνω και μέσα μας, πανσελήνους και νεογέννητα σύμπαντα. Ας κλείσει η ρημάδα η τηλεόραση κι ας παίξει η μουσική, σ' ένα όνειρο κάποτε βρεθήκαμε οι φίλοι γύρω-γύρω και μιλάγαμε με μελωδίες σαν προϊστορικά ξωτικά ή σαν τους ανθρώπους του μέλλοντος…

Από petrostheotokatos.blogspot.gr.

  Γιατί άραγε φωτογραφίζουμε; Γιατί με τόσο πάθος θέλουμε να αποθανατίσουμε την στιγμή; Αφού όλοι λένε ζήσε την στιγμή, γιατί εμείς θέλουμε την στιγμή φωτογραφία; 6 από του πιο αγαπημένους μου Έλληνες/νίδες φωτογράφους κλήθηκαν να απαντήσουν στην ερώτηση του τίτλου.

«Γιατί όχι?» Χαράλαμπος Κυδωνάκης (dirty harrry) Flickr | site

«Ίσως γιατί ο κόσμος μοιάζει πιο όμορφος μέσα από μία φωτογραφία». Μιχάλης Κουλιέρης Flickr

«Φωτογραφίζουμε γιατί είναι ένας ωραίος τρόπος να ξεκινάς μία ιστορία, την οποία στη συνέχεια ο καθένας θα διηγηθεί όπως θέλει στο κεφάλι του». 612gr Flickr | blog

«Γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς». Μαρία Καππάτου Flickr

«Φωτογραφίζω γιατί μέσω της φωτογραφίας γνώρισα ένα κόσμο διαφορετικό και δεν μπορώ πλέον μακριά του». Δημήτρης Μακρυγιαννάκης (ngravity) Flickr

«Φωτογραφίζω κυρίως για να κρατήσω την στιγμή και να την ξαναζώ κατά βούληση!» Γιάννης Δ. Καρνεσσιώτης (aster-oid) Flickr | blog

Όπως στη λογοτεχνία προσπαθούμε να βγάλουμε από τη σιωπή φωνή, έτσι και στη φωτογραφία. Προσπαθούμε από το τίποτα να βγάλουμε κάτι.

Από updot.gr.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood