Ξέρεις τι σημαίνει λύπη, γι' αυτό ξέρεις να γελάς.
Ξέρεις τι σημαίνει πόνος, γι' αυτό ξέρεις να κρατάς.
Ξέρεις τι σημαίνει μίσος, γι' αυτό ξέρεις ν' αγαπάς.
Ξέρεις τι σημαίνει ψέμα, γι' αυτό αλήθειες κουβαλάς.

Ξέρεις τι σημαίνει φόβος, γι' αυτό θες να προχωράς.
Ξέρεις τι σημαίνει δρόμος, γι' αυτό θες να σταματάς.
Ξέρεις τι σημαίνει χρόνος, γι' αυτό θες να μη μετράς.
Ξέρεις τι σημαίνει γνώση, γι' αυτό θέλεις να ρωτάς.

Ξέρεις τι σημαίνει μόνος, γι' αυτό δεν ξέρεις αν θέλεις να σιωπάς...

  Πέφτει ο ήλιος, τα σαράκια μου ξυπνάνε, αρχίζουν να δέρνονται στις φλέβες. Αρπάζουν μολύβια, θα χτυπήσουν πληκτρολόγια, φτάνουν στα μάτια, βλέπουν αλλιώς… [ ...κρτς... ]

Και νοιώθω πάλι αυτή την αβεβαιότητα ακεραιότητας, έχοντας αποδεχτεί αυτό που ονομάζουν απόκλιση, ως κλίση μέσα μου, γιατί αποφάσισα κάποτε να μην ανήκω πουθενά, σε καμία ομάδα, ούτε στην οικογένεια να ανήκω, να αγαπώ από μακριά την πατρίδα, και να 'χω για πατρίδα πρώτη, τις καλές μουσικές, την τέχνη, την ειλικρίνεια, το ψέμα του δρόμου. Να αγαπώ τα παραμύθια τόσο που η πραγματικότητα να φαντάζει θάνατος.

Κι έτσι βλαμμένος να γυρίζω στις εμμονές μου: Πώς δεν ανατινάζονται οι νευρώνες μου; Πώς δεν άλλαξε ακόμη ο κόσμος; Πώς η γενιά Χ αδιαφόρησε για καριέρες και ιεραρχίες; Κατά αυτόν τον τρόπο η εαυτοκίνηση ως καλλιτεχνική, θα έπρεπε να επαναπροσδιορίζεται κάθε μέρα, ανάλογα με την απόσταση που παίρνει κανείς από αυτό που του δίνεται (…). [ Μπιιγκ πουφ... ]

Ώρα να φεύγω... Ώρα για μουσική, ώρα για γράψιμο, ώρα δική μου, ώρα παντοτινή, με αληθινές γυναίκες, αληθινά όργανα, με θόρυβο και ταραγμένη καρδιά, εκεί χτυπάει η δημιουργία, στην καρδιά, γιατί αυτή παίρνει τις καλές αποφάσεις, αυτή με μεγαλώνει σωστά, με κάνει τόσο ανοιχτό και καλόβολο όσο χρειάζεται αυτή η στεγνή εποχή για να έχω καβάντζα ευαισθησία, να τη μετασχηματίσω σε αγώνα, σε αντίσταση, όνειρο και αγάπη, σε ότι θέλω ρε παιδί μου... [ Άδειοι οι δρόμοι... ]

* Τα αποσπάσματα είναι επιλογή του ιστότοπου. Όλα τα κείμενα καθώς και τα νέα για τις εμφανίσεις του Πέτρου Θεοτοκάτου στο προσωπικό του blog: petrostheotokatos.blogspot.gr.

- Μη γράφεις περιττά πράγματα.
- Μη γράφεις για να εκφραστείς, για να πεις τον πόνο σου ή την άποψή σου για τη ζωή και τον κόσμο. Η λογοτεχνία είναι προσωπική αλλά όχι ιδιωτική υπόθεση.
- Ο πάσχων άνθρωπος, ο άνθρωπος που δοκιμάζεται: η μεγάλη σου έγνοια.
- Η δουλειά σου δεν είναι να αναπαριστάς ή να σχολιάζεις την πραγματικότητα, αλλά να δημιουργείς νέες πραγματικότητες, γράφοντας με αιμοφόρες λέξεις, λέξεις που αν τις κόψεις θα τρέξουν αίμα.
- Μην αφήνεις τίποτα στην τύχη, ούτε ένα κόμμα, ούτε μια τελεία. Θυμήσου ότι, πάνω απ’ όλα, οφείλεις να είσαι τεχνίτης των λέξεων και των σημείων στίξης.

* * *

- Εξάσκησε το βλέμμα σου για να καταγράφει την παραμικρή λεπτομέρεια. Η λεπτομέρεια είναι η ζωογόνος δύναμη της λογοτεχνίας.
- Θυμήσου τι είπε ο Τσέχοφ: η λογοτεχνία πρέπει να γίνεται κατανοητή αμέσως, σε δευτερόλεπτα.
- Θυμήσου τι είπε ο Φροστ: ο αυτί είναι ο μόνος αληθινός συγγραφέας και ο μόνος αληθινός αναγνώστης.
- Να μη νιώθεις δέος, ούτε λαγνεία για τις λέξεις. Αρκεί να τις αγαπάς.
- Να τρίβεσαι με τις λέξεις. Να παίζεις με τις λέξεις. Να τις βλέπεις, να τις αγγίζεις, να τις γεύεσαι, να τις μυρίζεις - και, κυρίως, να τις ακούς. Οι λέξεις είναι πλάσματα ζωντανά, όχι εκθέματα σε μουσείο.

Βράχος και Σύννεφο.
Χρόνος και Αυτοσεβασμός.
Ομορφιά και Προσπάθεια.

www.aksioprepeiakantoxh.com

«Αγαπώ», «Συγνώμη», «Ευχαριστώ».
Πόσες φορές ακούσαμε αυτές τις λέξεις;
Πόσες φορές τις είπαμε;
Πόσες φορές διστάσαμε λίγο πριν
τις ακούσουμε με τη δική μας φωνή;

Αν οι άνθρωποι ήταν τα λόγια τους,
τότε θα χρειαζόταν ο καθένας
έναν ολόκληρο πλανήτη,
μόνο για να μπορεί να αναπνεύσει.
Λόγια εύκολα, λόγια πολλά, λόγια μεγάλα.

Κι αν σταματούσαμε να μιλάμε τόσο
κι αποφασίζαμε να εκφραστούμε;
Με τα μάτια; Με τα χέρια; Με το σώμα;
Πώς θα λέγαμε «Αγαπώ»; «Συγνώμη»; «Ευχαριστώ»;

Κι αν αποφασίζαμε να μιλήσουμε με πράξεις;
«Αγαπώ»; «Συγνώμη»; «Ευχαριστώ»;
Με πράξεις…

  Λιγόστεψαν τα παγκάκια για τους ερωτευμένους και τους ονειροπόλους ποιητές σε αυτή την πόλη. Δεν βρίσκουν τόπο να σταθούν πια οι στίχοι και οι όρκοι. Απόκληροι και άστεγοι, πένητες και φυγάδες κατέλαβαν τις θέσεις στάθμευσης των μοσχαναθρεμμένων οπισθίων μας.

Εκεί που κάποτε χαράζαμε καρδιές κι ονόματα τώρα κάποιος ανέστιος κοιμάται. Εκεί που κάποτε ανταμώναμε τον έρωτα τώρα κάποιος την πείνα βάζει προσκεφάλι. Κατειλημμένα τα παγκάκια μας από περιττές υπάρξεις που κάθε φορά που σηκώνονται αφήνουν πίσω τους μια ενοχλητική ιστορία για να καθίσει επάνω τους ο επόμενος. Μια ιστορία γεμάτη αγκάθια που τσιμπάνε και ματώνουν σε ένα παγκάκι που βρυχάται.

Κάτσε και μάτωσε. Κάτσε πάνω στους εφιάλτες και αφουγκράσου. Πάρε τον βρυχηθμό και κάνε τον στίχο. Χάραξέ τον πάνω στο παγκάκι για να τον βρει ο επόμενος. Κι εγώ σε αυτή την ποίηση θα υποκλιθώ και όχι στα βραβεία σου. Εκεί σε θέλω. Σε ένα παγκάκι που βρυχάται. [ left.gr ]

«Δεν ασχολούμαι με αυτό, δεν θα κόψετε την αλυσίδα».

Έτσι αλλάζει ο κόσμος. Έτσι και μόνο. Ο κόσμος αλλάζει τη στιγμή που ακούς τ' αρχίδια σου και μόνο, κι αν αυτό ακούγεται σεξιστικό, εννοώ τη στιγμή που ακούς την καρδιά σου και μόνο.

Τη στιγμή που παύεις να σκέφτεσαι συνέπειες και κυρώσεις. Τη στιγμή που παύεις να σκέφτεσαι τι θα σου συμβεί αύριο. Τη στιγμή που παύεις να σκέφτεσαι οτιδήποτε άλλο εκτός από το τώρα. Τη στιγμή που υπάρχει ενώπιον σου μόνο ένα αίσθημα δικαίου, που αν δεν το υπακούσεις θα νιώσεις ανθρωπάκι. Τη στιγμή που αψηφάς το νόμο για χάρη της δικαιοσύνης. Τη στιγμή που δεν γίνεσαι συνεργός τους στην εξαχρείωση.

Τη στιγμή που λες ως εδώ και όχι παραπέρα. Τη στιγμή που τους δίνεις να καταλάβουν πως τους έχεις και δεν σ' έχουν. Πως δεν μπορούν ποτέ να σ' έχουν. Πως μερικές οριακές φορές υπάρχει μόνο το σωστό και το λάθος και καμία διαβάθμιση ανάμεσα. Τη στιγμή που τους δείχνεις ότι είσαι άνθρωπος που σκέφτεται ελεύθερα και όχι φοβισμένα, που δρα γενναία και όχι υποταγμένα.

Τη στιγμή που υψώνεις την αξιοπρέπειά σου απέναντι στην αναλγησία τους, τότε αρχίζει να κερδίζεται κάτι, που αποκλείεται στο τέλος να νικηθεί. Δεν κερδίζει η κτηνωδία ιστορικά. Η ανθρωπότητα μπροστά πήγαινε και μπροστά θα συνεχίσει να πάει. Δεν θα νικήσουν. Θα νικήσουμε.

Η αφορμή και η πηγή του παραπάνω κειμένου εδώ.

Άνοιγες τα παράθυρα μα έμενε μόνο η σκόνη
στα έπιπλα που αγόραζες για να μη νοιώθεις μόνη
.
Άλλαζες ταυτότητες μα έχανες τη δική σου,
παράταιρα καλέσματα η ψυχή και το κορμί σου.

Καθημερινότητα κι η εφηβεία σου αρρωσταίνει,
γύρευες το βάθος σου σε μια λίμνη ξεραμένη.
Στα δήθεν σου χαμόγελα ο χρόνος δε γελάει,
πέρασε και σου άφησε αέρα να φυσάει.

Μα απόψε έχει θέμα τον εαυτό σου στην tv
φώτα, κάμερες και αίμα στης ψυχής σου την πληγή
κι όσο αλλάζεις το κανάλι ν' αποφύγεις τη ζωή
αύριο βράδυ θα 'χει πάλι επανάληψη την εκπομπή.

Κι αν στα λόγια μου εσύ βλέπεις έναν αυστηρό κριτή
η ματιά σου στον καθρέφτη μαρτυρά την ενοχή.
«Προσποιούμαι για να ζήσω» μου είπες κάποτε θολή,
μην αλλάζεις πάλι χάρτη εκεί κρύβεται το κλειδί.

Κι αν το θέλεις δεν ξεχνάω γι' αυτό θα 'μαι πάντα εκεί
σ' ένα βραδινό παγκάκι με δυο βλέμματα στη σιωπή,
έτσι θα 'σαι στα χαρτιά μου πάντα η μία κι η μοναδική
η πριγκίπισσα με το στέμμα που το σκούριασε η βροχή...

Τις εικόνες μπορείτε να τις δείτε και εδώ.

Όλο ανοίγει η πόρτα αυτή
αλλά κανείς δεν μπαίνει,
που μ' ένα βλέμμα του θα δει
όσα η ψυχή προσμένει.

Όλο ανοίγει η πόρτα αυτή
μα εγώ φοβάμαι, κρύβω
μες στη συνήθεια της σιωπής
ό,τι έχω, δεν το δίνω.

Όλο ανοίγει η πόρτα αυτή
κι όλο ανοιχτή θα μένει
αυτή η πληγή που με κλειδί
να κλείσει περιμένει...

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood