Όσα δεν πρόλαβε να πει
ακόμα περιμένουν
να γίνουν λόγια στο χαρτί
στο βλέμμα της να φέγγουν.

Γύρεψε τρόπους για να δει
τον πόνο ως ευκαιρία
κι από τα αδιανόητα
να βγάλει την ουσία.

Μα αν έδειχνε στα μάτια της
μικρός για να 'ναι άλλος,
ένοιωθε αλλιώς στα χέρια της
πιο δυνατός, μεγάλος.

Και ζούσε όταν ψιθύριζε
τραγούδια στο πλευρό της
και φίλαγε τα δάκρυα
πριν φτάσουν στο λαιμό της.

Εκείνη λέει έσφαλε
άλλη έχει εκείνος γνώμη,
δυο λέξεις μόνο της χρωστά
«Ευχαριστώ» - «Συγνώμη».

Συγνώμη αν της στέρησε
κάτι απ' τη ζωή της
κι Ευχαριστώ για το άπιαστο
που κράτησε μαζί της.

Σ' ό,τι σκεφτεί αισθάνεται
πως έχει φυλαχτό του
τον ομορφότερο άνθρωπο
στον κόσμο το δικό του…

  Το ντοκιμαντέρ, «Ο Θεός που δεν ήταν εκεί», είναι μια ανεξάρτητη παραγωγή του 2005, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Brian Flemming. Το ντοκιμαντέρ αμφισβητεί την ύπαρξη του Ιησού, εξετάζοντας στοιχεία που υποστηρίζουν τη θεωρία του μύθου του Ιησού ενάντια στην ύπαρξή του ως ιστορικού προσώπου, καθώς επίσης και άλλες πλευρές της θρησκείας του Χριστιανισμού.

  Ο εαυτός μου. Ένα παζλ από εμπειρίες, στιγμές, ανθρώπους, ιδέες, όνειρα, φιλοδοξίες. Αποσυντίθεμαι. Ξεχνάω όσα ήξερα. Χάνω ανθρώπους. Θάβονται οι εμπειρίες για να μην πληγώνουν τη μνήμη. Ασχημαίνουν οι στιγμές μου. Σβήνουν όνειρα. Απαξιώνονται οι φιλοδοξίες.

Η θλίψη υπονομεύει τα χαμόγελα. Τα ενοχοποιεί. Οι διαφημίσεις φωνάζουν ότι το νόημα των γιορτών είναι τα δώρα. Προσπερνώ βιτρίνες με κεφάλι σκυμμένο. Ντροπιασμένος που είμαι εκτός νοήματος γιορτών. Πιθανόν σύντομα κι εκτός νόμου. Διότι με νόμο θα αγοράζω για να στηριχτούν οι επενδυτές.

Θ' ακούσω και κάλαντα. Από ανθρώπους που ξέρω ότι δε θέλουν να τα πουν. Με την αγωνία στραμμένη στο πόσα θα τους δώσω. Θέλω να δώσω χωρίς να μου τα πουν. Δεν έχω. Ντροπή κι αυτοί, ντροπή κι εγώ, αυτή την τροπή πήραν τα πράγματα και κατηφορίζουν.

Επιτέλους επιστρέφουμε στις ρίζες μας. Έτσι λένε. Βαφτίζουν εξωτική την ανέχεια. Λες και το κάνουμε από επιλογή. Θα βρούμε ξανά τις χαμένες αξίες μας. Έτσι λένε. Βαφτίζουν παράδοση και αξία τη βρώμα στο χνώτο από την πείνα. Θα γίνουμε σαν παραμύθι. Έτσι λένε.

Μόνο που το κοριτσάκι στη γωνία δεν πουλάει σπίρτα, αλλά κάνει πιάτσα για μαυραγορίτες. Το μόνο κοινό τους είναι το τέλος τους. Να ευχηθώ καλά Χριστούγεννα. Έτσι λένε. Να μαγαρίσω δηλαδή κι άλλα κομμάτια μου. Να υποκριθώ ότι αυτά τα Χριστούγεννα είναι σαν όλα τα προηγούμενα. Λες και μπορώ να πάρω ρεπό από την πραγματικότητα.

Να γίνω μαλάκας. Αυτό μου ζητάνε. Να γεμίσω με γιρλάντες και φωτάκια τα σκοτάδια τους για να μη μοιάζει με σκοτάδι. Το σκοτάδι όμως δεν ξεγελιέται. Το απαιτούν οι μέρες. Έτσι λένε. Όμως οι μέρες πάνε στράφι. Άλλοι είναι αυτοί που απαιτούν. Με νομοθετική ρύθμιση θα πρέπει να εμφανιστώ χαρούμενος. Δια να συμβάλω στη συνοχή της κοινωνίας. Αποσυντίθεμαι. Φέτος ο Χριστούλης θα γεννηθεί στο δρόμο. Τη φάτνη την έκαψαν για να ζεσταθούν.

Από kartesios.com.

  Ο Γιώργος ήρθε ένα μεσημέρι, σε ένα γράμμα, σπάνιο, από εκείνα που καταλαβαίνεις διαβάζοντας πως ο αποστολέας είναι μια ειδική, μοναδική περίπτωση. Εκφράζοντας με λιτότητα και σεβασμό την αλληλεγγύη του, με λεπτότητα και σοβαρότητα το ταλέντο του στην ευαισθησία και τη διατύπωση των πάντα καίριων ερωτημάτων του.

Από τότε είμαστε φίλοι, και πάντα έχει να μου προτείνει μια ιδέα, κάτι ευφάνταστο, ένα εργαλείο σκέψης, μια μελωδία, ένα ποίημα, μια ταινία. Έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μου ο τόπος «Αξιοπρέπεια και Αντοχή». Ένας δρόμος που συνωστίζονται οι άνθρωποι, όσοι γράφουν, παίζουν, θυμώνουν, ρωτούν, ελέγχουν, φαντάζονται, αγαπούν.

Χρόνια πολλά λοιπόν, γιατί οι καιροί μας θέλουν μαζί.


Ένας άνδρας μ' αδιάβροχη ψυχή
ερωτεύεται το κύμα του καιρού πως σπάει στο βράχο,
καθισμένος σιωπηλός μέσα στη θύελλα του νου
περιμένει το καράβι απ' του ορίζοντα το βάθος.

Μια γυναίκα με τη σκέψη της κρυφή
τακτοποιεί τα όνειρά της στο πατάρι,
κλαίει δυνατά όταν στο σπίτι κλειδωθεί
και τα φορέματα στην άκρη ένα κουβάρι.

Ένας γέρος που μιλάει μοναχός
προλογίζει τον επίλογο της λήθης,
μπρος στην ήττα του θανάτου του είν' μικρός
μα οι μάχες του θα δείχνουνε τη νίκη.

Κι ένα παιδί που συνεχώς μελαγχολεί
με τα παιχνίδια του όλα γύρω σκορπισμένα,
ψάχνει ανήμπορο να βρει διαφυγή
απ' των μεγάλων των λαθών τους την αρένα.

Αυτοί ειν' οι άγιοι στις δικές μου τις γιορτές
αυτούς δοξάζω μα δεν κάνω προσευχές,
γιατί στα χέρια, στο μυαλό και στην ψυχή μου
έχω την πίστη για θεό και δύναμή μου.

Μόνο από εκεί αναζητώ ετυμηγορία
για την ποινή, την αμοιβή και την αξία,
γιατί με μέρες δεν μετράει η ζωή μου
μα με τη θλίψη, τη χαρά και τη φωνή μου.

  Το μήνα Αύγουστο αποφάσισα να αφιερώσω στον πιτσιρικά μου το Γιώργο 2,5 ετών. Κάθε μέρα παίρνουμε το μετρό για διαφορετικούς προορισμούς, σήμερα πήγαμε στο μουσείο της Ακρόπολης.

Πολύς κόσμος, η γυάλινη γέφυρα τον φοβίζει καθώς προχωράμε προς την είσοδο, αφού από κάτω χάσκουν αρχαία κτίσματα, και το ύψος σε συνδυασμό με τη διαφάνεια του γυαλιού κλονίζουν ακόμα και το δικό μου αίσθημα ασφάλειας. Ξεκινάμε από τον τρίτο όροφο, "γιατί δεν έχει κεφάλι ο κύριος"; Στην προβολή για την ιστορία του ναού, ο Γιώργος κάνει την περισσότερη φασαρία, χοροπηδάει στην καρέκλα, τον αρπάζω γρήγορα και κατεβαίνουμε στο Β' όροφο.

Τον κυνηγάω ανάμεσα σε μια τεράστια μαρμάρινη λέαινα και μια χρωματιστή κόρη, του εξηγώ λίγα για την Ακρόπολη, λέγοντας πως κτίστηκε πολύ παλιά. Ρωτάει: "Δεν θα την πάρει ο παλιατζής"; Όχι βέβαια απαντάω, δε θα τη δώσουμε. "Ότι (όχι), συμπληρώνει, είναι δική μας"; Ναι, είναι δική μας!! "Ε (δεν) μπορώ να πάω, είναι ψηλά", δείχνοντας με το χεράκι το βράχο, έξω από το γιγάντιο παράθυρο.

Ναι είναι πολύ ψηλά για μας η Ακρόπολη δυστυχώς, και ο παλιατζής πάντα παραμονεύει να εξαγοράσει τσάμπα κάθε πολιτισμό. Φεύγοντας από το μουσείο ένας κόμπος μέσα μου σαν την ισορροπία στο γυαλί, και εκείνος τρέχοντας πίσω από κάτι αμερικανάκια, μέσα στη σοφία της άγνοιας, της κίνησης, της ανακάλυψης.

Από petrostheotokatos.blogspot.gr.

  Μετάχρονος, εκεί που ο χρόνος έχει καταργηθεί, καταρρεύσει. Η ζωή του ανθρώπου και η διάστασή της είναι πολλαπλή, είναι της φυσικής πραγματικότητας και των άλλων πολλαπλών πραγματικοτήτων που συλλαμβάνει ή δημιουργεί ο εγκέφαλος.

Βλέπω σήμερα μια παράσταση θεατρική και το βράδυ στη σκέψη μου την αναπαράγω αλλάζοντάς την, συμμετέχω, μιλάω στους ηθοποιούς.

Ποιά από τις δύο παραστάσεις είναι πιο αληθινή ή απογευματινή ή η βραδινή και γιατί. Στον έρωτα το σώμα ζει σε πάνω από μια πραγματικότητες, όνειρο και υλική υπόσταση. [ ΙΙ ]

Υπάρχει αυτή η εντύπωση πως κάθε μέρα είσαι καινούργιος, σαν να μη ξέρεις πως, ένα αίσθημα μετέωρο. Κάποιες ώρες της μέρας οι μνήμες είναι αχνές. Βλέπεις ξαφνικά μια φωτογραφία. Χρώματα, εικόνες, πρόσωπα που είσαστε κάποτε μαζί.

Σε αυτή τη διαδρομή στο χωρόχρονο κάθε μέρα είναι ένα διαφορετικό σημείο, πλεγμένο με άλλες δισεκατομμύρια οδούς, κατευθύνσεις, σημεία του σύμπαντος.

Θύμηση παλιότερης ζωής, ίσως τότε που ήσουν ένα με τα αγαπημένα πρόσωπα, κομμάτια από το ίδιο φως. Όλοι κομμάτια του ίδιου άστρου, του ίδιου κύματος, ή καρδιάς ενός άγιου, αγαθού χαμογελαστού όντος, γεμάτο μόνο θετική δημιουργική σκέψη και προσμονή για το μεγάλο θαύμα της μεταμόρφωσής του σε ύλη. [ ΙΙΙ ]

Προσπαθείς να καταλάβεις αν ευτυχία είναι ένα φουσκωμένο εγώ
ή να περνάς σαν ελαφρύς αέρας ανάμεσα από ανθρώπους. (...)
Όλα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους. Ύλη, συναισθήματα, ενέργεια, σκέψεις.
Έτσι πρέπει να είναι ένα καλό έργο τέχνης.
Τα περιεχόμενά του να συνδέονται άρρηκτα το ένα με το άλλο,
σε σχέσεις που μεταμορφώνονται συνέχεια. [
IV ]

Η αγάπη του ανθρώπου για τον άνθρωπο θα έπρεπε
να είναι αιτία να γεννηθούν νέα σύμπαντα... [
VI ]

* Στο διήγημα περιλαμβάνονται ακόμη τα μέρη I και V.

Κι όσο βλέπεις ότι αργεί,
τόσο ελπίζεις πλησιάζει.

Μια λέξη, μια συζήτηση, ένα τηλέφωνο.
Αχ, εκείνο το τηλέφωνο…
Να χτύπαγε εκείνο το τηλέφωνο!

Μια μυρωδιά, μια σκέψη, ένα συναίσθημα.
Αχ, εκείνο το συναίσθημα…
Να το 'νιωθες εκείνο το συναίσθημα!

Ένα χάδι, μια αγκαλιά, έναν άνθρωπο.
Αχ, εκείνος ο άνθρωπος…
Να σ' άγγιζε εκείνος ο άνθρωπος!

Στην ψυχή σου. Στο κορμί σου.
Εκεί που πια το ξεσυνήθισες.
Εκεί που πια ταράζεσαι. Πανικοβάλλεσαι.

Μου λείπεις. «Εγώ;», ρωτάς.
Σε χρειάζομαι. «Εμένα;», ξαφνιάζεσαι.
Να σ' αγκαλιάσω. «Ποιόν;», αδυνατείς να το πιστέψεις.

Μπορώ τουλάχιστον να σου ζητήσω μια χάρη; «Πες μου».
Ένα τηλέφωνο. Ένα συναίσθημα. Έναν άνθρωπο. Κάτι…

  Το είχε πει σε μια συνέντευξή του ο αείμνηστος Νίκος Καρούζος: «Μεταξωτοί άνθρωποι». Μιλούσε για κάποιους χωρικούς που είχε συναντήσει στη Λέσβο. Αγράμματοι ήταν, αλλά σοφοί. Και, προπάντων, τρυφεροί με τους άλλους. Απαλοί, χωρίς γωνίες που κόβουν, χωρίς καχυποψία, δίχως έπαρση και επιθετική ειρωνεία που πληγώνει. Μεταξωτοί άνθρωποι...

Μου 'μεινε αυτός ο χαρακτηρισμός. Χαράχτηκε μέσα μου. Κι από τότε ένα νέο κριτήριο λειτουργεί στις αξιολογήσεις μου για τους ανθρώπους: η συμπεριφορά και η στάση τους σε «ασήμαντα» πεδία της καθημερινότητας. Αυτά που συνήθως τα προσπερνάμε ή δεν τα παρατηρούμε, γιατί δεν μας απασχόλησαν ποτέ οι εκφάνσεις της «μεταξωτής συμπεριφοράς»...

  Και να που διαπιστώνεις το εξής παράδοξο: όσο πιο κραυγαλέα κι όσο πιο απροκάλυπτα είναι όσα συμβαίνουν στο πολιτικοκοινωνικό επίπεδο, τόσο περισσότερο ατονεί η επιθυμία σου να γράψεις για αυτά. Ίσως γιατί τόσο καιρό τα έβαζες με απόψεις που θεωρούσες ότι αξίζει να υπονομευτούν και να καταρριφθούν. Τώρα που έχουν καταρριφθεί ολότελα, σου φαίνεται ολοένα και συχνότερα μάταιο να κάθεσαι να επισημαίνεις το ήδη επισημανθέν. Βέβαια το προβληματάκι είναι ότι έχουν καταρριφθεί ολότελα μέσα σου. Παραέξω η σύγχυση δίνει και παίρνει.

Δεν ισχυρίζομαι ότι κατάλαβα πια τι παίζεται και ότι ο πολύς ο κόσμος κακώς δεν μπορεί να το καταλάβει (ή για να είμαι ειλικρινής, μπορεί να το ισχυρίζομαι κι αυτό από μέσα μου). Απ' έξω μου όμως ισχυρίζομαι πως αφού ο ίδιος έχω πειστεί, πολύ συχνά προκύπτει η απορία: ωραία, τώρα που σχημάτισες μια συνολική αντίληψη, τι νόημα έχει να επανέρχεσαι σε γεγονότα που την επιβεβαιώνουν; Το ότι την επιβεβαιώνουν διαρκώς και πιο ξεκάθαρα θα έπρεπε ίσως να με κάνει να θέλω να επανέρχομαι διαρκώς και πιο εμφατικά σε αυτά, αλλά αντίθετα με κάνει να θέλω να πάψω να υποκρίνομαι πως εξακολουθεί να υπάρχει κάτι διαφιλονικούμενο στο πεδίο των ιδεών.

Άλλο ήταν να τα βάζεις με κάποιους που θεωρείς ότι προσπαθούν να σου πουλήσουν μια καταστροφική ιδέα, μια ιδέα που πρέπει δηλαδή να φωνάξεις ότι είναι καταστροφική, κι άλλο είναι να τα βάζεις με κάποιους που συνειδητοποιείς πως δεν πουλάνε λάθος ιδέες, αλλά σωστά συμφέροντα, τα δικά τους δηλαδή συμφέροντα σε συσκευασία δήθεν κοινωφελών ιδεών.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood