Έχετε σκεφτεί ποτέ να δείτε τους τοίχους σαν... καθρέφτες; Όχι τους τοίχους των σπιτιών μας, αυτούς τους κρατάμε πεντακάθαρους και μας αποκρύπτουν την αλήθεια. Τους άλλους τοίχους, τους απρόσμενους, τους ασύμμετρους, τους βρώμικους, τους πιο ειλικρινείς, τους πιο... ανθρώπινους, αυτούς των δρόμων.

Δεν ξέρω, βέβαια, αν έχουν αυτιά, σίγουρα όμως έχουν φωνές. Άλλοτε δειλές, άλλοτε πιο δυνατές, άλλοτε κραυγές. Οι τοίχοι, λοιπόν, βρίσκονται εκεί και σε ρωτάνε. Εσύ, θα σταθείς μπροστά τους να καθρεφτιστείς; Να απαντήσεις;

Ρωτάς γιατί;

  Κράτησα το χέρι σου πέντε λεπτά, στην ταράτσα με το απειλητικό φεγγάρι από πάνω μας. Προσπάθησες να κρύψεις τη θλίψη σου, όμως ξέρω τα μάτια σου, την υπερηφάνεια σου. Δεν σου ‘πα τίποτα, σε ρώτησα δυο φορές μήπως και ήθελες να μου εκμυστηρευθείς αυτό που ένοιωθα μέσα μου βαθιά. Ήπιαμε τις μπύρες και έφυγα με σκυφτό κεφάλι, στο δρόμο ήθελα να ξεράσω και να κλάψω, γιατί αφήνεις να σε κακοποιούν; Τι είναι αυτό που φοβάσαι τόσο, τη μοναξιά σου; Δεν ήθελα να σε δω έτσι... έχεις μεταλλαχθεί, έχεις χάσει τη δροσερή σου αύρα.

Και ν' αγαπάς.
Να σέβεσαι και να εκτιμάς.
Και ν' αγκαλιάζεις,
αυτό που έχεις κι αυτό που κρατάς.

Μην αδικείς,
να το παλεύεις όσο μπορείς.
Και ας σε πόνεσαν και ας πονάς,
η ομορφιά σου μόνο λυτρώνει και πας.

Και να αφήνεσαι, μα μη χαραμίζεσαι.
Να διεκδικείς, αυτό που νοιώθεις ζωή να το δεις.
Μη συμβιβάζεσαι και αν κουράζεσαι,
να συνεχίζεις να προσπαθείς...

Ο δάσκαλος σηκώθηκε από το γρασίδι, έκατσε στο παγκάκι και είπε:

Κακώς οι άνθρωποι εκτιμούν τόσο τη γαλήνη που θεωρητικά μόνον είναι αποτέλεσμα συνείδησης και καλής σχέσης με τις κοινωνικές τους ανάγκες. Γαλήνη, έρχεται μετά από καταιγίδα στη φύση. Πως απαιτείται τη γαλήνη μέσα μου σαν διαρκές φαινόμενο; Δεν θα έπρεπε να είμαι φύση;

Ένας άνθρωπος συμφιλιώνεται κάποτε με τους προγόνους του. Από τότε είναι γαλήνιος, αποδέχτηκε την παράδοση ή την εξωράισε. Ψέμα. Δεν μπορεί να συμπορευτεί... Μονάχα να ξεχωρίζει και να χαράζει δικό του δρόμο. Ένας άλλος είναι άρρωστος και δεν αναγνωρίζει τίποτα στους προγόνους. Είναι μανιακός αλλά τον προτιμώ.

Η γαλήνη ως ψεύδος για την αιώνια εναπόθεση ενοχών στον ταραγμένο. Αυτόν που σαν χορδή πάλλεται διαρκώς. Που αναζητά διαρκώς νέες ηδονές, απενοχοποιημένες.

Κακώς διαχωρίζεται το σώμα από το νου. Κάθε σώμα έχει το δικό του. Απόλυτο μέγεθος. Τα σχολεία σας μαθαίνουν τις ενοχές στους έξυπνους, στους ταλαντούχους. Στους δειλούς και μίζερους ή αργόστροφους τα δικαιώματα έναντι των προικισμένων... Είμαι ικανός... Ο ικανός ποτέ δε βρίσκει τη γαλήνη, ίσως περιοδικά, στιγμές επιβράβευσης των μαχών του...

Η ομορφιά είναι απεικόνιση της ψυχής. Η ασχήμια είναι τεμπελιά. Ο έξυπνος νους ομορφαίνει τα χαρακτηριστικά. Ο πόνος τα αλλοιώνει. Αλλά δεν μπορεί ο άνθρωπος να μη βρίσκει ποτέ τη λύση. Τότε θα έρθει για λίγο και η γαλήνη... Οι άστεγοι άνθρωποι είναι γενικά πανέμορφοι γιατί είναι γαλήνιοι στον πόνο τους. Τον έχουν αποδεχτεί… Είναι ήσυχοι με τον εαυτό τους...

Από petrostheotokatos.blogspot.gr.

Όλα ήταν στη θέση τους.
Οι πεινασμένοι στην Αφρική.
Οι ειδικοί στην τηλεόραση.
Οι κακοί στη φυλακή.
Οι αναρχικοί στα Εξάρχεια.
Αυτοί που αποφασίζουν στη Βουλή.
Τα λεφτά μας στα δάνεια.
Η αστυνομία στην επόμενη γωνία.
Τα σπίτια μας στις τράπεζες.
Οι εχθροί μας στην Τουρκία και τη Μακεδονία.
Τα πάρκινγκ μας στα πάρκα.
Η ψυχαγωγία μας στα bar.
Τα παιδιά μας στο σχολείο.
Οι φίλοι μας στο Facebook.
Η τέχνη στα μουσεία.
Οι επιθυμίες μας στις διαφημίσεις.
Τα δέντρα μας Χριστούγεννα στο Σύνταγμα.
Η ομορφιά στα κέντρα αδυνατίσματος.
O έρωτας στις 14 Φλεβάρη.
Εμείς στους τέσσερις τοίχους.
Πειθαρχία τέλος - Ζωή Μαγική

Η αστυνομία στην Αφρική.
Οι πεινασμένοι στις τράπεζες.
Τα Εξάρχεια στη Βουλή.
Οι αναρχικοί στην καρδιά μας.
Οι κακοί στα κέντρα αδυνατίσματος.
Οι φίλοι πλάι μας.
Τα bar στις φυλακές.
Αυτοί που αποφασίζουν στο σχολείο.
Τα λεφτά μας στα πάρκα.
Τα πάρκα στα πάρκινγκ τους.
Οι εχθροί μας στο facebook.
Οι ειδικοί στα σπίτια τους.
Η τηλεόραση στα σκουπίδια.
Η ψυχαγωγία στα σχολεία.
Η τέχνη παντού.
Οι διαφημίσεις στα μουσεία.
Τα παιδιά μέσα μας.
Τα μπαλέτα στους δρόμους.
Ο έρωτας στην επόμενη γωνία.
Τα σπίτια στα δέντρα.
Τα δέντρα στους δρόμους.
Η ομορφιά στους δρόμους.
Οι επιθυμίες μας στους δρόμους.

Από parallhlografos.wordpress.com.

  Σε κάποιο μέρος της Πενσυλβάνια, η Άννα Μέρακ δουλεύει σαν βοηθός ήλιου. Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, πάντα είχε αυτή την αρμοδιότητα. Κάθε πρωί η Άννα σηκώνει τα χέρια της και δίνει ένα σπρώξιμο στον ήλιο, ώστε να εμφανιστεί στον ουρανό. Και κάθε βράδυ κατεβάζει τα χέρια της ώστε να δύσει στον ορίζοντα. Ήταν πολύ μικρή από όταν επιλήφθηκε των καθηκόντων της και δεν απέτυχε ποτέ.

Εδώ και μισό αιώνα, η διάγνωση την κατατάσσει στους τρελούς. Από τότε, η Άννα, έχει περάσει από πολλά άσυλα, την έχουν αναλάβει πολλοί ψυχίατροι κι έχει καταπιεί τεράστιες ποσότητες χαπιών. Ποτέ δεν κατάφεραν να την θεραπεύσουν. Είναι ακόμα ευτυχισμένη.

Από parallhlografos.wordpress.com.

Ήθελε μόνο κάποια να κρατήσει την ψυχή του
σαν πούπουλο στην παλάμη της.
Κι ήθελε μόνο ο ίδιος να γίνει το φτερό στην ψυχή της…

Ήθελε.

Ήθελε μόνο να μπει στο δωμάτιό του, εκείνο που
τόσα χρόνια έπλαθε και φύλαγε στο συρτάρι του.

Ήθελε.

Κι ας τη σκοτώνει πια κάθε μέρα μέσα του απ’ την αρχή,
γιατί φοβάται να συνηθίσει το θάνατό της…

Συνεχίζει να θέλει. Κι αυτό τον κάνει να θέλει να συνεχίσει.
Να θέλει. Το ίδιο που ήθελε πάντα…

Όλη σου η ζωή σαν λεωφορείο
πάντα σχεδόν η ίδια διαδρομή
εσύ και η ψυχή σου μόνο εσείς οι δύο
μαζί και καταφύγιο και φυγή.

Οι άνθρωποι τριγύρω σου πλανήτες
πάντα θα ‘ναι εκεί μα μακρινοί
στον κόσμο τον δικό σου δε χωράνε τύχες
μόνο Αξιοπρέπεια κι Αντοχή.

Θέλει θάρρος για να ζήσεις, θέλει θάρρος να πεθάνεις
μα το πιο γενναίο απ’ όλα τι επιλογή θα κάνεις…

Κι αυτό το τέρας της ημέρας στο παράθυρο
κρεμασμένο κάθε βράδυ θα ‘ναι εκεί

δεν ξέρεις αν φοβάσαι πια το άπειρο
ή αν το άπειρο νομίζεις φυλακή.

Και λίγο πριν τη στάση τέρμα
τυχαία θα σου γελάσει ένα παιδί
κρατάς το γέλιο του σαν κέρμα
και πάλι ψάχνεις χέρι για να μπει…

Θέλει θάρρος για να ζήσεις…

Αξίζεις ό,τι διεκδικείς, βαλ' το στο μυαλό σου!
Το βλέμμα του αφεντικού και το βλέμμα του συναδέλφου σου,
το βλέμμα του γείτονα και το βλέμμα του περαστικού,
το βλέμμα του συντρόφου και το βλέμμα του παιδιού σου.

Αξίζεις ό,τι διεκδικείς, κατάλαβέ το!
Η ζωή δεν είναι ωραία. Έχει πόνο, πολύ πόνο, αδικία και θλίψη.
Ωραία την κάνεις εσύ με τους αγώνες που τολμάς,
με την προσπάθεια που δεν εγκαταλείπεις, με τις στιγμές που κερδίζεις.

Αυτοκτόνησε τη μιζέρια και την ηττοπάθεια μέσα σου.
Και στην πολιτική και στην κοινωνία και στις ανθρώπινες σχέσεις.
Αξίζεις ό,τι διεκδικείς, συνειδητοποίησέ το!

  (...) Για λόγους ασφαλείας αλλά και για πρακτικούς καθαρά λόγους αφού ο χώρος τους ήταν πάρα πολύ μικρός, έδεσαν στο ελεφαντάκι με ένα μικρό μαλακό σχοινάκι από το ποδαράκι του έτσι ώστε να μην μπορεί να φύγει και να χαθεί αλλά και για να έχουν το γενικότερο έλεγχο του.

Το μικρό ελεφαντάκι έκανε αρκετές προσπάθειες να τραβήξει τον πάσαλο, προσπάθησε πολλές φορές να σπάσει το σχοινί με το οποίο το είχαν δεμένο αλλά είδε ότι δεν ήταν δυνατόν να τα καταφέρει. Καθότι μικρό ακόμη και αδύναμο δεν είχε αυτή την δυνατότητα.

Πέρασαν οι μέρες και οι μήνες και συμπληρώθηκε ένας χρόνος. Το ελεφαντάκι ήταν πλέον ένας ολοκληρωμένος μεγάλος και δυνατός ελέφαντας. Μεγάλος και δυνατός, έτοιμος μονάχα με την φωνή του, με μια κίνηση του να σκορπίσει τον τρόμο και τον πανικό και να ισοπεδώσει τα πάντα στο πέρασμα του.

Όμως παρόλη αυτή την σωματική και μυϊκή εξέλιξη του εκείνος ήταν ακόμη δεμένος και σκλαβωμένος από το μικρό αδύναμο σχοινάκι, την μικρή κορδελίτσα και το μικρό ξύλινο πάσαλο που του είχαν βάλει την πρώτη μέρα που ακόμη μωρό τον είχαν βρει οι επιστήμονες στην ζούγκλα.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις...

Αναζητήστε στον ιστότοπο...

How to Carve Wood